tag:blogger.com,1999:blog-61342746854154092762011-11-28T08:00:16.876+08:00အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အမွတ္တမဲ့ေတြအတြက္ ရာဇာေက်ာ္ရဲ႕ ရာဇာေက်ာ္အတြက္ Just for rememberance of simple things Simply for Yaza Kyawyazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.comBlogger4751100tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-53646515942901931852011-08-14T18:04:00.003+08:002011-08-14T18:46:11.277+08:00သားကေလး ၃ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ ေရးစရာေတြ အမ်ားႀကီးရိွေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး မရိွေတာ့ အမွတ္တရေလးေတြအားလံုး အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေပါ့။ ခုေတာ့ အဲဒီအမွတ္တမဲ့ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို အမွတ္တရ မွတ္တမ္းေလး မွတ္မိသေလာက္ေရးထားလိုက္မည္။ <br /> <br />၃ ႏွစ္ျပည့္သားကေလးသည္...(in no particular order) <br />- ၂ ႏွစ္ခဲြခန္႔မွစ၍ လူႀကီးေတြလို အက်ဳိးနဲ႔အေၾကာင္းနဲ႔ ယွဥ္ေျပာတတ္ၿပီ။ မလုပ္ခ်င္တာကို ဘာလို႔ မလုပ္ခ်င္တာ၊ လုပ္ခ်င္တာကို ဘာလို႔လုပ္ခ်င္တာ၊ ဘယ္ဟာလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္၊ ဘာညာ ေသခ်ာ ဆင္ေျခေရာ ဆင္လက္ေရာ ေကာင္းေကာင္းေပးတတ္ၿပီ။ (ေဖေဖက ေကာ္ေဇာေပၚဆို ဖိနပ္မစီးရဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္.. ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေတာ္ၿပီ..သားသားေလးက ဗိုက္ျပည့္ေနၿပီ... ဆိုတာမ်ဳိး...၊ ေခ်ာ္လဲလို႔ နာနာျဖစ္ရင္ ေဆးစပ္စပ္ႀကီး ထည့္ရမွာစိုးလို႔... ဆိုတာမ်ဳိး) <br /> <br />- လိုခ်င္တာကို ေတာင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူႀကီးေတြကို အရည္ေပ်ာ္က်ေလာက္ေအာင္ ေျပာၿပီး ေတာင္းဆိုတတ္ေနၿပီ။ (ဖြားဖြားက သားသားေလးကို သိပ္ခ်စ္တာ.. လို႔ေျပာၿပီးမွ သူလိုခ်င္တာ ေတာင္းတာမ်ဳိး၊ သားသားေလးက လိမၼာတာ၊ ေဖေဖက လိမၼာရင္ အလိုလိုက္မွာ ... ဆိုၿပီးမွ သူခိုင္းခ်င္ရာ ခိုင္းတာမ်ဳိး) <br /> <br />- လူႀကီးေတြ အမွားတခုခု သူ႔ေရွ႕မွာ လုပ္ခဲ့ရင္ ေကာင္းေကာင္း အျပစ္တင္တတ္ၿပီ။ (ေဖေဖက ဆိုးလိုက္တာ TV ပိတ္ဖို႔ေမ့သြားတယ္... ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေမေမကလည္း ဆိုးလိုက္တာ သားသားဖုန္း ယူေဆာ့ေနတယ္.. ဆိုတာမ်ဳိး) <br /> <br />- သူခံစားရတာေတြကို ခံစားရသလို ေရရြတ္တတ္ေနၿပီ။ (သားသားေလးက စိတ္တိုေနၿပီ၊ ဦးဦးနဲ႔ ႀကီးႀကီးက သားသားကို ဆူလို႔.. ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေမေမ အဲကြန္းဖြင့္ပါ၊ သားသား အိုက္လို႔.. ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေရခ်ဳိးလို႔ သူ႔ ေခါင္းကို ေရေလာင္းရင္.. ေတာ္ၿပီေတာ္ၿပီ၊ ၿပီးၿပီ ၿပီးၿပီ... ဆိုၿပီး ရပ္ခိုင္းတာမ်ဳိး) <br /> <br />- Jingle Bells, Twinkle Twinkle Little Star နဲ႔ ABC သီခ်င္းေတြကို လႊတ္ႀကိဳက္ၿပီး မပ်င္းမရိ ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ဘယ္ေက်ာင္းမွ မသြား၊ ဘယ္သူမွ မသင္ဘဲနဲ႔ အဲဒီသီခ်င္းေတြကို အလြတ္ဆိုတတ္ေနၿပီ။ <br /> <br />- ၂ ႏွစ္မျပည့္ခင္က သူ႔အႀကိဳက္က Mickey Mouse, OSO, Little Einsteins, Dibo ကာတြန္းေတြ။ Mickey mouse, Miney mouse, Donald Duck, Goofy, Pluto တို႔ကို ဒိုင္းကနဲ ဒက္ကနဲ မမွားေအာင္ ေျပာတတ္ခဲ့ေပမယ့္ ၃ ႏွစ္မွာေတာ့ Pingu နဲ႔ ဘိုဘို ကာတြန္းေတြက သူ႔ favorite ျဖစ္လာတယ္။ <br /> <br />- ၂ ႏွစ္ စြန္းစြန္းထဲက Angry Birds game ကို ေဆာ့တတ္တယ္။ Talking Tom (cat) ကို ေၾကာင္ကေလးေၾကာင္ကေလး ဆိုၿပီး သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ Talking Robo ကို စက္ရုပ္ျဖဴျဖဴေလး၊ စက္ရုပ္ဝါဝါေလး, Talking Santa ကို ဖိုးဖိုးႀကီး, Talking Ben ကို ေခြးကေလး, Talking Gina (giraffe) ကို သစ္ကုလားအုပ္ကေလး ဆိုၿပီး အားလံုးကို ႀကိဳက္ၿပီး သူတို႔ေတြရဲ႕ အမူအရာအတိုင္း လိုက္လုပ္ျပတတ္တယ္။ ၃ ႏွစ္နားကပ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ သစ္ကုလားအုပ္ေလးကို ေရတိုက္လိုက္၊ အေအးတိုက္လိုက္၊ ပြတ္ေပးလိုက္၊ ေရခဲမုန္႔ေကၽြးလိုက္၊ စေတာ္ဘယ္ရီေကၽြးလိုက္နဲ႔ သူ႔အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္လာတယ္။ <br /> <br />- သား ေမြးကင္းစထဲက ေမေမကိုယ္တိုင္ စပ္ထားတဲ့ သားေခ်ာ့ေတး ၂ ပုဒ္ကို သူ႔အေမဆိုတိုင္း လိုက္ဆိုတတ္ၿပီ <br /> <br />- 1, 2, 3, 4 ကို 10 အထိရၿပီး Yes, No ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သံုးတတ္ၿပီ။ let's go, dunno, oh my god ေတြကို အခါအခြင့္သင့္သလို လိုက္ေျပာၿပီ။ <br /> <br />ေမ့ေနတာေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ႏိုင္ေပမယ္ မေမ့မေလ်ာ့ မွတ္တမ္းတင္ထားခ်င္တာကေတာ့ ေဖေဖ့ကို သိပ္အတုယူၿပီး ေဖေဖေျပာတာလိုက္ေျပာ၊ ေဖေဖ လုပ္သလို လိုက္လုပ္တတ္လို႔ ေဖေဖ သိပ္အေနၾကပ္ပါေၾကာင္း......... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-5364651594290193185?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-10431862323336630402011-08-03T15:00:00.004+08:002011-08-03T16:46:02.861+08:00Scenairo 1<br />ရႈမၿငီးသည့္ ခ်စ္ဇနီးႏွင့္ သားေတာ္ေမာင္တို႔ အခန္းထဲတြင္ ေဆာ့ေနသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ အိမ္ေရွ႕တြင္ ညစာ ထိုင္တီးေနလိုက္သည္။ အတန္ၾကာေသာ္ သားေမာင္တေယာက္ စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္ ဝွီးကနဲ က်ႏုပ္ထံ ေျပးထြက္လာသည္ကို ေတြ႔ရေတာ့သည္။<br /><br />"ဟိတ္ ဘာျဖစ္လို႔ ေျပးထြက္လာတာတုန္း"<br />"သားသားေလးက စိတ္တိုေနလို႔ ေဖေဖ့ဆီ ေျပးလာတာ"<br /><br />"ဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္တိုေနတာလဲ"<br />"ေမေမက ဖိနပ္မစီးလို႔ ဆူလို႔ စိတ္တိုေနတာ"<br /><br />အမယ္ ဟုတ္သား၊ ဒင္းကေလး ဖိနပ္မပါျပန္ဘူး။<br />"ဖိနပ္မစီးရင္ေတာ့ ဆူမွာေပါ့ကြ။ သားသားေလး ဖိနပ္စီးထားေလ" ဆိုေတာ့ အနားက ခံုေပၚ လွစ္ကနဲ ကုန္းတက္သြားၿပီး ရုပ္တည္ေလးနဲ႔ ေျပာပံုက<br /><br />"ခံုေပၚမွာဆို ဖိနပ္စီးစရာ မလိုဘူးလို႔ ေဖေဖေျပာထားတယ္ေလ"<br /><br /><span style="font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။ ။ သူေျပာသည့္ ဆူသည္ဆိုသည္မွာ သူ႔ကို ဟိုဟာ မလုပ္နဲ႔၊ ဒီဟာ မလုပ္နဲ႔၊ ဒီလိုလုပ္ပါ၊ ဟိုလိုလုပ္ပါ၊ ဟု သာမန္ေလႏွင့္ ေျပာဆိုသည္ကိုသာ ဆိုလိုသည္။ ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငမ္းျခင္းကို မဆိုလို။ မင္းရဲသည္ ယခုအခ်ိန္ထိ မည္သူတဦးတေယာက္၏ ဆူပူ ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငမ္းျခင္းကို မခံရဖူးေၾကာင္း သိေစအပ္ေပသည္။</span><br /><br />Scenairo 2<br />ဘုရင္မင္းရဲသည္ က်ႏုပ္ သူ႔အတြက္ဝယ္လာေသာ ေခ်ာကလက္ ကိတ္မုန္႔ကို မိုင္လိုေသာက္ရင္း စားေန၏။ အလုပ္သြားခါနီး ဘာမွမစားရေသး၍ အလြယ္တကူ သူ႔ေရွ႕တြင္ရိွေနေသာ ကိတ္မုန္႔တလံုးကို လွမ္းယူလိုက္ေတာ့ "ေဖေဖ အဲဒါ သားသားမုန္႔မုန္႔" တဲ့။ ေရႊကိုယ္ေတာ္ျမတ္က လွမ္းတားေတာ္မူသည္။ ဘုရင္ဆိုေတာ့လည္း လက္ေျမွာက္ရသည္ေပါ့။ "ေအးပါ။ သားသားဟာ ေဖေဖ မစားပါဘူး" ဆိုၿပီး အသာျပန္ခ်ရသည္။ ၿပီးေတာ့မွ "ဒါပဲ စားသြားေတာ့မယ္" ဆိုၿပီး သူ႔အေမလက္ထဲက သူ႔ေကၽြးေနဆဲမုန္႔ကို ဆဲြယူစားလိုက္ၿပီး ထြက္ခဲ့သည္။ အမယ္.. ကိုယ္ေတာ္ေလးက အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ တာ့တာေတြ ဘာေတြ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္လိုက္ေသးသည္။ ေနာက္မွ အေမကို ဒီလို ျပန္ေျပာသတဲ့..<br /><br />"ေဖေဖကလည္း ဆိုးလိုက္တာ၊ သားသားမုန္႔ကို ယူစားသြားတယ္"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1043186232333663040?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-31358039072192085182011-07-19T15:31:00.003+08:002011-07-19T16:51:26.850+08:00မင္းရဲအေၾကာင္း မေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ့္ကိုၾကာၿပီ။ ေရးစရာေတြ တပံုႀကီး ရိွေပမယ့္ ေရးစရာ အခ်ိန္ တပံုႀကီးမရိွေတာ့ ခက္သည္ေပါ့။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ သားကေလး ႀကီးလာရင္ သူ႔တိုးတက္မႈေလးေတြကို ဖတ္ၿပီး ၾကည္ႏူးႏိုင္ဖို႔ မွတ္တမ္းေလးေတာ့ မရအရ တင္လိုက္ရေတာ့မည္။<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">ဖိုးဖိုး နဲ႔ ဖြားဖြား မ်က္လံုးျပဴးသြားတဲ့ မင္းရဲရဲ႕ စကား (အသက္ ၂ ႏွစ္ ၇ လ)</span><br /><br />တေန႔ေသာအခါ ျပည္ျမန္မာဝယ္ ဘုရင္ မင္းရဲ တေယာက္ ဖိုးဖိုးကားကို စီးရင္း ဖြားဖြားနဲ႔ ေနာက္ခန္းမွာ ေဆာ့ရင္းလိုက္လာသေပါ့။ မဟာရန္ကုန္ရဲ႕ အုန္းဂြမ္း ဒုန္းဒိုင္း လမ္းေတြေပၚေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာက္ခန္းက ဘုရင္ေလးက ကားေမာင္းေနတဲ့ ဖိုးဖိုးကို ဒီလို အမိန္႔ေတာ္မြက္သတဲ့...<br />"ဖိုးဖိုးေရ... ျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါ၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သားသားေလး ေဆာ့ေနလို႔ပါ"<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">ဖြားဖြား အငိုက္မိသြားတဲ့ သားသားရဲ႕စကား (အသက္ ၂ ႏွစ္ ၈ လ)</span><br /><br />"ဖြားဖြားက သားသားေလးကို သိပ္ခ်စ္တာ" လို႔ ခဏခဏ ေျပာေနတတ္တဲ့ ဖြားဖြားနဲ႔ အတူ သားသားေလး မုန္႔ဝယ္ထြက္ပါေရာ။ မုန္႔ဆိုင္နားလည္းေရာက္ေရာ ဆိုင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ေမာင္မင္းရဲတို႔ ေျပာလိုက္ပံုက..<br /><br />"ဖြားဖြားကေလ သားသားေလးကို သိပ္........ခ်စ္တာ။ သားသားေလး စားခ်င္တာ ဝယ္ေကၽြးမွာ"<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">ေမေမ သေဘာေတြက်သြားတဲ့ မင္းရဲရဲ႕ စကား (အသက္ ၂ ႏွစ္ ၉ လ)</span><br /><br />စင္ကာပူျပန္ေရာက္ၿပီး ေဖေဖ့ကို ကပ္ခၽြဲၿပီး "ေဖေဖခ်ီ ... ေဖေဖခ်ီ.." နဲ႔ ဂ်ီေနတဲ့ ကေလးေလးကို ေဖေဖက ေနာက္ခ်င္ေတာ့ "ေဖေဖက ဘာလို႔ခ်ီရမွာလဲ" လို႔ေမးေတာ့ သားကေလးက ဒီလိုေျဖတယ္..<br /><br />"ေဖေဖက ေဖေဖျဖစ္လို႔ ခ်ီရမွာ"<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">ဖြားဖြား ငိုရမလို ရယ္ရမလို ျဖစ္သြားတဲ့ မင္းရဲစကား (အသက္ ၂ ႏွစ္ ၁၀ လ)</span><br /><br />တခါေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘုရင္မင္းရဲ ေရႊျပြန္ကေရေတြသြန္ပါတယ္။ ပံုမွန္ဆို ႀကိဳႀကိဳေျပာေပမယ့္ အဲဒီတေလာမွာ ဘာဓါတ္က်တယ္မသိ မေျပာမဆို ရႊဲရႊဲစိုေအာင္ ဆဲြေလေတာ့ ေမာေနတဲ့ဖြားဖြားက ၿငီးရွာတာေပါ့။ "သားသားရယ္ ... ဖြားဖြားေတာ့ ငိုခ်င္လာၿပီ" ဆိုေတာ့ မင္းရဲတို႔က ဂလိုျပန္ေျပာတယ္..<br /><br />"ဖြားဖြား ငိုပါနဲ႔။ သားသားရိွတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3135803907219208518?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-83275042911038283442011-01-08T15:50:00.005+08:002011-01-08T17:42:00.259+08:00က်ႏုပ္တို႔အားလံုး လိုလိုလားလားပင္ သူ႔အား ဘုရင္အျဖစ္တင္ေျမွာက္ခဲ့ၾကသည္။<br />ဘုရင္သက္တမ္း ႏုစဥ္အခါက ထိုဘုရင္၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ား၊ ခၽြတ္ေခ်ာ္မႈမ်ားကို နားလည္လက္ခံေပးခဲ့ၾကသည္၊ ကူညီျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ၾကသည္။ ဘုရင့္အလိုကို မေတာင္းဆိုရဘဲ လိုေလေသးမရိွ အစြမ္းကုန္ျဖည့္ေပးခဲ့ၾကသည္။<br /><br />ထိုအခါ ဘုရင္သည္ ငါသည္သာ အဓိက၊ ငါလိုခ်င္ ျဖစ္ရမည္၊ ငါမွငါ ဟုစိတ္၀ယ္စဲြထင္သြားသည္လားမသိ။<br /><br />ဘုရင္သက္တမ္း အေတာ္အတန္ရလာေသာအခါတြင္ကား ထိုဘုရင္သည္ အာဏာကို အလဲြသံုးစားျပဳကာ ထင္ရာစိုင္းခ်င္လာသည္။ လိုခ်င္သည့္အရာကို အတင္းအဓမၼ ေတာင္းဆိုတတ္လာသည္၊ မရလ်င္ ေဒါသူပုန္ထတတ္လာသည္၊ ျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္လ်င္ မာန္မဲတတ္လာသည္။ လုပ္ခ်င္ရာကို မွန္သည္ မွားသည္ အေရးမစိုက္ ဇြတ္လုပ္ခ်င္လာသည္။ ဘုရင္ကား အာဏာရွင္ ဆန္လာေလၿပီ။<br /><br />ထိုဘုရင္သည္ က်ႏုပ္တို႔ ဘုရင္ျဖစ္သည့္အတြက္ ထိုဘုရင္ကို ထိန္းေက်ာင္း ျပဳျပင္ရန္ က်ႏုပ္တို႔တြင္ တာ၀န္ရိွသည္။ ထိုဘုရင္၏ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္းသည္ က်ႏုပ္တို႔၏ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မႈ၊ ျပဳျပင္ေပးႏိုင္မႈေပၚတြင္ မွီတည္ေန၏။<br /><br />ထုိအခါ က်ႏုပ္တို႔ႏွင့္ ဘုရင္အၾကား ဆက္ဆံေရးတြင္ အဖုအထစ္ေလးမ်ား ရိွလာသည္။ ဘုရင့္အမ်က္ေတာ္ကို ဂရုမထားဘဲ ျဖစ္သင့္သည္တို႔ကို ေျပာလာရသည္၊ မလုပ္သင့္သည္မ်ားကို တားလာရသည္။<br /><br />ေအာင္ျမင္သည့္အခါမ်ား ရိွသလို မေအာင္ျမင္သည့္ အခါမ်ားလည္းရိွေလသည္။ ဘုရင္ႏွင့္ က်ႏုပ္တို႔အၾကား နည္းနည္းတိုး၊ နည္းနည္းေလွ်ာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ညိွညိွႏိႈင္းႏိႈင္း လုပ္ရသည့္အခါမ်ားလည္း ရိွျပန္သည္။<br /><br />မည္သို႔ဆိုေစ ထိုဘုရင္ အာဏာရွင္မျဖစ္ေရးသည္ က်ႏုပ္တို႔အတြက္ ေသေရးရွင္ေရးတမွ် အေရးႀကီး၏။ လူဟူသည္ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ ေရးၾကရသည္ခ်ည္းျဖစ္ရာ က်ႏုပ္တို႔သမိုင္းတြင္ အာဏာရွင္ဘုရင္တပါး ေမြးထုတ္ေပးလိုက္သည္ဟူသည့္ အမည္းစက္ႀကီးတစက္မျဖစ္ရန္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားသြားရေပေတာ့မည္။<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TSgm55OivAI/AAAAAAAAB9o/tgFcUrlWQ5w/s1600/wtgmaatchangi.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TSgm55OivAI/AAAAAAAAB9o/tgFcUrlWQ5w/s400/wtgmaatchangi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559736516045093890" border="0" /></a>ေရႊနန္းရွင္ႏွင့္ ဘြားဘြား<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TSgm6Hvu4JI/AAAAAAAAB9w/lT-ZqM0h46s/s1600/withmomatchangi.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TSgm6Hvu4JI/AAAAAAAAB9w/lT-ZqM0h46s/s400/withmomatchangi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559736519942398098" border="0" /></a>ေမေမ့ကို ခၽြဲေနတဲ့ ဘုရင္ကေလး<br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;">အေရးႀကီး မွတ္ခ်က္။ ။ စာဖတ္ၿပီး ဘုရင္ေလး အမွန္အကန္ ဆိုးသြမ္းေသာင္းက်န္းေနၿပီလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ တကယ္ေတာ့ မဆိုးရွာပါဘူး။ ေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ ခုတံုးလုပ္လိုက္တာပါ။ ႏွစ္ဖက္ အဖိုးအဖြားေတြကဆို အင္မတန္ကို လိမၼာတဲ့ကေလးေလး (နင္တို႔ ကံေကာင္းတယ္) လို႔ေတာင္ ေျပာၾကရရွာတာပါ။ ေရးခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကလည္း ကေလးတိုင္း၊ ကေလးမိဘတိုင္း ဒီအရြယ္မွာ ၾကံဳေတြ႔ရတာ ခ်ည္းပါပဲလို႔.....။</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-8327504291103828344?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-32024824531021292652010-11-18T18:51:00.005+08:002010-11-18T19:13:53.756+08:00ဘုရင္မင္းရဲ စကားေတြ ေတာ္ေတာ္တတ္လာေလၿပီ။<br />စကားတတ္တာႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ဘုရင္တို႔ဘုန္း ႏွလံုးမူၿပီးေတာ့ ဆရာလည္း လုပ္တတ္လာေတာ့သည္။<br /><br />သူ အီအီးပါေတာ့မည္ဆိုလွ်င္<br />"အီအီး.. ဘြတ္ဘြတ္" ဟု<br />ေျပာတတ္လာၿပီ။<br /><br />ကိစၥၿပီးလွ်င္<br />"ေရေဆး ေရေဆး" တဲ့။<br /><br />စကၠဴသံုးဖိုး သတိေပးပံုက<br />"တစ္ရႉး တစ္ရႉး" လို႔ ဘိုလို။<br /><br />ဒါေတြက ဆရာလုပ္တာ။<br /><br /><br /><br />ဆရာက်တာ ရိွေသး။<br /><br />သူ TV ေရွ႕ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မ်ား သတင္း မလာလိုက္နဲ႔။<br />လက္ညိႈး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ေျပာပံုက<br />"ဒါ မႀကိဳက္ဘူး"<br /><br />ေအးေရာ...<br />---------------------------------------------<br /><br /><div style="text-align: center;">ကဲ ေမာၿပီ။ အေအးေလးေတာ့ ေသာက္လိုက္ဦးမွ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOUKByFwM0I/AAAAAAAAB9c/s4VCTRd5qIY/s1600/havingdrink1.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 384px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOUKByFwM0I/AAAAAAAAB9c/s4VCTRd5qIY/s400/havingdrink1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540845942291313474" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOUKBrB-NqI/AAAAAAAAB9U/XrQ_N8ZSDyY/s1600/havingdrink2.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 334px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOUKBrB-NqI/AAAAAAAAB9U/XrQ_N8ZSDyY/s400/havingdrink2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540845940396406434" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3202482453102129265?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-8744387584750746972010-11-17T15:22:00.003+08:002010-11-17T16:23:58.462+08:00မင္းရဲသည္ ၁၄ ရက္ေန႔ဖြား ၅ ဂဏန္းသမားျဖစ္၏။<br />ထို႔ျပင္ ေ၀ဒအေခၚ ၅ေတးဟူသည့္ ၾကာသပေတးဖြားလည္း ျဖစ္ျပန္၏။<br /><br />သူ စေခၚတတ္သည့္ ဟင္းအမည္သည္ "ငါး ငါး" ဟူသည့္ ငါးဟင္းျဖစ္၏။<br />သူ၏ ေဖးဘရိတ္ဟင္းသည္ပင္ ထိုငါးဟင္းျဖစ္ျပန္၏။<br /><br />ယခု ေနာက္ဆံုးကား....<br /><br />"သားသား အီအီး ဘယ္ႏွစ္တံုး ပါသလဲ" <br />"ငါးတံုး"<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOODmWZ7WAI/AAAAAAAAB9M/E34yqAjG12A/s1600/ontheelephant.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 363px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOODmWZ7WAI/AAAAAAAAB9M/E34yqAjG12A/s400/ontheelephant.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540416661468436482" border="0" /></a>ဆင္ညိဳမ်ားရွင္ ဘုရင္မင္းရဲ<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOODmfaYM-I/AAAAAAAAB9E/8kzruGtjKkg/s1600/onthebed.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 245px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TOODmfaYM-I/AAAAAAAAB9E/8kzruGtjKkg/s400/onthebed.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540416663886246882" border="0" /></a>ဟုတ္ကဲ့ သားသား တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး လံုးလံုး မေရတတ္ေသးပါ ခင္ဗ်။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-874438758475074697?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-1577467443897292602010-11-02T16:31:00.006+08:002010-11-02T17:44:09.427+08:00- မင္းရဲသည္ ငယ္စဥ္ ပိစိကေလးမွ စ၍ ပန္ကာမ်ားကို အလြန္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ ပန္ကာ ျမင္လ်င္ လက္ညိႈးတထိုးထိုးႏွင့္ ေပ်ာ္ေနတတ္ေၾကာင္းမ်ားကို သိထားၿပီး ျဖစ္မည္ဟု ယူဆသည္။<br />(မသိေသးလ်င္ အခု သိေပေရာ့)<br /><br />- မင္းရဲသည္ စကားလံုးမ်ားကို ေလ့လာေနဆဲ ဟိုတလံုး သည္တလံုး စမ္းသပ္ေျပာေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း သိထားၿပီး ျဖစ္မည္ဟု ယူဆသည္။ (ဒါလည္း မသိေသးလ်င္ အခု သိေပေရာ့)<br /><br /><br />တေန႔ေသာ္ ....<br /><br />မင္းရဲသည္ အဖြား မိတ္ေဆြအိမ္သို႔ အလည္သြားရာတြင္ ထံုးစံအတိုင္း လိုက္ပါသြားေလ၏။ ထိုအိမ္၏ ဧည့္ခန္း အလယ္ေခါင္တြင္ တန္းလန္းရိွေနသည္ကား မင္းရဲအႀကိဳက္ ပန္ကာ။ ထိုပန္ကာေပၚတြင္ တင္ရိွေနသည္ကား ကာလအတန္ၾကာကတည္းက ရိွေနဟန္တူေသာ ဖုန္ႏွင့္ ေၾကး(ဂ်ီး)မ်ား။<br /><br />ဤတြင္ ပန္ကာကို လက္ညိႈးတထိုးထိုးႏွင့္ ဆိုလိုက္သည့္ မင္းရဲစကားေၾကာင့္ သူ႔အဖြား မ်က္လံုးျပဴးေလ၏။ မည္သို႔ ေျပာလိုက္သနည္း...<br /><br />"Dirty! Dirty" ဟူ၏။<br /><br />"ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ အိမ္ရွင္ အဖြားႀကီးက နားေလးလို႔" ဟု က်ႏုပ္အေမ၊ မင္းရဲ အဖြားက ရင္ဖြင့္ရွာသည္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">------ ဤအျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္ေပၚေစေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားမ်ား --------</span> <span style="font-style: italic;"><br /><br />မင္းရဲ ဖြားဖြားသည္ ရံဖန္ရံခါ သိုးေဆာင္းဘာသာစကားတို႔ကို ဟိုတစ သည္တစ ညွပ္ကာ ေျပာတတ္သည္။</span> <span style="font-style: italic;"> - ထိုသို႔ ေျပာတတ္သည့္အထဲတြင္ "သားသား မကိုင္နဲ႔ .. dirty .. dirty " ဆိုသည့္ စကားစုလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္ေပသည္။</span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Beware: The following is a kissing scene :P<br /></div><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TM_cXiHJ_mI/AAAAAAAAB80/rjoxyUqTQ-8/s1600/kissingcousin.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 256px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TM_cXiHJ_mI/AAAAAAAAB80/rjoxyUqTQ-8/s400/kissingcousin.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534884763913551458" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">and about to sleep scene<br /><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TM_cX6Uo5QI/AAAAAAAAB88/0vKrGKfwx4M/s1600/inthemosnet.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TM_cX6Uo5QI/AAAAAAAAB88/0vKrGKfwx4M/s400/inthemosnet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534884770412553474" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-157746744389729260?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-11674495859505672862010-10-28T18:18:00.005+08:002010-10-28T18:43:13.175+08:00တေလာေလးက Transporter ကို တည့္တည့္ ကူးခ်ထားတဲ့ ျမန္မာဗီဒီယိုဇာတ္လမ္း "ကယ္ရီ" ကိုေလွာင္ထားတာ email ကေနဖတ္လိုက္ရတယ္။ ရယ္လည္း ရယ္ရ၊ စိတ္လည္း ပ်က္ရ။<br /><br />တိုက္တိုက္နဲ႔မွ ဆိုင္ဆိုင္ ခုရက္ပိုင္းမွာပဲ ကိုရီးယား MTV ကို အရိုးေက်ေက် အေရခန္းခန္း ခိုးခ်ထားတဲ့ ျမန္မာ MTV ကိုသြားေတြ႔မိထားတာေလး ေဖါက္သည္ခ်ခ်င္လာတယ္။<br /><br />သိၿပီးတဲ့ လူေတြလည္း ရိွမွာပါ။ မသိေသးတဲ့လူေတြလည္း ကိုရီးယားသီခ်င္းေလး ခံစားၿပီး ဗဟုသုတေပါ့၊ ျမန္မာ ဒါရိုက္တာမ်ား၊ သရုပ္ေဆာင္မ်ားရဲ႕ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ထက္ျမက္မႈေလးေတြ ျမင္ရ သိရတာေပါ့။<br /><br />ေဟာဒါက ေအာ္ေရဂ်င္နယ္ (Kiss- Because I'm a girl)<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/M0y9czvew3o?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/M0y9czvew3o?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><br /><br />ေဟာသမွာ စက္မႈဇုန္ထုတ္ကား (အဲေလ) ျပည္တြင္းျဖစ္ "မလာပါနဲ႔"<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube-nocookie.com/v/R31Fy1WtwTA?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube-nocookie.com/v/R31Fy1WtwTA?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />ေျပာၾကတာေတာ့ တကယ္တမ္းသာ လုပ္ျပရရင္ ကိုရီးယားေတြကို သနားတယ္ဆိုလား ဘာလား.. မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1167449585950567286?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-10048368854633133832010-10-14T14:02:00.005+08:002010-10-16T15:36:14.161+08:00ျမန္မာျပည္မွာ ေရြးေကာက္ပဲြႀကီးက်င္းပၿပီး အစိုးရသစ္တခု ဖြဲ႔ေတာ့မယ္လို႔ဆိုတယ္။<br />ဘယ္လို အစိုးရတက္လာမလဲ... က်ေနာ္မသိ။<br /><br />သိတာက ခ်ီလီႏိုင္ငံ အစိုးရလို အစိုးရမ်ဳိး လိုခ်င္တယ္ဆိုတာပဲ။<br />ဘာျဖစ္လို႔လဲ....... ဆိုေတာ့<br /><br />ခ်ီလီႏိုင္ငံ Copiapo ၿမိဳ႔ကေလးမွာ ၾသဂုတ္ ၅ ရက္ေန႔က ေရႊနဲ႔ ေၾကးေတြတူးေဖၚေနတဲ့ San Jose မိုင္းတြင္းၿပိဳက်ၿပီး ေျမႀကီးေအာက္ ေပ၂၀၀၀ေက်ာ္မွာ မိုင္းလုပ္သား ၃၃ ေယာက္ ပိတ္မိသြားတယ္။ ဒီကိစၥျဖစ္ၿပီး နာရီေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ကုမၸဏီက အစိုးရကို အေၾကာင္းၾကားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္သား ၃၃ ေယာက္ ေသသလား ရွင္သလား မသိၾကေသးဘူး။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၆ ရက္ေန႔မွာ အီေကြေဒါႏိုင္ငံကို အစိုးရကိစၥနဲ႔ေရာက္ေနတဲ့ ခ်ီလီသတၱဳတြင္း၀န္ႀကီး <span id="articleText">Laurence Golborne </span>ဟာ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဦးေဆာင္ဖို႔ အီေကြေဒါခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ခ်ီလီကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ ခ်ီလီ အမ်ဳိးသားအေရးေပၚ ကယ္ဆယ္ေရးရံုးခ်ဳပ္က ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သား ၁၃၀ ဒီမိုင္းတြင္းမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၿပီလို႔ ေၾကျငာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ထိ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ တခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေအာက္ဆီဂ်င္၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ေရေတြ သိုေလွာင္ထားတဲ့ ေနရာကို မိုင္းလုပ္သားေတြ ေရာက္ေအာင္သြားႏိုင္ပါေစဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲ။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၆ရက္ေန႔က စၿပီး ေလ၀င္ေလထြက္ေပါက္ကေန မိုင္းလုပ္သားေတြဆီ ဆင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့တဲ့ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြဟာ ၇ ရက္ေန႔မွာေတာ့ မိုင္းထပ္မံၿပိဳက်ၿပီး လမ္းေၾကာင္းပိတ္ဆို႔သြားတဲ့အတြက္ ဒီနည္းလမ္းကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႔ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္မွာပဲ ကိုလံဘီယာႏိုင္ငံကို ခ်စ္ၾကည္ေရးခရီးေရာက္ရိွေနတဲ့ ခ်ီလီသမၼတ <span id="articleText">Sebastian Pinera ဟာလည္း သူ႔ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး မိုင္းတြင္းအနီးမွာ စုေ၀းေရာက္ရိွေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ မိုင္းလုပ္သားေတြရဲ႕မိသားစု၀င္ေတြကို ေတြ႔ဆံုအားေပးႏွစ္သိမ့္ဖို႔ ခ်ီလီကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />"ပိတ္မိေနတဲ့ လုပ္သား ၃၃ ေယာက္လံုး အသက္ရွင္ရက္ ကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရိွတဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားသြားမယ္။ ဒီကိစၥကို လုပ္ဖို႔ က်ဳပ္တို႔ လံုး၀ တြန္႔ဆုတ္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ေရာ လူေရာ လံုး၀ထည့္ၿပီး ႀကိဳးစားမယ္" လို႔ သမၼတက ေၾကျငာတယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၈ ရက္ေန႔ကစလို႔ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြဟာ ၅ လက္မအခ်င္းရိွတဲ့ တြင္းငယ္ေတြတူးလို႔ မိုင္းလုပ္သားေတြကို ရွာေဖြခဲ့တယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၁၁ရက္ေန႔မွာ သတၱဳတြင္းမ်ား အႏၲရာယ္ကင္းရွင္းေရး တာ၀န္ယူရတဲ့ အမ်ဳိးသားသတၱဳတြင္းႀကီးၾကပ္ေရး ဌာနရဲ႔ ဦးစီးမႉးကို သမၼတက တာ၀န္ကေနရပ္စဲလိုက္ၿပီး ဒီအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးေတြ ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />ေပေပါင္းမ်ားစြာနက္တဲ့ တြင္းေတြ ၇ တြင္းတိတိ တူးၿပီးခ်ိန္ထိ ဘယ္လုပ္သားကိုမွ ရွာမေတြ႔ခဲ့သလို လူေတြအသက္ရွင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေထာက္အထားတခုတေလမွလည္း မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇဲြမေလွ်ာ့ဘဲ ဆက္ရွာခဲ့ၾကတာမွာ ၾသဂုတ္ ၂၂ ရက္ မနက္မွာေတာ့ ေပ ၂၂၆၀ အနက္အထိေရာက္ေနတဲ့ လြန္သြားကို တခုခုနဲ႔ ေခါက္ေနသံ စၾကားရတယ္။ လူေတြ႔ၿပီလို႔ယူဆရေပမယ့္ အေပၚက ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြ ေကာင္းေကာင္း မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔တယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ အသက္ရွင္တယ္၊ ဘာမွ ေရေရရာရာ မသိရေသးလို႔ပါပဲ။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၂၂ရက္ ေန႔ခင္းမွာေတာ့ </span><span id="articleText">လြန္သြားမွာ ခ်ည္ရက္ပါလာတဲ့ စာရြက္ေလးကို ခ်ီလီသမၼတကိုယ္တိုင္ ကမာၻကိုျပလို႔ ၃၃ ေယာက္လံုး အသက္ရွင္လ်က္ရိွေၾကာင္း ေၾကျငာလိုက္ေတာ့တယ္။ စာက တေၾကာင္းထဲပါပဲ၊ "က်ဳပ္တို႔ ၃၃ ေယာက္လံုး သိုေလွာင္ခန္းထဲမွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရိွေနတယ္" တဲ့။<br /><br />နာရီေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့မွ လုပ္သား ၃၃ ေယာက္ရဲ႔ ပထမဆံုး ဗီဒီယိုပံုေတြကို ျမင္ၾကရတယ္။ ထင္တာထက္ပိုၿပီး သူတို႔အားလံုး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရိွေနၾကေလရဲ႕။<br /><br />၁၇ ရက္လံုးလံုး ၂ ရက္မွတခါ လက္ဖက္ရည္တဇြန္းစာ Tuna ငါးနဲ႔ ႏို႔ခြက္တ၀က္စီသာ စားေသာက္အသက္ရွင္ခဲ့ရမွန္း အခုမွသိၾကရေတာ့တယ္။<br /><br />ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္း ဦးေဆာင္သူေတြက ဒီကယ္ဆယ္ေရးေအာင္ျမင္ဖို႔ သံုး ေလးလ ၾကာမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ မိုင္းတြင္းရဲ႕ စိတ္မခ်ရတဲ့ အေျခအေနရယ္၊ လုပ္သားေတြဆီေရာက္ဖို႔ ၂ ေပအခ်င္းရိွတဲ့တြင္း တူးရမယ့္ အခ်ိန္ရယ္ကို ခ်ိန္ဆၿပီး ေျပာတာလို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၂၃ မွာေတာ့ မိုင္းလုပ္သားေတြဆီ စားစရာေတြ၊ ေရေတြ၊ ေဆး၀ါးေတြ ခ်ေပးႏိုင္ပါၿပီ။ သူတို႔ကို ကယ္ဆယ္ဖို႔ တြင္းတူးမယ့္ စက္ေတြလည္း ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ျပင္ပကမာၻနဲ႔ အခ်ိန္အၾကာႀကီး အဆက္ျပတ္ေနရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚႏိုင္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ကူညီေပးႏိုင္ဖို႔ ၾသဂုတ္ ၂၄ မွာ NASA နဲ႔ ခ်ီလီေရတပ္ ေရငုတ္သေဘၤာဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြကို ေခၚယူခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၂၅ မွာ မိုင္းလုပ္သားေတြ ေနထိုင္ေရး အဆင္ေျပေစဖို႔အတြက္ သူတို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း ဖဲထုပ္ေတြ၊ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ရုပ္တုေတြ အျပင္ ခ်ီလီ အလံေတာ္ကိုပါ ခ်ေပးခဲ့ေၾကာင္း က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးက ေျပာတယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၂၆ မွာ မိုင္းလုပ္သားေတြဟာ ေျမေပၚက ေဆြမ်ဳိးေတြဆီ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း ၂၅ မိနစ္စာ ဗီဒီယို ေပးပို႔ခဲ့တယ္။<br /><br />ၾသဂုတ္ ၂၇ မွာေတာ့ သူတို႔ ေျမေအာက္မွာ ေနရမယ့္အခ်ိန္ဟာ အမ်ားႀကီး ၾကာလိမ့္ဦးမယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း မိုင္းလုပ္သားေတြကို ေပးသိလိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျမေပၚမွာေတာ့ တာ၀န္ရိွသူေတြက Plan B လို႔ေခၚတဲ့ ဒုတိယနည္းလမ္းဟာ ပိုၿပီး ျမန္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုေနပါတယ္။<br /><br />၂၉ ရက္ေန႔မွာ မိုင္းလုပ္သားတေယာက္ခ်င္းစီဟာ မိသားစု၀င္ေတြနဲ႔ စကၠန္႔၂၀စီ ေရဒီယိုဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ ရၾကတယ္။<br /><br />စက္တင္ဘာ ၈ ရက္ ခ်ီလီနဲ႔ ယူကရိန္းတို႔ရဲ႔ စက္တင္ဘာ ၈ ရက္မွာကန္တဲ့ပဲြကို projector ေလးကေနတဆင့္ </span><span id="articleText">မိုင္းလုပ္သားေတြ </span><span id="articleText">Live ၾကည့္ခြင့္ရၾကတယ္။<br /><br />စက္တင္ဘာ ၁၀ မွာ တူးလက္စ Plan A နဲ႔ Plan B အျပင္ Plan C ကိုပါတူးဖို႔ ေရနံတူးစင္ႀကီးေရာက္လာပါတယ္။<br /><br />သံုး ေလးလၾကာမယ္လို႔ မွန္းထားတဲ့ Plan A ဟာ မိုင္းလုပ္သားေတြ ခိုလံႈေနတဲ့ အေပၚတည့္တည့္ကေန တူးေနတာျဖစ္ၿပီး ေပ ၂၃၀၀ ေလာက္တူးရမွာပါ။<br /><br />ပိုျမန္မယ္ဆိုတဲ့ Plan B က ေျမေအာက္အလုပ္ရံုရိွတဲ့ေနရာကို ဦးတည္ၿပီး ၈၀ ဒီဂရီေလာက္ ေစာင္းေစာင္းေလးတူးေနတာျဖစ္ၿပီး ၂၀၃၄ ေပတူးရပါမယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုး Plan C ကေတာ့ ေက်ာက္သားနဲ႔ေျမႀကီးမ်ားတဲ့ ေနရာကေနတူးမွာပါ။ ၁၉၆၉ ေပလို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />မိုင္းလုပ္သားေတြ အျပင္ေရာက္လာရင္ မလဲြမေသြရင္ဆိုင္ရမယ့္ သတင္းသမားေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုမႈေတြ၊ နာမည္ေက်ာ္ေတြအျဖစ္ လူသိမ်ားမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခုကတည္းက သင္ျပသြားမယ္လို႔ စက္တင္ဘာ ၂၂ရက္မွာ တာ၀န္ရိွသူေတြက ဆိုတယ္။<br /><br /><br />ေအာက္တိုဘာ ၄ မွာေတာ့ လကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ကယ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ မိုင္းလုပ္သားေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရပစၥည္းေတြကို ေျမေပၚကိုစတင္လို႔ ပို႔ေပးေနၾကပါၿပီ။<br /><br />ေအာက္တိုဘာ ၉ မွာ Plan B ဟာ မိုင္းလုပ္သားေတြဆီ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရာက္ရိွသြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />၁၁ ရက္ေန႔က်ေတာ့ တူးထားတဲ့တြင္းနံရံေတြထပ္ၿပိဳမက်ေအာင္ သတၱဳျပားေတြနဲ႔ ကာရံၿပီးစီးသြားတဲ့အျပင္ ကယ္ဆယ္ေရးသံအိမ္ကို ဟိုးေအာက္ထိခ်၊ အေပၚထိဆဲြတင္မႈ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ စမ္းသပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီအခ်ိန္မွာ မိုင္းလုပ္သားေတြ ေျမေပၚေရာက္လာတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ကုသမႈေတြျပဳလုပ္ႏိုင္ဖို႔ Field Hospital ေတြအဆင္သင့္ လုပ္ထားၿပီးၿပီ၊ အထူးကု ဆရာ၀န္ေတြ၊ စိတ္ေရာဂါကု ဆရာ၀န္ေတြ ေခၚထားၿပီးၿပီ။ ေျမေပၚကို ၄ ေယာက္ ေရာက္ၿပီးတိုင္း ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ေဆးရံုကို ပို႔ဖို႔ စီစဥ္ထားၿပီ။ မိုင္းလုပ္သားေတြထားမယ့္ ေဆးရံုမွာလည္း ကုတင္ ၃၃ လံုးကို လိုအပ္မယ္ထင္သမွ် ေဆး၀ါးအျပည့္အစံုနဲ႔ ဆရာ၀န္ သူနာျပဳေတြနဲ႔ ျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီ။<br /><br />ကယ္ဆယ္ေရးေတြစလုပ္တဲ့ ေအာက္တိုဘာ ၁၂ ညသန္းေခါင္ယံကစၿပီးေတာ့ မနက္မိုးလင္းတဲ့အထိ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားေတြနဲ႔အတူ ခ်ီလီသမၼတႀကီးဟာ ကယ္ထုတ္လာတဲ့ မိုင္းလုပ္သားေတြကို ဖက္လွဲတကင္းနဲ႔ ၀မ္းပန္းတသာ ႀကိဳဆိုခဲ့တယ္။ မနက္မိုးလင္းခါနီးမွ ခဏျပန္သြားတဲ့ သမၼတဟာ မၾကာခင္ပဲ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး မိုင္းလုပ္သားကို ကယ္ထုတ္ႏိုင္တဲ့ ၁၃ ရက္ေန႔ ညသန္းေခါင္အထိ မိုင္းလုပ္သားေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ရိွေနခဲ့တယ္။<br /><br />BBC က ခ်ီလီသမၼတကို အင္တာဗ်ဴးမွာ ဒီကယ္ဆယ္ေရး အတြက္ ဘယ္ေလာက္ကုန္သလဲ ေမးေတာ့<br />"ဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကုန္ရသမွ်က တန္ပါတယ္"<br />လို႔ျပန္ေျဖတယ္။<br /><br />ဒါကို ေမးတဲ့သူက မေလွ်ာ့ဘဲ ဘယ္ႏွစ္သန္းေလာက္ကုန္သလဲ လို႔ ထပ္ေမးေတာ့မွ<br />"သန္းေပါင္းမ်ားစြာပဲ"<br />လို႔ ျပံဳးျပံဳးပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္။<br /><br />------------------------<br /><br />ေတြးမိတယ္။ အခုေနမ်ား ခ်ီလီမွာ ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္ရင္ လက္ရိွအစိုးရဟာ မဲအျပတ္အသတ္နဲ႔ တဖက္သတ္ကို ႏိုင္မွာပဲလို႔။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ခ်ီလီျပည္သူေတြေနရာကေန..<br />သူတို႔ အစိုးရဟာ ျပည္သူကို ခ်စ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ျပည္သူကို ေစတနာထားတာ ေသခ်ာတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈကို တန္ဖိုးထားတာ ေသခ်ာတယ္။ သူ႔ျပည္သူေတြ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ေငြဘယ္ေလာက္သံုးရသံုးရ၊ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး ေရးေရးေလးရိွတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ဆုပ္ကုိင္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ အဆံုးစြန္ႀကိဳးစားသြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။<br /><br />ကဲ..ဒီလို ျပည္သူကို ခ်စ္တဲ့၊ ျပည္သူ႔အသက္ကို တန္ဖိုးထားတဲ့၊ ျပည္သူကို ေစတနာရိွတဲ့၊ အစိုးရကို လိုခ်င္သလား၊ မလိုခ်င္ဘူးလား.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1004836885463313383?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-68845459847529063882010-10-12T20:14:00.002+08:002010-10-12T20:46:11.362+08:00မင္းရဲ အသက္ ၂ ႏွစ္ႏွင့္ ၁၁ ရက္တြင္ ညီ၀မ္းကဲြတေယာက္ရရိွေလသည္။<br /><br />၂ ႏွစ္ႏွင့္ ၁၁ရက္လံုးလံုး ဘုရင္တဆူသဖြယ္ မင္းမူလာခဲ့ေသာ သူ႔ရွင္မင္းရဲသည္ ရုတ္တရက္ နန္းလုဖက္ ရလိုက္သလို ခံစားရမည္ေလာဟု စိတ္ပူခဲ့မိ၏။<br /><br />တမုဟုတ္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားေသာ အေျခအေနကို လက္ခံရန္ ေရႊနန္းရွင္တေယာက္ ရက္အနည္းငယ္ခန္႔ အခ်ိန္ယူလိုက္ရသည္ဟု ဗမာျပည္မွလာေသာ သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။<br /><br />ေမြးစညီငယ္ကို အဖိုး၊ အဖြား၊ အေဒၚ၊ ဦးေလးတို႔ ခ်ီကာ ယုယေနၾကသည္ကို အစဥ္ေတြ႔ေနရ၍ ပံုမွန္ထက္ပို၍ အခ်ီခံခ်င္လာေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ အဖြား ထဘီကိုဆဲြ၊ အဖိုး ပုဆိုးကိုဆဲြကာ ခ်ီခိုင္းသည္ဆို၏။<br /><br />သို႔ေသာ္ ပါးနပ္လိမၼာ၍ ညဥ္ေကာင္းၿပီး ခ်စ္စရာအင္မတန္ေကာင္းေသာ (အမွန္ေတြ ေျပာတာ မ်ားမ်ားသြားသလားမသိ) သူ႔ရွင္သည္ ညီငယ္မွာ ၿပိဳင္ဘက္မဟုတ္ေၾကာင္း မၾကာမီပင္ရိပ္မိလာကာ အကိုႀကီး အဖအရာအျဖစ္ ခံယူလာေၾကာင္း သိရျပန္သည္။<br /><br />"ေဖေဖ"ဟု ေခၚရန္ လေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ယူခဲ့ေသာ သားငယ္သည္ "ညီ ညီ" ဟု တပတ္မွ် မၾကာမီပင္ ေခၚတတ္ေလ၏။<br /><br />ေမႊးေမႊး ေပးတတ္ရန္ လအေတာ္ၾကာ အခ်ိန္ယူခဲ့ေသာ သားငယ္သည္ သူ၏ညီကို လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ရက္ပိုင္းအတြင္း ေမႊးတတ္လာသည္ ဆို၏။<br /><br />၂ ႏွစ္ႏွင့္ ၁၁ ရက္လံုးလံုး သူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္လာခဲ့ေသာ သားငယ္သည္ သူ႔ညီငယ္ကို လွည္းေလးတြန္း၍ သိပ္ေပးတတ္ၿပီ ဟူ၏။<br /><br />ထို႔အျပင္ ညီငယ္ငိုေနလွ်င္ တခါတရံ သူ၏ ခ်ဳိလိမ္ကေလးကို ခၽြတ္ေပးတတ္ကာ (သူ႔တုန္းက ခ်ဳိလိမ္လိုခ်င္၍ ငိုခဲ့ဖူးသည္ကို သတိရသည္ထင့္) ၊ တခါတရံ သူ၏ moisturizer ဗူးေလးမ်ားကို ယူလာေပးတတ္သည္ (သူယားလို႔ ငိုခဲ့ဖူးသည္ကို သတိရသည္ထင့္) ဆို၏။<br /><br />မည္သို႔ဆိုေစ ဘုရင္မင္းရဲသည္ ရင့္က်က္လာၿပီဟု က်ႏုပ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ႀကီးဆို၏။ သို႔ေသာ္ .... အေဖ အေမနားထားကာ ပထမေနရာကို အျပည့္အ၀ မေပးႏိုင္ျခင္းအတြက္ကား ....................<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TLRRk6YKRqI/AAAAAAAAB8s/lKuh8MxZd28/s1600/withcousin.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TLRRk6YKRqI/AAAAAAAAB8s/lKuh8MxZd28/s400/withcousin.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527132337278174882" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">သူ႔ရွင္ မင္းရဲႏွင့္ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ အိမ္ေရွ႕ စံ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6884545984752906388?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-46232054042269401392010-10-07T16:34:00.004+08:002010-10-07T17:29:38.408+08:00မင္းရဲကို ခ်စ္ေသာ မင္းရဲပရိတ္သတ္မ်ားသည္ မင္းရဲကို ေမးၾကသည္။<br />မင္းရဲကို ခ်စ္ေသာ မင္းရဲေဖေဖသည္ မင္းရဲကိုလြမ္း၍ မင္းရဲအေၾကာင္းေရးရန္ အားမရိွ။<br /><br />မင္းရဲသည္ က်ႏုပ္တို႔ဘ၀ကို အျပည့္အ၀ ဖံုးလႊမ္းထား၏<br />မင္းရဲမရိွသည့္ ေန႔ရက္တို႔သည္ ရင္ကို အျပည့္အ၀ ေလာင္ကၽြမ္း၏။<br /><br />မင္းရဲသည္ က်ႏုပ္တို႔ေၾကာင့္ ဤေလာကထဲေရာက္ရိွလာ၏။<br />က်ႏုပ္တို႔သည္ မင္းရဲအတြက္ ဤေလာကထဲ တည္ရိွေန၏။<br /><br />အရာရာသည္ ေျပာင္းလဲေန၏။<br />မင္းရဲကို ခ်စ္သည့္ က်ႏုပ္တို႔ အခ်စ္သည္ကား ထာ၀ရ။<br /><br />-----------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br />ဒါက ေျပာင္းလဲေတာ့မယ့္ (ေျပာင္းလဲေတာ့မယ္လို႔ ဆိုတဲ့) ဗမာျပည္ေရာက္ စင္ကာပူဖြား ျမန္မာကေလး မင္းရဲ ၂ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔က ပံုကေလးေတြ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCeICoEI/AAAAAAAAB8c/A4oBH6PJ4wQ/s1600/DSCF0225.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCC8mT-I/AAAAAAAAB8U/JdHr6jUCb6w/s1600/DSCF0221.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCC8mT-I/AAAAAAAAB8U/JdHr6jUCb6w/s400/DSCF0221.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525225185120505826" border="0" /></a>ကိတ္မုန္႔ ၂ လံုး၊ ဖေယာင္းတိုင္ ၂ တိုင္၊ အေဘးနဲ႔ အဖြားနဲ႔<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCeICoEI/AAAAAAAAB8c/A4oBH6PJ4wQ/s1600/DSCF0225.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCeICoEI/AAAAAAAAB8c/A4oBH6PJ4wQ/s400/DSCF0225.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525225192416256066" border="0" /></a>ဖိုးဖိုးနဲ႔ ကိတ္မုန္႔ခဲြမယ္<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCn1Yb6I/AAAAAAAAB8k/q6K0y0Cl-80/s1600/DSCF0228.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TK2LCn1Yb6I/AAAAAAAAB8k/q6K0y0Cl-80/s400/DSCF0228.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525225195022348194" border="0" /></a>ဘုရင္မင္းရဲရဲ႕ စားေတာ္ပဲြ<br /><br /></div><br />မင္းရဲ ပရိတ္သတ္မ်ား သာဓု သာဓု သာဓု (ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္) ေခၚေစေသာ၀္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-4623205404226940139?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-23597162124034410672010-08-20T19:23:00.007+08:002010-08-20T22:08:33.981+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L2RFoBDI/AAAAAAAAB8E/EiGZtt5SJqc/s1600/IMG_20100719_130134.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L2RFoBDI/AAAAAAAAB8E/EiGZtt5SJqc/s400/IMG_20100719_130134.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507493158736888882" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L11eVVII/AAAAAAAAB78/7kNA-BQIsow/s1600/IMG_20100715_223028.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L11eVVII/AAAAAAAAB78/7kNA-BQIsow/s400/IMG_20100715_223028.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507493151324329090" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L1nrCq0I/AAAAAAAAB70/soTdhq8oftM/s1600/IMG_20100710_225213.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TG6L1nrCq0I/AAAAAAAAB70/soTdhq8oftM/s400/IMG_20100710_225213.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507493147619535682" border="0" /></a><br />ဟိုးတုန္းက ေပါ့....<br /><br />ဗ..ဘား..မဲ..ဟူး.. ဘာေတြမွန္းမသိ စကားလံုးေလးေတြ ေျပာတတ္တဲ့ သားကေလးကို ဒီလိုေျပာဖူးတယ္။<br />"သားသား.. ေဖေဖလို႔ ေခၚၾကည့္ပါဦး"<br /><br />အဲေတာ့ ဒီလို ျပန္ေျဖတတ္တယ္။<br />"အား... ဘာဘာ..မူး၀ူး..မယ္းမယ္း.."<br /><br />.......................<br /><br />နည္းနည္းေလးၾကာေတာ့ ေဖေဖ ဘယ္သူလဲ၊ ေမေမ ဘယ္သူလဲ လက္ကေလးနဲ႔ ထိုးထိုး ျပတတ္လာတဲ့ သားကေလးကို ဒီလိုေျပာဖူးတယ္။<br />"သားသား.. ေဖေဖလို႔ ေခၚၾကည့္ပါဦး၊ ေဖေဖ.. ေဖေဖ"<br /><br />အဲဒီအခါက် ျပံဳးေစ့ ျပံဳးေစ့ ၾကည့္ၿပီး ဒီလို ျပန္ေျဖတတ္တယ္။<br />"ဒါဒါ...ေဒ.. အဲ့အဲ့.. အိယ.. အု..မာ"<br /><br />......................<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၀ ေမ ၂၃၊ မနက္ ၁၀နာရီ ၃၀ ေလာက္မွာ "ေဖေဖ ေဖေဖ ျမန္ျမန္လာပါ၊ ေမေမလို႔ ေခၚတတ္ၿပီ"<br />ဆိုတဲ့ ရႈမၿငီးတဲ့ ခ်စ္ဇနီးရဲ႔ ဧရာမပီတိ ဂြမ္းဆီထိတဲ့ အသံကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ၾကားရတယ္။<br /><br />"သားသား ေမေမလို႔ ေခၚတတ္ၿပီဆို၊ ေခၚျပပါဦး ေမေမလို႔"<br />ဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုလိုက္ေတာ့ ရုပ္တည္ေလးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး<br /><br />"ေမေမ" တဲ့... ပီပီသသ ေခၚခ်လိုက္တာမွ။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ဒီလို ေမးဖူးတယ္။<br />"ေဖေဖလို႔ေရာ ေခၚတတ္လား။ ေခၚၾကည့္ပါဦး ေဖေဖလို႔"<br /><br />ကလိတိတိ ရုပ္ကေလးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ဒီလိုျပန္ေျဖတယ္။<br />"အဲယ္..." (ဒီအသံထြက္က ေရးျပရေတာ္ေတာ္ ခက္ပါတယ္။ အဲ မဟုတ္၊ ဟဲ မဟုတ္၊ အဲနဲ႔ဟဲ ၾကားကို အသံရွည္ရွည္ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ဆိုရတာ :D)<br /><br />.....................<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၀ ဇြန္လ၊ ရန္ကုန္မွာ အဖြားနဲ႔ ထမင္းစားရင္း ငါးေၾကာ္ကို လက္ညိႈးထိုးျပလို႔ အဖြားက ဒီလိုဆိုတယ္။<br />"သားက ငါးစားခ်င္လို႔လား။ ဒါ ငါး သားရဲ႔၊ ငါးငါး"<br /><br />အဲဒီေတာ့ ေဖေဖ မေခၚေသးတဲ့ သားကေလးက ဒီလို ဆိုသတဲ့။<br />"ငါး ငါး .."<br /><br />ဒါကို ေဖေဖသိေတာ့ ဒီလို ေမးခဲ့ဖူးတယ္။<br />"သား ေဖေဖလို႔ ေခၚတတ္ၿပီလား၊ ေခၚၾကည့္ပါဦး ေဖေဖ"<br /><br />"အဲယ္.."<br /><br />...........................<br /><br />ေနာက္တခါ က်ီးကန္းကေလးေတြ အဖြားနဲ႔ အစာေကၽြးေတာ့ ဒီလို ေအာ္တတ္ျပန္ေရာ။<br />"အား..အား"<br /><br />ဒါကို ေဖေဖသိေတာ့..<br />"သား ေဖေဖလို႔ ေခၚတတ္ၿပီလား၊ ေခၚၾကည့္ပါဦး ေဖေဖ"<br /><br />"အဲယ္.."<br /><br />....................<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ရက္နည္းနည္းထပ္အၾကာ၊ အိမ္ကကားသံၾကားေတာ့ ဖြားဖြားေျပာေနက်အတိုင္း<br />"ဖိုးဖိုး လာၿပီ" တဲ့။<br /><br />ေဖေဖလို႔ မေခၚေသးပါ။<br />..................<br /><br />ဘာမွ မၾကာဘူး၊ "ဖြားဖြား" လို႔ေခၚၿပီလို႔ သားသား အဖြားက ႂကြားလာပါေရာ။<br /><br />ေဖေဖလို႔ မေခၚေသးပါ။<br />..................<br /><br />၂၀၁၀ ဇူလိုင္၊ စင္ကာပူျပန္ေရာက္ၿပီး တရက္ ႏွစ္ရက္ရိွေသး၊ အိမ္က ထီးေတြကို ဆဲြဆဲြယူၿပီး ထီးႀကီးတကားကား လမ္းသလားေနတဲ့သားကို သူ႔အေမက ဒီလိုသင္တယ္။<br />"သား.. ဒါ ထီး သားရဲ႕၊ ထီး.. ထီး"<br /><br />ဒီေတာ့ သားကေလးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္။<br />"ထီးထီး"<br /><br />ေဖေဖလို႔ မေခၚေသးပါ။<br />............<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တရက္ေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ လမ္းထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ သားကေလးကို ဒီလိုေျပာျဖစ္တယ္။<br />"သား.. ေဖေဖနဲ႔ လိုက္မလား၊ ဟိုးအေ၀းႀကီးသြားမွာ"<br /><br />ေခါင္းကေလးၿငိမ့္ၿပီး လိုက္လာတဲ့သားေလးကို ခ်ီထားရင္း လမ္းေရာက္မွ ဒီလိုေမးျဖစ္တယ္။<br />"သားနဲ႔ေဖေဖနဲ႔ အခု ဘယ္သြားမွာလဲ"<br /><br />ေဖေဖလုပ္ျပတဲ့အတိုင္း လက္ကေလးကို ဆန္႔၊ လက္ညိွဳးေလးထိုးလို႔ သားက ဒီလိုေျဖတယ္။<br />"ဟိုး...ေ၀းႀကီး"<br /><br />ေဖေဖလို႔ မေခၚေသးပါ။<br />.........................<br /><br />၂၀၁၀ ၾသဂုတ္၊ ရန္ကုန္ကို ေနာက္တေက်ာ့ ျပန္ေရာက္သြားတဲ့ သားအေၾကာင္း ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား၊ အန္တီ မ်ားက ဒီလို ႂကြားၾကတယ္။<br /><br />ကားေပၚကို တက္ဖို႔ အဖြားကို ဒီလို ေခၚသတဲ့။<br />"ဖြားဖြား.. တက္တက္"<br /><br />သူ႔အေဒၚကို ဒီလို ေခၚသတဲ့။<br />"ဒီဒီ"<br /><br />သူ႔အဖြားကို ဒီလို ခ်ီခိုင္းသတဲ့။<br />"ဖြားဖြား.. ခ်ီခ်ီ"<br /><br />ေဖေဖလို႔ မေခၚေသးပါ...မေခၚေသးပါ...မေခၚေသးပါ။<br />.....................<br />ဒီလိုနဲ႔ ေဖေဖဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခပ္တည္တည္ခ်န္လွပ္ထားရင္း က်န္တဲ့စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ တလံုးၿပီးတလံုး ရြတ္ဆိုေနခဲ့တဲ့ သားကေလးဟာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ဖို႔ တရက္အလို ၂၀၁၀ ၾသဂုတ္ Friday the thirteenth မွာေတာ့ ေဖေဖ ေမေမ ဓါတ္ပံု ျပၿပီး ဖြားဖြားေမးတဲ့ "ဒါ ဘယ္သူလဲ" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို<br />"ေဖေဖ" လို႔ ပီပီသသ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖသြားတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရေတာ့ ............................................................................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-2359716212403441067?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-21025281005942608832010-08-15T11:31:00.002+08:002010-08-15T11:33:25.320+08:00Happy birthday ပါ သားကေလး<br /><br />ေဖေဖ ေမေမနဲ႔ အတူ မရိွေနေပမယ့္ ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားေတြနဲ႔ အန္တီနဲ႔ ေပ်ာ္ပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-2102528100594260883?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-75109846231239092862010-07-31T13:09:00.002+08:002010-07-31T13:36:13.127+08:00ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္ (အဲေလ) ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ပံုမ်ားပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzg31RkpI/AAAAAAAAB7s/hAB5Ngtv7VA/s1600/P1010092.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzg31RkpI/AAAAAAAAB7s/hAB5Ngtv7VA/s400/P1010092.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499936947274093202" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzgsRtZpI/AAAAAAAAB7k/ts7kUqHlJkk/s1600/P1010061.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzgsRtZpI/AAAAAAAAB7k/ts7kUqHlJkk/s400/P1010061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499936944172131986" border="0" /></a><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzgNGEJXI/AAAAAAAAB7c/gQdVeyi0Na8/s1600/P1010036.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 389px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFOzgNGEJXI/AAAAAAAAB7c/gQdVeyi0Na8/s400/P1010036.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499936935801791858" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7510984623123909286?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-64411563174215817662010-07-30T17:08:00.003+08:002010-07-30T17:27:24.159+08:00၂၃လ မျပည့္မီ - ဗမာျပည္<br />၂၃လျပည့္ - စင္ကာပူ<br />၂၃လျပည့္အၿပီး - ဗမာျပည္<br />ေနာင္ - ????<br /><br />အေဘးကိုေတြ႔၊ အေဖအေမဆီျပန္လာ၊ ခုေတာ့ အဘိုးအဘြားနဲ႔ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။<br /><br />ရႈစရာကေတာ့ ၂၃ မျပည့္မီပံုေတြေပါ့။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXkIxxEFI/AAAAAAAAB7U/llE_1o9sLOE/s1600/DSCF0164.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 220px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXkIxxEFI/AAAAAAAAB7U/llE_1o9sLOE/s400/DSCF0164.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499624742060101714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXjrh9-OI/AAAAAAAAB7M/S147W8GF_yc/s1600/DSCF0155.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 293px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXjrh9-OI/AAAAAAAAB7M/S147W8GF_yc/s400/DSCF0155.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499624734209210594" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXjL7VtuI/AAAAAAAAB7E/wEwjRXOYhu4/s1600/DSCF0140.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 270px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXjL7VtuI/AAAAAAAAB7E/wEwjRXOYhu4/s400/DSCF0140.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499624725725689570" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXiyNuKRI/AAAAAAAAB68/gBvT9prB6lY/s1600/DSCF0029.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 194px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXiyNuKRI/AAAAAAAAB68/gBvT9prB6lY/s400/DSCF0029.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499624718823467282" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXigy_pKI/AAAAAAAAB60/ovAfJVpxHuE/s1600/DSCF0014.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TFKXigy_pKI/AAAAAAAAB60/ovAfJVpxHuE/s400/DSCF0014.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499624714147964066" border="0" /></a>ေဟာဒါက ေနာက္က်တဲ့ ဆုေတာင္း<br />၂၃ ကေန တသက္လံုး ေပ်ာ္ေစ ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6441156317421581766?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-60046626153509813282010-06-25T16:53:00.002+08:002010-06-25T17:13:01.676+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvFmbBAmI/AAAAAAAAB6s/dHO2sbQKrM8/s1600/Rgn_MY6.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 205px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvFmbBAmI/AAAAAAAAB6s/dHO2sbQKrM8/s400/Rgn_MY6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486632388047995490" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvFC-aiWI/AAAAAAAAB6k/ZDVxZ1HTSNo/s1600/Rgn_MY7.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvFC-aiWI/AAAAAAAAB6k/ZDVxZ1HTSNo/s400/Rgn_MY7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486632378532792674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvEtwWnUI/AAAAAAAAB6c/hMNe8euy6CE/s1600/Rgn_MY8.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 337px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCRvEtwWnUI/AAAAAAAAB6c/hMNe8euy6CE/s400/Rgn_MY8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486632372836670786" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6004662615350981328?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-36738688460770665502010-06-24T18:16:00.001+08:002010-06-24T18:18:44.345+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCMwujoxMpI/AAAAAAAAB6U/QRdpmiel-HI/s1600/Rgn_MY4.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCMwujoxMpI/AAAAAAAAB6U/QRdpmiel-HI/s400/Rgn_MY4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486282347465749138" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCMwt7g3DrI/AAAAAAAAB6M/MHf_uWvjffU/s1600/Rgn_MY3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCMwt7g3DrI/AAAAAAAAB6M/MHf_uWvjffU/s400/Rgn_MY3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486282336695160498" border="0" /></a><br />စိစစ္ေရးက ေငြမွင္သုတ္လိုက္ပါတယ္.. :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3673868846077066550?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-68710424275224044132010-06-22T16:04:00.005+08:002010-06-22T16:16:15.668+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCBveuRszjI/AAAAAAAAB6E/Ny18elABaGA/s1600/Rgn_MY1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCBveuRszjI/AAAAAAAAB6E/Ny18elABaGA/s400/Rgn_MY1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485506919746293298" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCBvHdAmPfI/AAAAAAAAB50/dfcsrL3_TOY/s1600/Rgn_MY2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TCBvHdAmPfI/AAAAAAAAB50/dfcsrL3_TOY/s400/Rgn_MY2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485506519974166002" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6871042427522404413?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-81076719095473246102010-06-20T18:43:00.003+08:002010-06-20T19:46:51.129+08:00ယေန႔သည္ ေဖေဖ့ေန႔ျဖစ္၏။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ေဖေဖျဖစ္ေသာ က်ႏုပ္ က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ ေပ်ာ္ပါေစ ...<br /><br />အယ္.. ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း တကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္တာ။ ကိုယ့္အေဖအတြက္ေတာ့ ကိုယ္ဆုမေတာင္းဘဲ ကိုယ့္အတြက္ပဲ ကိုယ္ဆုေတာင္းတယ္။ ဆိုးလိုက္တာ.. ဆိုးလိုက္တာ ...<br /><br />အဲဒီလို မေတြးၾကပါနဲ႔။ ဒါက အေျပာင္အပ်က္။ ေဖေဖ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ေဖေဖ့ေက်းဇူး သိတတ္တဲ့ ေကာင္ကေလးပဲဟာ။<br /><br />ဆိုေတာ့.. ရာဇာေက်ာ့္ ေဖေဖ က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ ေပ်ာ္ပါေစ ... အဲအဲ.. ရာဇာေက်ာ့္ကို ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ေပးႏိုင္ပါေစ ...<br /><br />ကဲကဲ.. အေျပာင္အပ်က္ေတြ ရပ္ရပ္.. တကမာၻလံုးက ဖခင္မ်ား၊ ဖခင္ေလာင္းမ်ား၊ ဖခင္မျဖစ္တျဖစ္မ်ား၊ ဖခင္ ျဖစ္ရန္ ၾကံရြယ္ေနသူမ်ား (သူတို႔ မပါပါဘူး) အားလံုး အားလံုး ေပ်ာ္စရာ ေဖေဖ့ေန႔ ျဖစ္ပါေစေလ...<br /><br />မွတ္ခ်က္ ။ ။ ရာဇာေက်ာ္ သည္ ေဖေဖ ရာဇာေက်ာ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္၊ သား ရာဇာေက်ာ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ထင္ခ်င္သလိုသာ ထင္ေပေရာ့..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-8107671909547324610?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-22324802374106521112010-06-15T11:39:00.005+08:002010-06-15T12:09:44.265+08:00၂၂ လျပည့္ေမြးေန႔တြင္ ဘုရင္မင္းရဲ တျပည္ရပ္ျခားသို႔ ေရာက္ေနေလသည္။<br /><br />အိမ္ဆိုတာ ဂလိုပါလား၊ ျခံဆိုတာ ဂလိုပါလား၊ ျခင္ဆိုတာ ကိုက္တတ္တယ္လား၊ ေခြးဆိုတာ ေဟာင္တတ္တယ္လား၊ မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ဳိးရတယ္၊ ဗြက္ထရင္ ရႊံ ႔လူးရတယ္ ... စသျဖင့္ စသျဖင့္ ေလ့လာသင္ယူလို႔ မဆံုးႏိုင္ ျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ္ျမဴးေနေလရဲ႕<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TBb4SXLftoI/AAAAAAAAB5s/Jdh67GOzD4A/s1600/MinYeRgn2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TBb4SXLftoI/AAAAAAAAB5s/Jdh67GOzD4A/s400/MinYeRgn2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482842590713722498" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TBb4R4CsHYI/AAAAAAAAB5k/nWUInxGYRXk/s1600/MinYeRgn1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/TBb4R4CsHYI/AAAAAAAAB5k/nWUInxGYRXk/s400/MinYeRgn1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482842582355287426" border="0" /></a><br />မိုးေရထဲ ထြက္ကစား၊ မ်က္ႏွာမွာ ရႊံ႕လူး၊ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါး ၂၂လ သား..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-2232480237410652111?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-71002531235606579642010-05-17T15:49:00.004+08:002010-05-17T16:22:44.540+08:00ရာသီဥတုက ပူ၊ ေရက ရွား၊ ေနရတာက ပူ၊ ေငြက ရွား၊ ပူပူရွားရွား ဗမာျပည္သားတို႔အတြက္ မိုးေတြ ရြာပါၿပီ။<br /><br />အိႏိၵယ သမုဒၵရာထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္းေၾကာင့္လို႔ ထင္တာပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S_D6_gL1wuI/AAAAAAAAB5Y/tweu5z9mjSA/s1600/RgnRain.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 196px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S_D6_gL1wuI/AAAAAAAAB5Y/tweu5z9mjSA/s400/RgnRain.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472149516133450466" border="0" /></a>ဘာပဲေျပာေျပာ ေသခ်ာတာေတာ့ (<a href="http://www.wunderground.com/global/BM.html">weather underground</a> အေျပာေပါ့ေလ)ရန္ကုန္၊ မဂၤလာဒံု၊ မအူပင္၊ သာယာ၀တီ၊ ပဲခူး တို႔မွာ မိုးေတြရြာေလပါၿပီ။<br /><br />တႏိုင္ငံလံုး အပူကင္းၾကပါေစေလ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7100253123560657964?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-11393469641182134862010-05-14T18:41:00.003+08:002010-05-14T18:59:56.724+08:0021 months he is.<br /><br />Life has not been a smooth ride with occasional bumps along the way.<br />Many bumps; big ones and small ones, to come as time passes by.<br />So, my son, we-your parents wish you all the best against whatever obstacles; though we prefer none, you may face in the long run.<br /><br />Happy 21 little king..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-0pZq3QBZI/AAAAAAAAB5Q/jef5ZURbZpc/s1600/month21.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-0pZq3QBZI/AAAAAAAAB5Q/jef5ZURbZpc/s400/month21.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471074643304514962" border="0" /> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1139346964118213486?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-11637634694037093782010-05-10T20:15:00.000+08:002010-05-11T20:15:25.092+08:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အခန္း ၄</span><br /><br />Robert Langdon ၏ Saab 900S ကားသည္ Callahan လိႈဏ္ေခါင္းထဲကိုျဖတ္ကာ Boston ဆိပ္ကမ္း အေရွ႕ဘက္ျခမ္း Logan ေလဆိပ္၀င္ေပါက္အနီးသို႔ ေရာက္ရိွလာေလၿပီ။ Aviation လမ္းမႀကီးကိုေတြ႔သည္ႏွင့္ ဘယ္ဘက္ကို ခ်ဳိးေကြ႔ကာ Eastern Airlines အေဆာက္အဦေဟာင္းမ်ား ကိုျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ ေရွ႕ကိုက္ ၃၀၀ ခန္႔တြင္ရိွေနသည့္ ေလယာဥ္ရံုကို အေမွာင္ထဲတြင္ စတင္ျမင္ေနရေလၿပီ။ "4" ဆိုသည့္ ဂဏန္းႀကီးကို ေလယာဥ္ရံုတြင္ ထင္ရွားစြာျမင္ေနရသည္။ ကားရပ္ရန္ေနရာတြင္ ရပ္နားလိုက္ၿပီး သူကားထဲမွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ ေလယာဥ္ရံုေနာက္ဘက္မွ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္းႏွင့္ လူတဦး ေပၚထြက္လာသည္။<br /><br />"Robert Langdon ဆိုတာလား"<br />ထိုသူက တရင္းတႏွီး ေမးလာသည္။ စကားသံက ဘာလူမ်ဳိးမွန္း Langdon ခဲြျခားမရေသာ အသံျဖစ္ေနသည္။<br /><br />"ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ပါပဲ"<br />ကားေသာ့ခတ္ရင္း သူျပန္ေျဖလိုက္၏။<br /><br />"အခ်ိန္ကေတာ့ ကြက္တိပဲဗ်။ က်ေနာ္လည္း ခုပဲ ေလယာဥ္ဆိုက္တာ။ လာ.. က်ေနာ့္ေနာက္ လိုက္ခဲ့ပါ"<br /><br />Langdon စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ေတာ့ ျဖစ္မိသည္။ သူ ယခုလို လွ်ဳိ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္၀ွက္ ဖုန္းေခၚတာေတြ မၾကံဳဖူး။ တခါမွ မျမင္ဖူးေသာ တစိမ္းေတြႏွင့္လည္း ဘယ္မွန္းမသိေသာေနရာေတြ လိုက္မသြားဖူး။ ဘယ္ေနရာ သြားမည္မွန္း မသိ၍ သူေက်ာင္းသြားေနက်အတိုင္းသာ ၀တ္လာခဲ့သည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္၊ ပိုလိုအက်ႌ ႏွင့္ ဂ်ာကင္ မွ်သာ။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း Fax ကိုစိတ္ေရာက္သြားျပန္သည္။ ယခုအခ်ိန္ထိ ထိုပံုမွ ေဖၚျပေနသည့္ သတိေပးခ်က္ကို မယံုၾကည္ခ်င္ေသး။<br /><br />ေလယာဥ္မႉးက သူစိတ္လႈပ္ရွားေနသည္ကို သတိျပဳမိသြားၿပီး ဂရုတစိုက္ေမးလာသည္။<br />"ေလယာဥ္စီးရမွာ ခင္ဗ်ားအတြက္ ျပႆနာ မရိွပါဘူးေနာ္"<br /><br />"မရိွပါဘူး"<br />Langdon ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br />... <span style="font-style: italic;">တံဆိပ္ ႏိွပ္ခံထားရတဲ့ အေလာင္းေတြကသာ ျပႆနာကြ။ ေလယာဥ္စီးရတာက ျပႆနာမဟုတ္ဘူး .</span>...<br /><br />ေလယာဥ္မႉးသည္ ေလယာဥ္ရံုတခုလံုးကို ျဖတ္၍ သူ႔ကိုေခၚသြားသည္။ အေဆာက္အဦ ေထာင့္ခ်ဳိးကို ေကြ႔၍ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေပၚသို႔ သူတို႔ ေရာက္လာေသာအခါ Langdon အံ့အားသင့္လြန္းၿပီး လွမ္းေနသည့္ ေျခလွမ္းမ်ားပင္ ရပ္သြားေတာ့သည္။<br /><br />"က်ေနာ္တို႔ သြားမွာ ဒါႀကီးနဲ႔လား"<br /><br />ေလယာဥ္မႉးက ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးၿပီး<br />"ႀကိဳက္ရဲ႕လားဗ်"<br /><br />သူ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနၿပီးမွ<br />"ႀကိဳက္ရဲ႕လား၊ ဟုတ္လား။ ဘာကို ႀကိဳက္ရမွာလဲ။ အဲဒါ ဘာႀကီးလဲ"<br /><br /><br />သူတို႔ေရွ႕မွ အရာသည္ လြန္စြာႀကီးမား၏။ အာကာသလြန္းပ်ံယာဥ္မ်ားႏွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအရာသည္ လြန္းပ်ံယာဥ္မ်ားကဲ့သို႔ ကိုယ္ထည္လံုး၀န္းမႈမရိွ။ ျပားျပားႀကီးျဖစ္၏။ Langdon သည္ သူ႔ကိုယ္သူ အိပ္မက္ မက္ေနသလားဟုပင္ ေတြးထင္မိသည္။ ယာဥ္၏ သ႑ာန္သည္ ေကာင္းမြန္စြာ ေလထဲပ်ံသန္းႏိုင္မည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ေတာင္ပံမ်ားသည္ ကိုယ္ထည္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေစာင္းေစာင္းေလး ေထာင္လ်က္ ေသးငယ္စြာသာတည္ရိွေနသည္။ အၿမီး ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္လ်က္ရွိၿပီး ေပ ၂၀၀ ခန္႔ရွည္သည့္ ကိုယ္ထည္တခုလံုးတြင္ ျပတင္းေပါက္ တေပါက္ပင္ မပါရိွေခ်။ လံုး၀ အလံုပိတ္ျဖစ္ေနသည္။<br /><br />"ဆီအျပည့္ျဖည့္ထားရင္ ကီလို ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္း သြားႏိုင္တယ္။ Hydrogen အခဲနဲ႔ေမာင္းတယ္။ ကိုယ္ထည္ကို Titanium matrix နဲ႔ silicon carbide fibers ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတယ္။ ပံုမွန္ Jet ေလယာဥ္ေတြက အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ အေလးခ်ိန္ အခ်ဳိး ၇ ခ်ဳိး ၁ ခ်ဳိးပဲ ရိွေပမယ့္ ေဟာဒီေကာင္ႀကီးက ၂၀ ခ်ဳိး ၁ ခ်ဳိးေတာင္ရိွတယ္။ ပံုမွန္ေကာင္ေတြထက္ ၃ ဆေလာက္ကို ပိုျမန္တာေပါ့။ ၾကည့္ရတာ က်ေနာ္တို႔ ဒါရိုက္တာႀကီး ခင္ဗ်ားကို သိပ္ကို အေရးတႀကီး ေတြ႔ခ်င္ေနပံုပဲဗ်။ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္ဆို ဒီေကာင္ႀကီးကို သံုးတာမဟုတ္ဘူး"<br />ေလယာဥ္မႉးသည္ ေလာေလာလတ္လတ္ ဖခင္ဘ၀ကို ေရာက္ထားသူတေယာက္ သူ႔ကေလးအေၾကာင္း ေျပာျပေနသည့္အလား ေက်နပ္ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာျပေနသည္။<br /><br />"ဒါႀကီးက ေလထဲမွာ ပ်ံတယ္လား"<br />Langdon ကေတာ့ မယံုသကၤာႏွင့္ ေမးလိုက္သည္။<br /><br />ေလယာဥ္မႉးက ျပံဳး၍ေျဖသည္။<br />"သိပ္ပ်ံတာေပါ့"<br /><br />သူ Langdon အား ေလယာဥ္ဆီသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားရင္း ဆက္ေျပာေနျပန္သည္။<br />"အံ့ၾသမယ္ဆိုလည္း အံ့ၾသစရာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား တခုမွတ္ထားလိုက္ဦး၊ ေနာက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ဆို ခင္ဗ်ား ဒါေတြပဲ ျမင္ရေတာ့မွာ။ HSCT's လို႔ ေခၚတယ္။ High Speed Civil Transports လို႔အရွည္ေခၚတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ Lab က အရင္ဦးဆံုး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတဲ့အထဲက တဖဲြ႔ေပါ့ဗ်ာ"<br /><br />... <span style="font-style: italic;">အက်ဳိးနဲႀကီးတဲ့ Lab ပဲ </span>.... Langdon ေတြးလိုက္မိသည္။<br /><br />"ဒီေကာင္က Boeing X-33 အတြက္ထုတ္တဲ့ ပံုစံတူေကာင္ေပါ့။ သူ႔လို ေလယာဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွေသးတယ္။ ဥပမာဆို National Aero Space Plane ဗ်ာ၊ ေနာက္ Russians ေတြမွာ Scram jet ဗ်ာ၊ Brits ေတြမွာေတာ့ HOTOL တဲ့။ ေလေၾကာင္းသြားလာေရးရဲ႕ အနာဂတ္က ဒီေကာင္ေတြပဲ။ လူေတြဆီ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေရာက္ဖို႔သာ အခ်ိန္ယူစရာလိုတာ။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ခင္ဗ်ား လက္ရိွစီးေနတဲ့ Jet ေလယာဥ္ေတြကို တာ့တာ လုပ္လိုက္လို႔ ရၿပီ"<br /><br />Langdon သူ႔ေရွ႕က ယာဥ္ႀကီးကို စိတ္မသက္မသာ ေမာ့ၾကည့္၍<br />"က်ဳပ္ကေတာ့ ပံုမန္ Jet ေလယာဥ္ေတြပဲ စီးခ်င္ေတာ့တာပဲ"<br /><br />ေလယာဥ္မႉးကေတာ့ ေလယာဥ္ေလွခါးဆီသို႔ ညႊန္ျပရင္း<br />"ဒီဘက္ကို ႂကြပါ Mr.Langdon"<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-k-YNua0wI/AAAAAAAAB5I/z5EhvizYtuE/s1600/x+33.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 353px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-k-YNua0wI/AAAAAAAAB5I/z5EhvizYtuE/s400/x+33.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469971808140317442" border="0" /></a>X-33 အာကာသသြားယာဥ္<br /></div><br /><br />မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ ယာဥ္အတြင္းရိွ ေရွ႕ဆံုးခံုတန္းတြင္ Robert Langdon တေယာက္တည္းထိုင္ေနရေတာ့သည္။<br /><br />ကိုယ္ထည္ အတြင္းပိုင္းသည္ ျပတင္းေပါက္မ်ား မရိွသည္ကလဲြ၍ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္မ်ား၏ အတြင္းပိုင္းႏွင့္ တပံုစံတည္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုျပတင္းေပါက္ မရိွသည့္ကိစၥကလည္း သူ႔အတြက္ အေတာ္ပင္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀က ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အေတြ႔အၾကံဳတခုေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး အလံုပိတ္အခန္းမ်ားကို ေၾကာက္ရြံ႕သည့္ေရာဂါ စဲြကပ္ေစခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေလ၏။<br /><br />သူ႔ေရာဂါအေျခအေနသည္ ဆိုးဆိုးရြားရြား မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႔ကိုယ္သူ မေက်မနပ္၊ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေစသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အလံုပိတ္အခန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သမွ်ကို ေရွာင္ၾကဥ္ခဲ့သည္။ Squash ကဲ့သို႔ မွန္လံုခန္းထဲ ကစားရသည့္ အားကစားကိုပင္ မကစား။ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေသာ၊ ႀကီးမား က်ယ္၀န္းေသာ၊ ျပတင္းေပါက္မ်ားစြာ တပ္ထားေသာ သူ႔အိမ္ကိုလည္း ဤေရာဂါေၾကာင့္ပင္ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ ၀ယ္ယူခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သူ ယခုလို ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား၊ ေရွးအႏုပညာလက္ရာမ်ား စိတ္၀င္စားလာျခင္းသည္ပင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႀကီးမားက်ယ္၀န္းသည့္ ျပတိုက္ႀကီးမ်ားကို သူႏွစ္ၿခိဳက္စြာ သြားလာတတ္ျခင္းက အစပ်ဳိးခဲ့သည္ဟုပင္ သူ႔ကိုယ္သူ ယူဆထားေလသည္။<br /><br />အင္ဂ်င္သံ ဆူညံစြာထြက္လာၿပီး ကိုယ္ထည္သည္ စတင္တုန္ခါလာသည္ကို သူခံစားေနရၿပီ။ သူ တံေတြးမ်ဳိရင္း ရင္ေမာစြာ ေစာင့္စားေနရ၏။ ဘီးစတင္ေရြ႕သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေက်းလက္သီခ်င္းသံေလးက ကိုယ္ထည္ထဲတြင္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ထြက္လာေလသည္။<br /><br />သူ႔ေဘး ယာဥ္ကိုယ္ထည္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ဖုန္း တီတီႏွင့္ ျမည္လာ၍ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။<br />"ဟဲလို"<br /><br />"အဆင္ေျပရဲ႕လား Mr.Langdon"<br /><br />"လံုး၀ကို မေျပပါဘူး"<br /><br />"စိတ္ေအးလက္ေအးသာ ေနပါဗ်ာ။ တနာရီဆို ေရာက္မွာပါ"<br /><br />သူ ယခုမွ ဘယ္သြားမည္မွန္း ေမးရန္သတိရၿပီး<br />"အဲဒီ ေရာက္မယ့္ေနရာက ဘယ္မွာတုန္း"<br /><br />"Geneva.. က်ေနာ္တို႔ Lab က Geneva မွာပါ"<br />ေလယာဥ္မႉးက စက္ရိွန္ကို ျမွင့္ရင္း ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br /><br />အေျဖကို ၾကားေတာ့ Langdon စိတ္ေအးသြားေလသည္။<br />"ေၾသာ္ Geneva လား။ New York အေပၚဘက္ကပဲ။ Seneca Lake နားမွာ က်ေနာ့္မိသားစုေတာင္ ရိွေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ Geneva မွာ ရူပေဗဒနဲ႔ဆိုင္တဲ့ Lab ရိွတယ္ရယ္လို႔ သတိမထားမိဘူးဗ်"<br /><br />ေလယာဥ္မႉးက ရယ္ရင္း ျပန္ေျပာလာသည္။<br />"မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ New York နားက Geneva မဟုတ္ဘူး Mr.Langdon ရဲ႕။ Switzerland က Geneva ပါ"<br /><br />သူ ရုတ္တရက္ နားေတာင္ မလည္ခ်င္။ အတန္ၾကာမွ<br />"Switzerland လား"<br />သူ႔ေသြးခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္လာသည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ား ေျပာေတာ့ တနာရီပဲ ၾကာမယ္ဆိုဗ်"<br /><br />သူေျပာေတာ့ ေလယာဥ္မႉးက ရယ္လိုက္ေသးသည္။<br />"Mr.Langdon ေရ.. ဒီေကာင္က <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mach_number">Mach</a> 15 နဲ႔ပ်ံမွာဗ်"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1163763469403709378?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-7158416628244865292010-05-10T16:14:00.003+08:002010-05-10T16:37:26.346+08:00အရင္လို လူႀကီးေတြ မူးေနာက္ေအာင္ မေဆာ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ အရင္လို ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ မဆိုးေတာ့ဘူး၊ ႏွာရည္ တရႊဲရႊဲ မထြက္ေတာ့ဘူး။<br />ေနလို႔ ထိုင္လို႔ မေကာင္းလို႔ တငိုတည္းငို မျဖစ္ေတာ့ဘူး။<br />ကိုယ္ပူခ်ိန္တက္လြန္းလို႔ ေရေႏြးအိတ္ေလးလို႔ ကိုယ္တိုင္ေပးထားတဲ့ နာမည္ေျပာင္ ေခၚစရာမလိုေတာ့ဘူး။<br /><br />အဲ..လူေပၚက မဆင္းတန္း နာရီနဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်ီထားစရာလည္း မလိုေတာ့ဘူး (ဖ်ားတုန္းက record breaking ၂ နာရီတိတိ မခ်တမ္း ခ်ီထားခဲ့ရဖူးတယ္။ ခါးေညာင္း၊ ေျခေညာင္း၊ လက္ေညာင္း၊ ခါးနာ၊ လက္နာ၊ ေျခနာ.. ထားပါေတာ့)။ သို႔ေသာ္ (သို႔ေသာ္) စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို ညဦး၊ ညလယ္၊ မိုးလင္း၊ မိုးခ်ဳပ္၊ မနက္ေစာေစာ၊ ေန႔လည္ပူပူ ေကာက္ကာ ငင္ကာ ခ်ီကိုခ်ီရမယ္လို႔ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ ထုတ္ခ်င္သလိုေတာ့ ထုတ္ေနတုန္းေပါ့ေလ။ ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေပါ့။<br /><br />ေဟာဒီမွာ လာပါၿပီ။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အဖ်ားေပ်ာက္လို႔ ေနေကာင္းကာစ ဘုရင္မင္းရဲရဲ႕ ဒီေန႔ ေန႔ခင္း ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြ။<br /><br />ဘုရင္မင္းရဲကို ဂရုတစိုက္ သတင္းေမးၾကတဲ့သူေတြ၊ ၀ိုင္းၿပီး ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့သူေတြ အားလံုးကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္လို႔။<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fCiSdUiOI/AAAAAAAAB4Y/avgcjd8uQQo/s1600/2010-05-10+12.41.42.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fCiSdUiOI/AAAAAAAAB4Y/avgcjd8uQQo/s400/2010-05-10+12.41.42.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469554166790916322" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fCiNCbHeI/AAAAAAAAB4Q/atruNhKwDUE/s1600/2010-05-10+12.37.01.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fCiNCbHeI/AAAAAAAAB4Q/atruNhKwDUE/s400/2010-05-10+12.37.01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469554165335924194" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fChvumOQI/AAAAAAAAB4I/SJ9zU9PgE-8/s1600/2010-05-10+12.35.27.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-fChvumOQI/AAAAAAAAB4I/SJ9zU9PgE-8/s400/2010-05-10+12.35.27.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469554157468137730" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-715841662824486529?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-91266520905321149162010-05-07T17:16:00.003+08:002010-05-07T18:33:12.653+08:00သားေမာင္ မင္းရဲဖ်ားသည္။ ၾကာၿပီ တပတ္ေက်ာ္ၿပီ။<br /><br />အရင္အပတ္ ၾကာသပေတးကလည္း Mount Alvernia ရဲ႕ Emergency ကိုေရာက္ၿပီးၿပီ။ ခုအပတ္ ၾကာသပေတးမွာလည္း ထပ္ေရာက္ရျပန္သည္။<br /><br />ဟိုေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီေလာက္။ Emergency ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ေစာင့္ရေသးသည္။ အလွည့္က်ေတာ့ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္ေပါက္စဆီမွာ ဘာျဖစ္တာ၊ ဘယ္လို၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီ ဆိုၿပီး history ရွင္းျပရသည္။ နားေထာင္၊ လိုက္ေရး၊ ေမးစရာရိွေမး၊ ၿပီးေတာ့ ကေလး ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းတိုင္း၊ temperature တိုင္း၊ နားၾကပ္ေလးနဲ႔ ဟိုဒီေထာက္။ ၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေပဦး တကယ့္ ဆရာ၀န္ကို ေတြ႔ဖို႔။<br /><br />၉ နာရီပတ္ခ်ာလည္ေလာက္မွာ တာ၀န္က် အတည္ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႔။ ေျပာၿပီးသားေတြ ျပန္ေျပာ၊ လုပ္ၿပီးသားေတြ ထပ္လုပ္။ ေသြးစစ္သင့္တယ္၊ X-ray ရိုက္သင့္တယ္၊ ေဆးရံု တင္သင့္တယ္ဟုဆို။<br /><br />သို႔ေသာ္ အခန္းက မရိွ၊ လံုး၀ မရိွ။ ေဆးခန္းက သားကို ကုေနၾကဆရာ၀န္ကို ဖုန္းဆက္ေပး။ KK ကုိသြားပါလို႔ဆို။<br /><br />KK ေရာက္ေတာ့ ၁၀ နာရီထိုးေတာ့မည္။ Taxi ဆရာက ေစတနာႏွင့္ ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ေနာင္ကို ကေလး တခုခုဆို KK သာ တိုက္ရိုက္သြားပါဟု။ Children's Emergency မွာ ကေလးေတြ တျပံဳႀကီးေတြ႔သည္။ ငိုသံေတြ စံုေနေအာင္ ၾကားရသည္။ အဖ်ားႀကီးတဲ့ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ ေမးကဲြတဲ့ကေလးလည္း ေတြ႔သည္၊ ထိပ္ေပါက္တဲ့ ကေလးလည္း ေတြ႔သည္။ လက္က်ဳိးတဲ့ တေယာက္လည္း ေတြ႔သည္၊ နဖူးကဲြတဲ့ တေယာက္လည္း ျမင္ရသည္။<br /><br />၁၀ နာရီ ၂၀ တြင္ ေသြးေဖါက္သည္။ ေမာင္မင္းရဲတို႔ ေအာ္လိုက္၊ ရုန္းလိုက္တာ ရစရာမရိွ၊ အသည္းအသန္ ခ်ဳပ္ထားရသည္။ ေသြးေဖါက္ၿပီး ေစာင့္ရျပန္သည္။<br /><br />၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္ႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။ ထံုးစံအတိုင္း အစအဆံုး ျပန္ေျပာရျပန္သည္။ ေသြးစစ္ခ်က္ကို ၾကည့္ၿပီး X-ray ရိုက္ပါဟု ဆိုသည္။<br /><br />X-ray ခ်က္ခ်င္းရိုက္ၿပီးေသာ္လည္း ေနာက္လူနာသည္ အမွန္တကယ္ Emergency ျဖစ္ေန၍ X-ray ကိုျပဖို႔ ေစာင့္ရျပန္သည္။ ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္တြင္မွ ဆရာ၀န္ႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရသည္။ နမိုးနီးယားျဖစ္ေနေၾကာင္း ေဆးေတြေျပာင္းေပးလိုက္ေၾကာင္း၊ အေျခအေန ပိုဆိုးသြားရင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာရမည့္အေၾကာင္းမ်ားေျပာ၍ ျပန္လႊတ္လိုက္ေလ၏။<br /><br />ဒါေတာင္ Pharmacy တြင္ေနာက္ထပ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ မိသြားေသးသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၂ နာရီထိုးဖို႔ တည္းတည္းေလးသာလိုေတာ့သည္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ အေရးေပၚအေျခအေန မၾကံဳဖူးေသးေသာ မိဘမ်ား အတြက္ အေတြ႔အၾကံဳ ေ၀ငွျခင္းျဖစ္သည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္မွသည္ ေနာင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ KK ကိုတန္းသြားရန္ သင္ခန္းစာရသည္။ KK သည္ လြန္စြာ လူရႈပ္သည္၊ သို႔ေသာ္ လြန္စြာ ဆရာ၀န္မ်ားသည္၊ လြန္စြာ ပစၥည္းျပည့္စံုသည္။ ထို႔ျပင္ မိမိေရွ႕မည္မွ်ပင္ လူမ်ားေနေစကာမူ အေရးႀကီးလ်င္ႀကီးသလို ေက်ာ္လႊားၾကည့္ေပးသည္ျဖစ္၍ စိတ္သိပ္ပူရန္မလို။ သူနာျပဳမ်ားသည္လည္း သေဘာေကာင္းသည္ (က်ႏုပ္ေတြ႔ရသေလာက္)၊ ဆရာ၀န္ (က်ႏုပ္ႏွင့္ေတြ႔ရေသာ ဆရာ၀န္) သည္လည္း စိတ္ရွည္သည္၊ သေဘာေကာင္းသည္၊ ေမးသမွ် ေျဖသည္။ တျခားေဆးရံုတြင္ ခ်က္ခ်င္း လုပ္မေပးႏုိင္ေသာ ေသြးစစ္ျခင္းမ်ား၊ X-ray ရိုက္ျခင္းမ်ား ကို ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးႏိုင္သည္ကိုက လြန္စြာေကာင္းမြန္ေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ေရပူ၊ ေရေအး ႀကိဳက္သေလာက္ တဂြပ္ဂြပ္ ေသာက္ႏိုင္သည္။ အေအး၊ အပူ၊ အသီး၊ ေပါင္မုန္႔၊ ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္သေလာက္ ၀ယ္စားေသာက္ႏိုင္သည့္ စက္မ်ားရိွသည္။ သတင္းစာ၊ မဂၢဇင္းမ်ားလည္း ကေလးအတြက္ စိတ္မပူဘူးဆိုရင္ ဖတ္ႏုိင္ေသးသည္။<br /><br />ထိုထိုေသာ ျပည့္စံုကံုလံုသည့္ ေပးဆပ္မႈမ်ားအတြက္ သင္သည္ ထိုက္သင့္သည့္ အဖိုးအခကိုေတာ့ ေပးရလိမ့္မည္။ KK သည္မည္သည့္ ဆရာ၀န္ႏွင့္မွ် မေတြ႔မီမွာပင္ သင့္အား $85 တိတိ ေတာင္းေလမည္ျဖစ္၏။ ေဆးဖိုးကား က်သေလာက္ ေပးရမည္ျဖစ္၏။<br /><br />မည္သို႔ဆိုေစ KK ကိုသာ သြားၾကပါေလဟု...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-9126652090532114916?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-76629294311443231902010-05-06T15:53:00.003+08:002010-05-06T17:22:37.252+08:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အခန္း ၂</span><br /><br />"ဘယ္လိုလဲ က်ဳပ္နဲ႔ စကားေျပာဖို႔ ခင္ဗ်ား စိတ္ပါလာၿပီလား"<br />သူ ဖုန္းေျဖလိုက္သည္ႏွင့္ တဖက္မွ ေမးလာသည္။<br /><br />"ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ။ သိပ္ကို ေျပာခ်င္လာၿပီ။ ကဲ ခင္ဗ်ား ရွင္းျပမွာလား"<br /><br />"က်ဳပ္အေစာႀကီးထဲက ေျပာျပဖို႔ ႀကိဳးစားသားပဲ။ က်ဳပ္က ရူပေဗဒ ပညာရွင္၊ သုေတသနအဖဲြ႔ႀကီးတခုကို ဦးေဆာင္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ လူသတ္မႈျဖစ္သြားတယ္။ အေလာင္းကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား ခုေလးပဲ ေတြ႔ၿပီးသြားၿပီ"<br /><br />"ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ဘယ္လိုရွာေတြ႔တာလဲ"<br />သူ စကားေျပာေနေသာ္လည္း သူ႔စိတ္ကား ပံုထဲမွ အေလာင္းဆီတြင္သာ ၀ဲလ်က္။<br /><br />"ဒါလည္း ေျပာၿပီးၿပီ။ အင္တာနက္ေပၚက ရတယ္။ ခင္ဗ်ား စာအုပ္ <span style="font-style: italic;">The Art of the Illuminati</span> အေၾကာင္းတင္ထားတဲ့ site ကေနရတယ္"<br /><br />Langdon အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစား၍ စဥ္းစားၾကည့္ေနသည္။ သူ႔စာအုပ္သည္ တကယ့္ စာေပအသိုင္းအ၀န္း အတြင္း မသိသေလာက္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း on-line ေပၚတြင္မူ စိတ္၀င္စားသူမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ားရိွ၏။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ထိုသူ႔အေျပာသည္ လံုး၀ အဓိပၸာယ္မရိွေၾကာင္း သူသိေနသည္။<br /><br />"အဲဒီေပၚမွာ က်ဳပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဘာအခ်က္အလက္မွ မရိွဘူးဗ်"<br />သူ ခပ္တင္းတင္းပင္ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br /><br />"က်ဳပ္ဆီမွာေတာ့ အင္တာနက္ေပၚကေန ဘယ္သူမဆိုရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြ ရေအာင္ရွာႏိုင္တဲ့ ပညာရွင္ေတြ ရိွတယ္ဗ်"<br /><br />Langdon မေက်နပ္ေသး။<br />"အေျပာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လူေတြက အင္တာနက္အေၾကာင္း သိပ္ကို ကၽြမ္းက်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့"<br />သူ ခပ္ရိရိ ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ကၽြမ္းက်င္ရမယ္ေလ။ ဒါႀကီးကို ထြင္ခဲ့တာ က်ဳပ္တို႔ပဲကိုး"<br />တဖက္မွ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာလာေတာ့သည္။<br /><br />ထိုသူ ေနာက္ေျပာင္ေနသည္ မဟုတ္ဟု Langdon အလိုလို သိေနသည္။<br /><br />"က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို ေတြ႔ရမွျဖစ္မယ္"<br />တဖက္လူက ထပ္ေျပာလာသည္။<br />"ဒီကိစၥကို ဖုန္းေပၚမွာ ေျပာလို႔မရဘူး။ Boston ကေနဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ဆီကို တနာရီပဲ ေလယာဥ္စီးရမွာပါ"<br /><br />စာၾကည့္ခန္း မီးမိွန္မိွန္ေအာက္တြင္ ရပ္ရင္း Fax ကိုၾကည့္ကာ သူေတြးေတာေန၏။ ပံုသည္ လံုး၀ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနသည္။ ဤရာစုႏွစ္အတြက္ တန္ဖိုးအရိွဆံုး အသြင္သ႑ာန္ ရွာေဖြေတြ႔ရိွမႈပင္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ၁၀ ႏွစ္လံုးလံုး သူႀကိဳးစားပမ္းစား သုေတသနျပဳခဲ့ရမႈမ်ားကို ဤသ႑ာန္တခုတည္းက အတည္ျပဳေပးလိုက္ေလၿပီ။<br /><br />"ဒီကိစၥ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္"<br />သူ ေတြးေနစဥ္မွာပင္ တဖက္မွ ထပ္ေျပာလာသည္။<br /><br />Illuminati ဟူသည့္ တံဆိပ္ေပၚတြင္သာ သူ႔အၾကည့္မ်ား စုစည္းက်ေရာက္ကာ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ဖတ္ေနမိသည္။ သူ႔ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ေရွးေခတ္ စာရြက္စာတမ္းမ်ား၊ အတည္မျပဳႏိုင္သည့္ လက္ဆင့္ကမ္းေျပာၾကားလာသည့္ သမိုင္းအျဖစ္အပ်က္မ်ား ေပၚတြင္သာ အေျခခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု သူျမင္ေနရသည့္ပံုသည္ကား ယခုလက္ရိွ အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္၏။ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႂကြင္းပညာရွင္တဦး သက္ရိွဒိုင္ႏိုေဆာတေကာင္ကို ျဗဳန္းစားႀကီး ေတြ႔လိုက္ရသကဲ့သို႔ သူခံစားေနရေလသည္။<br /><br />"က်ဳပ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေခၚလာဖို႔ ေလယာဥ္တစင္း လႊတ္လိုက္ၿပီ။ မိနစ္ ၂၀ အတြင္း Boston ကိုေရာက္လာပါလိမ့္မယ္"<br />သူ အာေခါင္မ်ား ေျခာက္လာၿပီ။ ... <span style="font-style: italic;">တနာရီၾကာ ေလယာဥ္စီးရမွာ</span> ...<br /><br />"ခုလို တဖက္သတ္ႀကီး စီစဥ္ထားတာကိုေတာ့ သည္းခံပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ဒီကို ေရာက္လာဖို႔ တကယ္ကို လိုအပ္ေနလို႔ပါ"<br /><br />သူ Fax ကိုထပ္ၾကည့္မိျပန္သည္။ ေရွးေဟာင္း ဒ႑ာရီ အျဖစ္အပ်က္တခု တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေၾကာင္း သူ႔ေရွ႕စာရြက္က သက္ေသခံေနသည္။ ဤတံဆိပ္ႏွင့္ဆက္စပ္၍ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ဳိးဆက္မ်ားသည္ အမွန္တကယ္ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ေကာင္းေၾကာင္း သူသိေနသည္။ ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္ကို ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။ အရုဏ္ဦးေရာင္နီသည္ သူ႔ျခံထဲမွ သစ္ပင္မ်ားကို ထြင္းေဖါက္၍ တျဖည္းျဖည္း တိုး၀င္လာေနၿပီ ျဖစ္၏။ သူျမင္ဖူးသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႔ျမင္ကြင္းသည္ တမူထူးျခားေနသည္ဟု ခံစားေနရသည္။ တက္ႂကြျခင္းေၾကာင့္စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ႏွင့္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးကို သူခံစားေနရသည္။ သူ႔တြင္ ေရြးစရာလမ္းမရိွေတာ့ၿပီ။<br /><br />"ခင္ဗ်ား ႏိုင္သြားၿပီ။ ေလယာဥ္ကို ဘယ္မွာ ရွာရမလဲဆိုတာသာ ေျပာေပေတာ့"<br />သူ ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">အခန္း ၃</span><br /><br />ထုိအျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းေသာ တေနရာတြင္ လူႏွစ္ဦး ေတြ႔ဆံုေနသည္။ သူတို႔ေတြ႔ဆံုရာသည္ ေက်ာက္တံုးမ်ားႏွင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ အလယ္ေခတ္ကာလ အေဆာက္အဦတခုအတြင္းျဖစ္၏။<br /><br />"Benvenuto"<br />အေမွာင္ထဲတြင္ ထိုင္ေနေသာ အႀကီးအကဲက ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ (Welcome ဟု အီတလီလို ႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖစ္သည္)<br /><br />"ေအာင္ျမင္ခဲ့ရဲ႕လား"<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့။ လံုး၀ကို Perfect ပါပဲ"<br />အျခား သ႑ာန္မည္းက ျပန္ေျဖသည္။ သူ႔အသံသည္ ေက်ာက္စိုင္ ေက်ာက္ခဲမ်ားအလား။<br /><br />"ဘယ္သူ လုပ္သြားတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ အျငင္းပြားစရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေနာ္"<br /><br />"မျဖစ္ပါဘူး"<br /><br />"အေကာင္းဆံုးပဲ။ ငါယူခိုင္းလိုက္တဲ့ဟာေရာ ပါလာရဲ႕လား"<br /><br />လူသတ္သမား၏ မည္းနက္သည့္ မ်က္လံုးမ်ား ၀င္းကနဲလက္သြားၿပီး ေလးလံသည့္ Electronic ပစၥည္းတခုကို စားပဲြေပၚတင္ေပးလိုက္သည္။<br /><br />အေမွာင္ထဲမွလူ ေက်နပ္သြားၿပီး<br />"မင္း သိပ္ကို ေတာ္တယ္"<br /><br />"ေသြးခ်င္းေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးရတာကိုက ဂုဏ္ယူစရာပါ"<br />လူသတ္သမားက ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ခဏေနရင္ ေနာက္တဆင့္ ဆက္လုပ္မယ္။ မင္းနားလိုက္ဦး။ ဒီည ငါတို႔ ကမာၻႀကီးကို ေျပာင္းလဲပစ္မယ္"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7662929431144323190?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-5516596969909107782010-05-03T16:47:00.011+08:002010-05-06T14:37:45.002+08:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">အခန္း ၁</span><br /><br />Giza ပိရမစ္ႀကီးထက္မွေန၍ အမ်ဳိးသမီးငယ္တေယာက္ သူ႔ကို ရႊင္ျမဴးစြာ လွမ္းေခၚေနသည္။<br />"ျမန္ျမန္လာပါ Robert ရဲ႕.. ေႏွးလိုက္တာေနာ္။ က်မ ေယာက်္ားငယ္ငယ္ေလး ယူခဲ့ဖို႔ေကာင္းသား"<br /><br />ေျပာရင္းျပံဳးေနသည့္ အျပံဳးသည္ ခ်ဳိၿမိန္လွစြာ။<br /><br />သူ ႀကိဳးစား၍ လိုက္တက္ေနသည္၊ သို႔ေသာ္ သူ႔ေျခေထာက္မ်ားက ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ခဲႀကီးမ်ားႏွယ္ ေလးလံလွသည္။<br />"ေစာင့္ပါဦးကြ"<br /><br />သူလွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br /><br />ဆက္လက္ လွမ္းတက္ေနဆဲမွာပင္ သူ႔အျမင္မ်ား ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္လာသည္၊ နားထဲတြင္ မိုးၿခိမ္းသံမ်ားအလား အသံမ်ား ဆူညံေနသည္။<br /><span style="font-style: italic;">... ငါ သူ႔ဆီ ေရာက္မွျဖစ္မယ္ ...</span><br /><br />သူ ေနာက္တေခါက္ ေမာ့အၾကည့္တြင္ အမ်ဳိးသမီးငယ္ကား မရိွေတာ့ၿပီ။ ပဲ့ရြဲ႕ေနေသာ သြားမ်ားႏွင့္ အဖိုးအို တဦးကိုသာ မိန္းမငယ္ ရပ္ခဲ့သည့္ေနရာတြင္ ေတြ႔ရသည္။ အဖိုးအိုသည္ သူ႔ကို ေသခ်ာငံု႔ၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ရြဲ႕ကာ ရြံမုန္းစြာ ျပံဳးလိုက္ၿပီး သဲကႏၲာရတခုလံုး ပ်ံ႕လြင့္သြားသည့္တိုင္ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေလေတာ့သည္။<br /><br />Robert Langdon (ေရာဘတ္လန္ဒန္) အိပ္မက္ဆိုးမွ လန္႔ႏိုးလာသည္။ သူ႔အိပ္ယာေဘးမွ ဖုန္းသည္ ဆူညံစြာျမည္ေနသည္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ဖုန္းေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး<br />"ဟဲလို"<br /><br />"Robert Langdon နဲ႔ေျပာခ်င္လို႔ပါ"<br />တဖက္မွ ေယာက်္ားတဦးသံ ထြက္လာသည္။<br /><br />သူ ေမြ႔ယာေပၚထိုင္၍ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို ႀကိဳးစားေျဖေဖ်ာက္ရင္း<br />"က်ေနာ္ Robert Langdon ပါပဲ"<br /><br />ေျပာၿပီး နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၅ နာရီ ၁၈ မိနစ္ သာရိွေသးမွန္း သတိထားလိုက္မိသည္။<br /><br />"က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို ခုခ်က္ျခင္း ေတြ႔ရမွျဖစ္မယ္"<br /><br />သူနည္းနည္း စိတ္ခုသြားသည္။<br />"ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ"<br /><br />"က်ဳပ္နာမည္ Maximilian Kohler (မက္စီမီလီယန္ခိုလာ) ပါ။ ရူပေဗဒပညာရွင္ တေယာက္ပဲဆိုပါေတာ့"<br /><br />"ဘာရယ္.. ခင္ဗ်ား စကားေျပာခ်င္တဲ့လူက က်ေနာ္ပါဆိုတာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ လူမ်ား မွားေနသလားလို႔"<br /><br />"ခင္ဗ်ားက Harvard တကၠသိုလ္ ဘာသာေရး ႏွင့္ အထိမ္းအမွတ္ အသြင္သ႑ာန္ဘာသာေဗဒက ပေရာ္ဖက္ဆာေလ။ ဒီအသြင္သ႑ာန္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စာအုပ္ ၃ အုပ္ေရးဖူးေသးတယ္ "<br /><br />သူစိတ္မရွည္ေတာ့<br />"ေနစမ္းပါဦး။ အခု ဘယ္အခ်ိန္ရိွၿပီလဲ ခင္ဗ်ားသိရဲ႕လား"<br /><br />"က်ဳပ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္ဆီမွာ ခင္ဗ်ား ေတြ႔ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ဟာတခု ရိွေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥကို ဖုန္းေပၚမွာ ေဆြးေႏြးလို႔ မျဖစ္ဘူး"<br /><br />သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ဤလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ျဖစ္ဖူးေပါင္းမ်ားၿပီ။ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အသြင္သ႑ာန္မ်ား အေၾကာင္း စာအုပ္ေရးျခင္း၏ အက်ဳိးဆက္တခုကေတာ့ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မ်ား၏ သူတို႔ လတ္တေလာ ေတြ႔ရိွထားသည့္ အသြင္သ႑ာန္မ်ားကိုအတည္ျပဳေပးရန္ ဖိတ္ေခၚခ်က္မ်ား ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ယခင္လကပင္ Oklahoma မွ အေဖၚအခၽြတ္ ကေခ်သည္ တဦး၏ ဖိတ္ေခၚခ်က္ ရေသးသည္။ သူမအိပ္ယာခင္းေပၚတြင္ ထူးဆန္းစြာေပၚလာသည့္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ပံုကို လာေရာက္ၾကည့္ရႈ၍ အစစ္အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းအတည္ျပဳေပးပါက သူ႔ဘ၀ မၾကံဳဖူးေသးသည့္ ကာမသုခ ရရေစမည္ဟုပင္ ဇြတ္အတင္း ဖိတ္ေခၚျခင္းျဖစ္ေပသည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ား ဘယ္လို က်ေနာ့္နံပါတ္ ရလာတာလဲ"<br />သူ တတ္ႏိုင္သမွ်ႀကိဳးစား၍ ရည္မြန္စြာ ေမးလိုက္သည္။<br /><br />"အင္တာနက္ ေပၚကေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား စာအုပ္ေတြ အတြက္ လုပ္ထားတဲ့ site ကေနေလ"<br /><br />သူ မ်က္ခံုးမ်ား ၾကံဳ႕လိုက္မိသည္။ ထို site တြင္ သူ႔အိမ္ဖုန္းနံပါတ္ လံုး၀ မပါရိွေၾကာင္း သူသိသားပဲ။ တဖက္လူ လိမ္ညာေနၿပီမွန္း ေသခ်ာသိလိုက္ၿပီ။<br /><br />"က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို ေတြ႔ဖို႔လိုတယ္"<br />တဖက္မွ ထပ္မံေတာင္းဆိုလာျပန္သည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ား မနစ္နာေစရပါဘူး။ ထိုက္သင့္တဲ့ အဖိုးအခလဲ ေပးဦးမွာပါ"<br /><br />သူ ေဒါသေတာ္ေတာ္ထြက္လာၿပီျဖစ္သည္။<br />"စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္ မလုပ္ႏိုင္.."<br /><br />သူ႔စကားမဆံုးခင္ တဖက္မွ ျဖတ္ေျပာလာသည္။<br />"ခင္ဗ်ားသာ ခုခ်က္ခ်င္းထြက္လာမယ္ဆို ဒီကို ေနာက္အက်ဆံုး.."<br /><br />သူ ခ်က္ခ်င္း ျပန္၍ ျဖတ္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။<br />"က်ဳပ္ ဘယ္မွ မသြားဘူး! ရွင္းတယ္ေနာ္! မနက္မွ ၅ နာရီပဲ ရိွေသးတယ္! နားလည္လား!"<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို ဖုန္းကိုခ်၍ ေမြ႔ယာေပၚ ပစ္လွဲလိုက္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရေတာ့ေခ်။ အိပ္မက္ကိုလည္း ျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္ေနေသးသည္။ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ည၀တ္ ၀တ္ရံုႀကီး စြတ္ကာ ေအာက္ထပ္ ဆင္းလာခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br /><div style="text-align: left;">Massachusetts ျပည္နယ္မွ သူ၏ ဗစ္တိုးရီးယားေခတ္အတိုင္း ေဆာက္ထားသည့္အိမ္အတြင္း Robert Langdon ေျခဗလာႏွင့္ ဟိုသည္ေလွ်ာက္ရင္း အိပ္မရေတာ့သည့္အတူတူ နက္စ္ေကာ္ဖီ ပူပူတခြက္ေဖ်ာ္ေနမိသည္။ လေရာင္သည္ ျပတင္းေပါက္မ်ားကို ျဖတ္၍ အေရွ႕တိုင္းေကာေဇာႀကီးမ်ားေပၚ ျငင္သာစြာ က်ေနသည္။ သူ႔အိမ္သည္ အိမ္ႏွင့္မတူ ေရွးေခတ္လက္ရာမ်ား စုစည္းထားသည့္ ျပတိုက္တခုႏွင့္ ပို၍တူသည္ဟု သူ၏ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားက ေနာက္ေျပာင္ေလ့ရိွ၏။ သူ႔အိမ္တြင္းရိွ နံရံကပ္စင္မ်ားတြင္ ဘာသာေရးအေမြအႏွစ္လက္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရိွေနသည္။ ထိုလက္ရာမ်ားထဲတြင္ Ghana မွ Ekuaba၊ Spain မွ gold cross၊ Aegean မွ cycladic idol ရုပ္တု၊ ထာ၀ရႏုပ်ဳိမႈကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ အလြန္တရာ ရွားပါးေသာ Borneo မွ <span style="font-style: italic;">boccus</span> တို႔ပါ၀င္ၾကသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-EfA2nfjUI/AAAAAAAAB3g/G05nHlhn7WU/s1600/cycladic.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 255px; height: 330px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-EfA2nfjUI/AAAAAAAAB3g/G05nHlhn7WU/s400/cycladic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467685522126114114" border="0" /></a>Cycladic Idol<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-EfAlv6ioI/AAAAAAAAB3Y/Zv1rr-RfQ5M/s1600/ekuaba.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 188px; height: 251px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-EfAlv6ioI/AAAAAAAAB3Y/Zv1rr-RfQ5M/s400/ekuaba.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467685517598034562" border="0" /></a>Ekuaba<br /><div style="text-align: left;"><br />Maharishi ေၾကးရုပ္တု ရင္ခြင္ထဲတြင္ထိုင္ကာ ေခ်ာကလက္ကို အရသာခံစားရင္း ျပတင္းေပါက္တြင္ သူ႔ပံုရိပ္ ေပၚေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ ပံုရိပ္သည္ မထင္မရွားႏွင့္ ရဲြ႕ေစာင္းေစာင္း ျဖစ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ၾကည့္လ်င္ တေစၧတေကာင္အလား။ ... <span style="font-style: italic;">တေစၧအိုႀကီးေပါ့ </span>... ေတြးရင္း စိတ္က ႏုပ်ဳိေနဆဲျဖစ္ေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း အိုလာၿပီမွန္း သတိထားလိုက္မိျပန္သည္။<br /><br />အသက္ ၄၀ Robert Langdon သည္ အလြန္တရာ ေခ်ာသည္၊ ေျဖာင့္သည္ ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ပညာရွင္တဦး၏ ဆဲြေဆာင္မႈ အျပည့္ရိွသည္ဟု သူ၏ အမ်ဳိးသမီး လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားက မွတ္ခ်က္ေပးျခင္း ခံရသူ ျဖစ္ေပသည္။ ဆံပင္ ညိဳညိဳထူထူထဲတြင္ ဆံျဖဴစမ်ား က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ထြက္စျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားငယ္အသြင္ အပူအပင္ကင္းသည့္ အျပံဳးကို ပိုင္ဆိုင္ထားဆဲျဖစ္သည္။ အရပ္ ၆ ေပရိွၿပီး စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္တတ္သည့္ အျပာေရာင္မ်က္လံုးတစံုႏွင့္ ၾသဇာျပည့္၀သည့္ အသံပိုင္ရွင္လည္း ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားငယ္ဘ၀ထဲက ေရကူးလာခဲ့သည့္အတြက္ ညိဳေမွာင္သည့္ အသားအေရႏွင့္ က်စ္လစ္သန္မာသည့္ ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားဆဲျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း တကၠသိုလ္ေရကူးကန္အတြင္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ အေခါက္ ၅၀ ပံုမွန္ကူးေနျခင္းျဖင့္လည္း သူ၏ သန္စြမ္းမႈကို ထိန္းသိမ္းထားေလသည္။<br /><br />သူသည္ နားလည္ရခက္ေသာ လူတဦးျဖစ္သည္ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သတ္မွတ္ၾကသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဂ်င္းအ၀တ္အစားမ်ား၀တ္ဆင္ကာ တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္း ကြင္းျပင္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဘာသာေရး သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ား ေဆြးေႏြးလိုေဆြးေႏြး၊ computer graphics အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးလိုေဆြးေႏြးႏွင့္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ က်န္သည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ကား သိုးေမြးအက်ႌလက္ျပတ္ေပၚတြင္ အေႏြးထည္ႀကီးျခံဳကာ ျပတိုက္ဖြင့္ပဲြမ်ား တက္ေနသည့္ သူ႔ဓါတ္ပံုကို တန္ဖိုးႀကီး အႏုပညာမဂၢဇင္းမ်ားေပၚတြင္ ေတြ႔ရတတ္ျပန္သည္။ ထိုျပတိုက္မ်ားတြင္ သူသင္တန္းမ်ား ပို႔ခ်ရေပလိမ့္မည္။<br /><br />စည္းကမ္းႀကီးသည့္ ဆရာတဦးျဖစ္ေသာ္လည္း Langdon သည္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထိုင္တတ္သူျဖစ္သည္။ သူ႔ေနပံု ထိုင္ပံုကို သူ႔ဟာသူ "ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ လြတ္လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္နည္း အႏုပညာ" ဟု အမည္တပ္ထားလိုက္ေသးသည္။ ထိုသုိ႔ ေပ်ာ္စရာ ရိွလ်င္ အစြမ္းကုန္ လြပ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ သူ ႏွင့္ သူ႔ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ညီအကိုရင္းမ်ား သဖြယ္ ခ်စ္ခင္စြာ ရိွၾက၏။ မည္သူႏွင့္မဆို အလြယ္တကူ ခင္မင္ႏိုင္စြမ္းရိွသည့္ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ေရာ၊ water polo ပဲြမ်ားတြင္ တဖက္အသင္းတသင္းလံုးကို ထိုးေဖါက္အႏိုင္ယူႏိုင္စြမ္းရိွသည့္ ေရကူးစြမ္းရည္ေၾကာင့္ေရာ၊ သူ႔အား "လင္းပိုင္ႀကီး" ဟု တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္း ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကေလသည္။<br /><br />တဦးတည္း ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ကာ အေမွာင္ထုအတြင္း ေငးေနစဥ္ Fax machine သံက တိတ္ဆိတ္မႈကို ၿဖိဳခဲြလိုက္ျပန္သည္။ သူ စိတ္ပ်က္ဖို႔ပင္ အားမရိွခ်င္ေတာ့။ အသံထြက္၍ေတာ့ တခ်က္ရယ္လိုက္မိသည္။<br /><br />...<span style="font-style: italic;"> ဘုရားသခင္ရဲ႕လူေတြ</span> ... သူ စဥ္းစားမိသည္။ ... <span style="font-style: italic;">သူတို႔ရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ကို ေစာင့္ေနတာပဲ ႏွစ္ ၂၀၀၀ ရိွေနၿပီ။ ခုထက္ထိ စိတ္မေလွ်ာ့ႏိုင္ၾကေသးဘူး </span> ...<br /><br />စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ သူ႔ေကာ္ဖီခြက္ကို ျပန္သြားထားရင္း စာၾကည့္စားပဲြရိွရာသို႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ သက္ျပင္းခ်ရင္း ၀င္လာသည့္ Fax စာရြက္ကို ေကာက္ၾကည့္လိုက္၏။<br /><br />ထိုခဏမွာပင္ သူ႔စိတ္ေတြ ကေျပာင္းကျပန္ျဖစ္ကာ အန္ခ်င္သလိုလို ပ်ဳိ႕ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ကုန္သည္။<br /><br />စာရြက္ေပၚတြင္ ေပၚေနသည္က လူေသအေလာင္းတခု။ အ၀တ္ဗလာႏွင့္ ျဖစ္ၿပီး ေခါင္းကို တပတ္တိတိ လိ္မ္ခ်ဳိးထားျခင္းျဖစ္သည္။ လူသည္ ပက္လက္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေခါင္းသည္ ေမွာက္ရက္။ ရင္ဘတ္ေပၚတြင္ ျပင္းထန္သည့္ မီးေလာင္ရာတခု။ ထိုလူသည္ တံဆိပ္ႏိွပ္ခံထားရျခင္းျဖစ္သည္။ စာလံုးကား တလံုးတည္း၊ သူေကာင္းေကာင္းသိသည့္ စာလံုးတလံုးတည္း။ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာပင္ ထိုစာလံုးကို သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။<br /><br />"Illuminati"<br />သူ တအံ့တၾသ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ႏွလံုးသည္ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ခုန္ေနသည္။ ... <span style="font-style: italic;">မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူး </span>...<br /><br />သူ မ၀ံ့မရဲႏွင့္ စာရြက္ကို ၁၈၀ ဒီဂရီ ေျဖးညွင္းစြာ လွည့္လိုက္ၿပီး စာလံုးကို ေဇာက္ထိုးၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။<br /><br />အသက္ရႉရပ္သြားသည္ဟုထင္သည္။ ထရပ္ကားတစင္း သူ႔ကို ၀င္တိုက္လိုက္သလို ခံစားရသည္။ မယံုၾကည္စြာျဖင့္ စာရြက္ကို ေဇာက္ထိုးျပန္လွည့္ၿပီး ၾကည့္ျပန္သည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-FToJUYxNI/AAAAAAAAB3o/Q5790hZwCH8/s1600/illuminati.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 153px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S-FToJUYxNI/AAAAAAAAB3o/Q5790hZwCH8/s400/illuminati.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467743371765794002" border="0" /></a><br /><br />"Illuminati"<br />သူ ထပ္ၿပီး ေရရြတ္လိုက္မိၿပီး ခံုေပၚသို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ သူ ဘယ္လိုမွ မယံုၾကည္ႏိုင္။ ခဏမွ် ၾကက္ေသေသလ်က္ထိုင္ေနၿပီးမွ Fax machine ေပၚမွ မိွတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ ျဖစ္ေနသည့္ မီးနီေလးကို သတိထားမိသြားသည္။ Fax ပို႔လာသူသည္ ယခုအခ်ိန္အထိ လိုင္းေပၚတြင္ရိွေနဆဲျဖစ္သည္... စကားေျပာရန္ ေစာင့္ေနျခင္းတည္း။ Langdon မီးနီကို အေတာ္ၾကာၾကာ စိုက္ၾကည့္ေနမိၿပီးမွ တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ဖုန္းခြက္ကို ကိုင္လိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-551659696990910778?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-63972643017924140382010-05-01T18:22:00.000+08:002010-05-01T19:23:47.594+08:00<span style="font-style: italic; font-weight: bold;">အေျခအေနမွန္</span><br /><br />ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံက ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး သိပၸံသုေတသန အဖဲြ႔အစည္းႀကီးျဖစ္တဲ့ <span style="font-style: italic;">Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire</span> (CERN) ဟာ Antimatter အမႈန္အမႊားေလးေတြကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ Antimatter ဆိုတာ ျပင္ပေလာကထဲက matter(ျဒပ္) ေတြနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ တခုပဲ၊ သူ႔ထဲမွာပါတဲ့ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္ေတြဟာ ပံုမွန္ matter ေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတာပါ။<br /><br />ဒီေန႔အခ်ိန္အထိ လူသားေတြ ရွာေဖြေတြ႔ရိွသမွ်ထဲမွာေတာ့ Antimatter ဟာ အင္အားအႀကီးမားဆံုး စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္ ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ Antimatter ရဲ႕စြမ္းအင္ထုတ္လႊတ္သံုးစဲြႏိုင္စြမ္းဟာ ၁၀၀ ရာႏႈန္းအျပည့္ရိွပါတယ္။ လက္ရိွအသံုးျပဳေနတဲ့ nuclear fission (အႏုျမဴစြမ္းအင္) ဟာေတာ့ ထြက္လာတဲ့ စြမ္းအင္ရဲ႕ ၁.၅ ရာႏႈန္းသာ ထုတ္လုပ္သံုးစဲြႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ Antimatter ဟာ ပတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းမႈလည္းမျဖစ္ေစဘူး၊ nuclear လို ဓါတ္ေရာင္ျခည္သင့္မႈေတြလည္း မျဖစ္ေစဘူး။ ေရစက္ေလးတစက္ေလာက္ရိွတဲ့ Antimatter ဟာ New York လိုၿမိဳ႕ႀကီးတၿမိဳ႕လံုးကို တေနကုန္ မီးေပးထားႏိုင္တယ္။<br /><br />ခက္တာက.... ျပႆနာေလးတခုရိွေနတယ္။<br /><br />Antimatter ဟာ လံုး၀တည္ၿငိမ္မႈမရိွဘူး။ တခုခုနဲ႔ ထိလုိက္တာနဲ႔ ေပါက္ကဲြတာပဲ။ ေလနဲ႔ေတာင္ ထိလို႔မရပါဘူး။ Antimatter ၁ ဂရမ္ ဟာ ဟီရိုရွီးမား တၿမိဳ႕လံုး ျပာက်သြားေစခဲ့တဲ့ ၂၀ ကီလိုတန္ nuclear bomb တလံုးနဲ႔ စြမ္းအင္ အတူတူရိွတာမို႔ သိပ္အႏၲရာယ္ႀကီးတယ္ဆိုတာ အထူးေျပာစရာလိုမယ္ မထင္ပါဘူး။<br /><br />ခုထက္ထိေတာ့ CERN ဟာ Antimatter ကို တခါထုတ္ရင္ atom နည္းနည္းေလးနဲ႔ သိပ္ကို နည္းနည္းေလးစီပဲ ထုတ္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ CERN ဟာ Antimatter အေျမာက္အျမား ထုတ္လုပ္ႏိုင္မယ့္ Antiproton Decelerator ကိုစတင္ေဆာက္လုပ္ေနပါၿပီ။<br /><br />ေမးစရာတခုေတာ့ ျဖစ္ေနတာေပါ့။<br />ဒီ သိပ္ကို မတည္မၿငိမ္နဲ႔ ေပါက္ကဲြလြယ္တဲ့ ျဒပ္ပစၥည္းေလးဟာ ကမာၻႀကီးကို ကယ္ဆယ္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူသားေတြအတြက္ သိပ္ကို ဆိုးရြားတဲ့ အႏၲရာယ္အႀကီးဆံုး လက္နက္ျဖစ္လာမွာလား ဆိုတာ...။<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><span style="font-style: italic;">မူရင္း စာေရးဆရာ၏ မွတ္ခ်က္။</span><br /><br />၀တၳဳထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ အႏုပညာလက္ရာမ်ား၊ သခၤ်ဳိင္းဂူမ်ား၊ ေျမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းမ်ား၊ ႏွင့္ ဗိသုကာလက္ရာမ်ား အားလံုးသည္ အစစ္အမွန္ျဖစ္သည္။ ေဖၚျပထားေသာ ယင္းအရာမ်ား တည္ရိွရာေနရာမ်ားသည္လည္း တိက်စြာ မွန္ကန္သည္။ ယေန႔အခ်ိန္ထိ ထိုေနရာမ်ားတြင္ တည္ရိွေနဆဲျဖစ္သည္။<br /><br />Brotherhood of Illuminati (အီလူမီနာတီ ေသြးခ်င္းမ်ား) အဖဲြ႔အစည္း တည္ရိွမႈမွာလည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />-----------------------------------------------------------------<br /><br /><span style="font-style: italic;">နိဒါန္း</span><br /><br />ရူပေဗဒပညာရွင္ Leonardo Vetra (လီယိုနာဒို ဗယ္ထရာ) တေယာက္ လူ႔အသား မီးေလာင္ကၽြမ္းသည့္ အနံ႔ကို ရႉရိွက္ေနရသည္။ ထို အနံ႔သည္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွ ထြက္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သူေကာင္းစြာ သိေနေသးသည္။ လဲက်ေနသည့္ သူ႔ကို အေပၚစီးမွအုပ္မိုးထားသည့္ မည္းမည္းသ႑ာန္ကို ေၾကာက္လန္႔တၾကားၾကည့္ရင္း ..<br />"ခင္ဗ်ား ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ"<br /><br />"Password"<br />ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းေသာ အသံက ေျဖသည္။<br /><br />"ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မွာ မရိွ...."<br />သူ႔စကား မဆံုးလိုက္၊ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသူက လြန္စြာပူေလာင္လွသည့္အရာအား သူ႔ရင္အုပ္ထဲ ထပ္မံထိုးသြင္းလိုက္ျပန္သည္။ တဖ်စ္ဖ်စ္ႏွင့္ အသားေလာင္ကၽြမ္းသံမ်ား ၾကားရျပန္သည္။<br /><br />Vetra စူးစူး၀ါး၀ါး နာနာက်င္က်င္ ေအာ္ဟစ္ရင္းမွ<br />"Password မရိွဘူး!!!"<br />တျဖည္းျဖည္း အေမွာင္တိုက္အတြင္း သက္ဆင္းေနသလို Vetra ခံစားလာေနရသည္။<br /><br />ထိုသ႑ာန္သည္Vetra ကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ေအးစက္စက္ေျပာသည္။<br />"အဲဒါ ဆိုးတာပဲ"<br /><br />Vetra သတိလြတ္မသြားေစရန္ ႀကိဳးစားေနေသးေသာ္လည္း အေမွာင္ထုက တစထက္တစ ႀကီးစိုးလာေနသည္။ သူ႔အတြက္ ေျဖသိမ့္စရာ တခုကေတာ့ သူ႔ကို တိုက္ခိုက္လာသူသည္ သူလိုခ်င္သည့္အရာ ရႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဟု သိရိွေနျခင္းတခုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ တခဏအၾကာမွာပင္ သ႑ာန္မည္းသည္ ဓါးတလက္ကို Vetra ၏မ်က္ႏွာအနီးသို႔ ေဆာင္ယူလာေတာ့သည္။ ဓါးကိုင္ထားေသာ လက္သည္ ခဲြစိတ္ဆရာ၀န္တေယာက္အလား ေသခ်ာ သိမ္ေမြ႔စြာ လႈပ္ရွားလာသည္။<br /><br />"ဘုရားသခင္!!"<br />Vetra ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ္လည္း အရာရာသည္ အလြန္ေနာက္က်သြားခဲ့ေလၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6397264301792414038?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-76407687708343044872010-04-25T19:08:00.004+08:002010-04-25T19:47:02.371+08:00"အာ၀ါ၀ါ အု.. အစ္အာအင္"<br />"ဟာ မွန္တာေပါ့"<br /><br />"ဘား၀ုအ မဲမဲဘူ အယ္လ္အင္း ၀ါး"<br />"အင္း အင္း ဟုတ္တယ္"<br /><br />"ဘတ္ဘုအ အင္းဟင္ဘာ"<br />"ေၾသာ္ အဲလိုလား"<br /><br />"ေမးေမး အီး၀ူ ဘယ္၀ယ္၀ု"<br />"ေတာ္လိုက္တာ"<br /><br />"ဟစ္ဟစ္ အိအင္ ၀ါဘာဘူး"<br />"ေအးေပါ့။ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့"<br /><br />ဘုရင္မင္းရဲနဲ႔ အပါးမွာ ခစားရတဲ့ ဘုရင့္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြရဲ႕ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားပါပဲ။ မွန္ပါတယ္၊ ဒီဘုရင္ ဘာေတြေျပာလို႔ ေျပာေနမွန္း ဘယ္သူမွ ဘာမွမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္းေလ သူဘုရင္ မဟုတ္လား။ နားလည္လည္၊ မလည္လည္၊ သေဘာတူတူ၊ မတူတူ ေျပာသမွ် ေခါင္းၿငိွ္မ့္ရမယ္၊ လက္ခံရမယ္၊ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ဒီလို အမိန္႔ေတြ ခ်မွတ္ႏိုင္တာဟာ ေတာ္လိုက္တာလို႔ ဖါးႏိုင္ရမယ္။<br /><br />ဒီလုိပါပဲ... ဘုရင္ေတြနဲ႔ သူ႔အနား ခစားၾကတဲ့သူေတြဆိုတာ...<br /><br />-------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">ေဟာဒါက စားေတာ္ေခၚေနတဲ့ ေရႊနန္းရွင္<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtxVs4gI/AAAAAAAAB2w/VVUGdORjH3I/s1600/24Mar10_2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 264px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtxVs4gI/AAAAAAAAB2w/VVUGdORjH3I/s400/24Mar10_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464039213734093314" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtTkAHoI/AAAAAAAAB2o/xKcQKBubk2M/s1600/24Mar10_3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtTkAHoI/AAAAAAAAB2o/xKcQKBubk2M/s400/24Mar10_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464039205741010562" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtJVuswI/AAAAAAAAB2g/CxfGzhq2rpw/s1600/24Mar10_4.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9QqtJVuswI/AAAAAAAAB2g/CxfGzhq2rpw/s400/24Mar10_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464039202996794114" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Qqs3YPuMI/AAAAAAAAB2Y/UAyUgv8J1Pc/s1600/24Mar10_6.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Qqs3YPuMI/AAAAAAAAB2Y/UAyUgv8J1Pc/s400/24Mar10_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464039198175508674" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7640768770834304487?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-33995229713770315202010-04-22T19:00:00.002+08:002010-04-22T19:19:13.714+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9AwFmqy8bI/AAAAAAAAB2Q/2YP2ICRvkcE/s1600/19Apr10_1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9AwFmqy8bI/AAAAAAAAB2Q/2YP2ICRvkcE/s400/19Apr10_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462919220837937586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av5FgpwOI/AAAAAAAAB2I/2MkDXDhWmc8/s1600/19Apr10_2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av5FgpwOI/AAAAAAAAB2I/2MkDXDhWmc8/s400/19Apr10_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462919005778591970" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av4qvBbEI/AAAAAAAAB2A/vj4VfG9xdYw/s1600/19Apr10_3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av4qvBbEI/AAAAAAAAB2A/vj4VfG9xdYw/s400/19Apr10_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462918998591106114" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av4cN8-WI/AAAAAAAAB14/03UOt-YUhv8/s1600/19Apr10_4.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av4cN8-WI/AAAAAAAAB14/03UOt-YUhv8/s400/19Apr10_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462918994694306146" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av3k2ZHRI/AAAAAAAAB1w/CC0zUEmf1g0/s1600/19Apr10_6.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av3k2ZHRI/AAAAAAAAB1w/CC0zUEmf1g0/s400/19Apr10_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462918979831536914" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av3Xi8LrI/AAAAAAAAB1o/SaWo0jsKvK4/s1600/19Apr10_7.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S9Av3Xi8LrI/AAAAAAAAB1o/SaWo0jsKvK4/s400/19Apr10_7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462918976260288178" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3399522971377031520?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-78618174594456477542010-04-20T14:25:00.004+08:002010-04-20T16:03:58.185+08:00ခင္ဗ်ား ေဆးလိပ္စဲြေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ ထြက္လာတဲ့ ေဆးလိပ္ေငြ႔ (second-hand smoke) ေၾကာင့္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကေလးကို မထိခိုက္ေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား အိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ားေတာ့ သိပ္ကို ကေလးအေပၚ တာ၀န္ေက်တဲ့ မိဘတေယာက္လို႔ ထင္ေနၿပီေပါ့။<br /><br />အင္း... ခင္ဗ်ား ျပန္စဥ္းစားရလိမ့္မယ္။<br /><br />ေလ့လာေတြ႔ရိွခ်က္ေတြအရ အဂၤလိပ္လို third-hand smoke လို႔ေခၚတဲ့ ေဆးလိပ္ေငြ႔မွာပါလာတဲ့ အဆိပ္ အမႈန္အမႊားေလးေတြဟာ လူ႔အေရျပားတို႔၊ အ၀တ္အစားတို႔၊ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂတို႔ ေပၚမွာ ကပ္ၿငိေနႏိုင္စြမ္းရိွေလရဲ႕။ ေဆးလိပ္မီးၿငိွမ္းၿပီးလို႔ ေလထုထဲ ေဆးလိပ္ေငြ႔မရိွေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဆိုရင္ေတာင္မွ ဒီအဆိပ္မႈန္ေတြဟာ ဒီလို ကပ္ၿငိေနၾကတုန္းပဲတဲ့။<br /><br />ဒီေလ့လာေတြ႔ရိွခ်က္ကို Proceedings of the National Academy of Sciences စာေစာင္မွာ ေဖၚျပခဲ့တာက ဒီလို။ စကၠဴစတခုကို ေဆးလိပ္ေငြ႔နဲ႔ ထိေတြ႔ေစၿပီး ေလ့လာလိုက္တာ ေဆးလိပ္ေငြ႔နဲ႔ ထိေတြ႔လို႔ ၃ နာရီၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာ စကၠဴစေပၚမွာ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေၾကာင့္ အသစ္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကင္ဆာ ေရာဂါျဖစ္ပြားေစတဲ့ carcinogen level ဟာ ၁၀ ဆအထိတိုးလာတာကို ေတြ႔ရတယ္တဲ့။ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ အိမ္တြင္းသံုးပစၥည္းေတြကေနထုပ္လႊင့္တဲ့ Nitrous acid နဲ႔ ထိေတြ႔ရာကေနတိုးပြားလာတာလို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />"မိဘေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ကေလးေတြ အိမ္မွာမရိွတုန္း ေဆးလိပ္ေသာက္တာဟာ ကေလးေတြအတြက္ ေဘးကင္းတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္လုပ္လိုက္ရင္ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြမရိွႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ စားပဲြေတြ၊ ကုလားထိုင္ေတြ၊ ေကာ္ေဇာေတြေပၚမွာ ဒီအဆိပ္မႈန္ေတြ တင္က်န္ရစ္တာပါပဲ"<br />Raffles ေဆးရံုက စိတ္ေရာဂါအထူးကု Dr Lim Yun Chin ကေျပာတာပါ။<br />"အျပင္မွာ ေဆးလိပ္ေသာက္လာလည္းပဲ မထူးပါဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့လူရဲ႕ အေရျပား၊ ဆံပင္၊ အ၀တ္အစားေတြမွာ နီကိုတင္း အမႈန္ေတြကပ္ပါလာေသးတာပဲ"<br />သူက ထပ္ေျပာတာက "အဲဒီလို အဆိပ္မႈန္ေတြ အိမ္က ပစၥည္းေတြမွာ ကပ္ေနတဲ့အခါၾကေတာ့ ကေလးေတြဟာ အဆိပ္မႈန္ေတြနဲ႔ အၾကာႀကီးထိေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ စိုးရိမ္စရာေကာင္းတဲ့အေနအထား ေရာက္သြားေရာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ကေလးေတြအတြက္ အႏၲရာယ္ႀကီးလဲဆိုေတာ့ ကေလးကို ခ်ီတာ၊ နမ္းတာ၊ ထိတာ နဲ႔ကို အေရျပားတို႔ အ၀တ္အစားတို႔မွာ ကပ္ေနတဲ့ အဆိပ္ေတြ ကူးသြားႏိုင္တာပါ"<br /><br />ဒီလို second-hand နဲ႔ third-hand smoke ေတြနဲ႔ ေရရွည္ ထိေတြ႔ေနရတာဟာ ကေလးေတြအတြက္ သိပ္အႏၲရာယ္ႀကီးပါတယ္။<br /><br />ေဆးလိပ္ေငြ႔က အဆိပ္ေတြေၾကာင့္ အဆုတ္တို႔၊ ႏွလံုးတို႔ ထိခိုက္တာ အားလံုးအသိျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရိွခ်က္ေတြအရ ဦးေႏွာက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကိုလည္း ထိခိုက္ေစႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />Dr Lim ရဲ႕အဆိုအရေတာ့ သုေတသနျပဳခ်က္မ်ားအရ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြဟာ ဥာဏ္ရည္နိမ့္တာတို႔၊ အျပဳအမူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ေရာဂါတို႔ ( အျပဳအမူ ၾကမ္းတမ္းတာ၊ ေျပာသမွ် ဆန္႔က်င္ဘက္လုပ္တာ လိုမ်ဳိး) ကိုလည္း ျဖစ္ေစေၾကာင္း ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />-------------------------------------------------------------------<br /><br />ဒီေန႔ April 20, 2010 ထုတ္ Today သတင္းစာထဲက Eveline Gan ေရးတဲ့ "Are you playing with fire" ကို တပုဒ္လံုးနီးပါး ဘာသာျပန္ထားတာပါ။<br /><br />က်န္တာေတြကေတာ့ လူတိုင္းနားလည္ၿပီးသားမို႔ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့မိဘရိွရင္ ကေလးလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္လိမ့္မယ္တို႔၊ ကေလးအတြက္ မိဘေတြ ေဆးလိပ္ျဖတ္သင့္တယ္တို႔၊ ကိုယ္တိုင္ မျဖတ္ႏိုင္ရင္ တတ္ကၽြမ္းသူမ်ားနဲ႔ျပၿပီး ျဖတ္ပါတို႔ ဆိုတာေတြပါပဲ။<br /><br />ဒါေရးျဖစ္တာလည္း က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရိွၿပီး မျဖတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကလို႔ပါ။ မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္ေနရလို႔ အျမင္ကတ္ခံၿပီး ေရးျဖစ္တာပါ။ အျပစ္မရိွတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ဘူး။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်စ္ရင္ေတာင္ ကေလးကိုေတာ့ ခ်စ္ႏိုင္ေစခ်င္တယ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7861817459445647754?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-34518885920484569622010-04-19T17:25:00.002+08:002010-04-19T18:01:23.007+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn4f-ftyI/AAAAAAAAB04/vPxvPD3Kxuw/s1600/8Apr10_1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn4f-ftyI/AAAAAAAAB04/vPxvPD3Kxuw/s400/8Apr10_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461784299703351074" border="0" /></a>ေတာ္ပါေတာ့ ေမေမရ.. ရယ္ရတာ ေမာေတာင္လာၿပီဂ်<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3-4-oDI/AAAAAAAAB0w/Jjxq7tpE7Sg/s1600/8Apr10_2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3-4-oDI/AAAAAAAAB0w/Jjxq7tpE7Sg/s400/8Apr10_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461784290821840946" border="0" /></a>မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ ကြ!<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3mpsOcI/AAAAAAAAB0o/JsZBtR83D9o/s1600/9Apr10_1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3mpsOcI/AAAAAAAAB0o/JsZBtR83D9o/s400/9Apr10_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461784284315269570" border="0" /></a>ေဂ့... ဟို မဒီေလးက လန္းသားပဲ.. ေအ့..<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3eot6pI/AAAAAAAAB0g/wFiV_Fy1lzE/s1600/9Apr10_2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn3eot6pI/AAAAAAAAB0g/wFiV_Fy1lzE/s400/9Apr10_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461784282163702418" border="0" /></a>ကမာၻႀကီးကို ေဇာက္ထိုးလုပ္ပစ္မယ္ကြ<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn2_CFRuI/AAAAAAAAB0Y/NN0Ay_6dLx4/s1600/9Apr10_3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8wn2_CFRuI/AAAAAAAAB0Y/NN0Ay_6dLx4/s400/9Apr10_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461784273680156386" border="0" /></a> ေဟာဒီလို ကိုင္ေမာင္းရတာေလး ၀ယ္ေပးပါေနာ္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3451888592048456962?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-5621378010346731272010-04-18T19:46:00.003+08:002010-04-18T20:14:06.307+08:00သားေက်းဇူးနဲ႔ ညညဆို Disney Channel ၾကည့္လိုက္ရတာ တခါတေလမ်ား သူမၾကည့္ေတာင္ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ၾကည့္ခ်င္ေနသလိုလို...<br /><br />အဲ့ဂလို ၾကည့္ဖန္မ်ားေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကာ္ျငာေတြလည္း ၾကည့္ရတာေပါ့။ အဲ့မွာ ေတြ႔တာပဲ။<br /><br />Suite Life on the Deck ဆိုတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဇာတ္လမ္းတဲြ ေၾကာ္ျငာ၊<br />ခ်ာတိတ္က သူႀကိဳက္ေနတဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ ကေတာက္ကဆျဖစ္ၿပီးလို႔ ဘူပိတ္ၿပီး ထိုင္မိွင္ေနတဲ့အခ်ိန္၊<br /><br />သူ႔ညီက ထိုင္မိႈင္ေနတဲ့ ဇာတ္လိုက္ကို ဆရာႀကီးအထာနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ဒီလို ဆိုတယ္။<br />"Tell her the 3 words every woman wants to hear"<br /><br />ရည္းစားပူမိေနတဲ့ မင္းသားက ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူ႔ညီက မွင္ေသေသနဲ႔ ဆက္ေျပာတယ္။<br />"I.........." ဆိုၿပီး နည္းနည္း ဆဲြၿပီးမွ "was wrong" တဲ့။<br /><br />ေအးေရာ။ အီးမွန္သြားတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ခ်ာတိတ္ သရုပ္ေဆာင္ပံုကိုေရာ၊ ခင္းသြားတဲ့ အခင္းေလးပါ သေဘာက်လြန္းလို႔။<br /><br />ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ၾကပါေစေလ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-562137801034673127?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-71764127244394133572010-04-14T15:41:00.005+08:002010-04-14T16:03:53.433+08:00အေမရိကားမွာ ဆိုရင္ေတာ့ အသက္ ၂၁ ႏွစ္ျပည့္ရင္ တရား၀င္ မူးရူးခြင့္ရိွၿပီဟူ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင္သူတေယာက္ ၂၁ ႏွစ္ျပည့္ရင္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း အံုလိုက္က်င္းလိုက္ႏွင့္ အသဲအမဲ ကဲၾကေလ့ရိွသည္ဟု ၾကားဖူး၏။<br /><br />ယခု က်ႏုပ္သား ၂၀ ျပည့္ေလၿပီ။ ၂၁ ျပည့္ရန္ တည္းတည္းေလးသာ လိုေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္အားျဖင့္ကား မဟုတ္၊ လ အားျဖင့္ ျဖစ္သည္မူ၍ အေဖ်ာ္ယမကာကို ေပ်ာ္စရာဟု လံုးလံုးမွ် မထင္ႏိုင္ေသး။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ သားသည္ တရား၀င္ မူးရူးခြင့္ မရိွေသးေသာ္လည္း အနီးအနားမွ လူမ်ားကို မူးရူးသြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသာ လူသားတေယာက္ ျဖစ္ေနေျခၿပီ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8VyK670JEI/AAAAAAAAB0Q/vSQw5-z1o8w/s1600/YZK034.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 205px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8VyK670JEI/AAAAAAAAB0Q/vSQw5-z1o8w/s400/YZK034.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459895655200990274" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8VyKVPAKTI/AAAAAAAAB0I/kPB-1-k7hqI/s1600/YZK033.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S8VyKVPAKTI/AAAAAAAAB0I/kPB-1-k7hqI/s400/YZK033.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459895645080922418" border="0" /></a>လ ၂၀ မွသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူပံုအလည္ မားမားမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေစေသာ၀္ သားေတာ္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7176412724439413357?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-43109982828339638352010-04-06T15:37:00.003+08:002010-04-06T19:45:51.699+08:00ငွက္ေပ်ာ္သီးက နီညိဳေရာင္အခြံႏွင့္ တုတ္တုတ္ဖီးဖီး ရိွလွသည္။ တကိုက္ကိုက္ၿပီးခ်ိန္တြင္ပင္ ဗိုက္ထဲက တမ်ဳိးျဖစ္လာသလို ခံစားရသည္။ လည္ပင္းတြင္လည္း ငွက္ေပ်ာသီးအဖတ္ ကပ္က်န္ခဲ့သလိုလို။ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္ ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္တကိုက္ ထပ္ကိုက္လိုက္သည္။ ဗိုက္ထဲတြင္ ပူေႏြးလာသလိုလို ျဖစ္လာၿပီး ဗိုက္ျပည့္သေယာင္ ခံစားလာရသည္၊ လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္လည္း မရိုးမရြ ရွတတ လိုလို ျဖစ္ေနၿပီ။ လူက ေနရတာ မအီမသာ ျဖစ္လာေန၍ ေမြ႔ယာေပၚ သြားလွဲေနလိုက္သည္။<br /><br />အတန္ငယ္ၾကာေတာ့ အိမ္သာတက္ခ်င္သလိုျဖစ္လာ၍ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ အ၀င္ ေဘစင္ေရွ႕အေရာက္ အခ်ိန္ကိုက္ပင္ ဆိုင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ေ၀ါကနဲ ထိုးအန္ေတာ့သည္။ ၃၊ ၄ ခါေလာက္ တေ၀ါေ၀ါ အန္သည္။ ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးဆိုးရြားရြား ခံစားရသည္။ ဘ၀မွာ အန္ဖူးသမွ်ထဲ ဒီေလာက္ ခံစားရတာ မရိွေတာ့လို႔ေတာင္ ထင္မိသည္။ အသက္ပါ ထြက္သြားမလားလို႔ ေတြးမိၿပီး စိတ္ထိန္းကာ အန္ေနရသည္။ ေခါင္းက ေထာင္ေတာင္ မေထာင္ႏိုင္။ ေရဘံုဘိုင္ကို ကိုင္ထားသည့္ လက္ေပၚ နဖူးတင္ၿပီး ထြက္သမွ် ထုတ္ေနရသည္။ အားလံုးၿပီးေတာ့ လူက နည္းနည္းသက္သာသေယာင္ ျဖစ္လာသည္။ ေသာက္ထားတဲ့ orange juice ေတြ၊ စားထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာ္သီးေတြ မ်က္စိေရွ႕တည့္တည့္မွာ ထြက္သြားတာျမင္ရသည္။<br /><br />ဒါနဲ႔ အေမ့ကို (ေယာကၡမကို) သြားေျပာသည္၊ "အေမ.. ငွက္ေပ်ာသီးက မေကာင္းေတာ့ဘူးလား မသိဘူး။ က်ေနာ္ေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးစားၿပီး ခုပဲ အန္လာတယ္"။ ဒီေတာ့ အေမက ဒိုင္ဂ်င္း တလံုးတိုက္ၿပီး ေရေႏြးေလးေသာက္လိုက္ ဆိုသည္။ Green Tea ပူပူေလးတခြက္ေသာက္ရင္း အေမနဲ႔ စကားေတြေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ထိုင္ေျပာေနလိုက္ေသးသည္။ အခန္းထဲက သားေအာ္သံၾကားမွ ကေလး ႏိုးၿပီဆိုၿပီး သားဆီ ႏွစ္ေယာက္သား ေရာက္သြားၾကသည္။ သားႏွင့္ ေဆာ့ေနတုန္း လူက ေ၀့ကနဲ ေ၀့ကနဲ မူးလာသည္။ အေျခအေန မဟန္ေတာ့ၿပီျဖစ္၍ အေမ က်ေနာ္ မရေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ၀င္ရျပန္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ထိုးအန္ျပန္သည္။ Green Tea ေတြ၊ ေရေတြ၊ က်န္ေနခဲ့ေသးသည့္ ငွက္ေပ်ာ္သီးေတြ။ ပထမတေခါက္ ဆိုးလွၿပီမွတ္ေသာ္လည္း ဒီတေခါက္က သာဆိုးေသးသည္။ ၄၊ ၅ ေခါက္ေလာက္ အန္ျဖစ္သည္ ထင္သည္။ အန္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ လူက ေတာ္ေတာ္ ျဖဴကာျပာကာ က်ေနေလၿပီ။<br /><br />ဒီၾကားထဲ သားက အတင္း လာခ်ီခိုင္း၍ ခဏခ်ီၿပီး ေဆာ့ရေသးသည္။ အေမက ေခၚေသာ္လည္း မလိုက္။ သား စိတ္ေက်နပ္ေလာက္မွ အေမ့ဆီေပးၿပီး နားရသည္။ အိမ္သာတက္ခ်င္လာ၍ အိမ္သာတက္သည္။ ဒါကေတာ့ အိုေက။ မအိုေကသည္က ပထမတေခါက္ တက္အၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဒုတိယတေခါက္ တက္ခ်င္လာျခင္းပင္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ မအိုေကေတာ့။ အရည္ေတြခ်ည္းျဖစ္ကုန္ၿပီ။<br /><br />အိမ္သာတက္ရင္း လက္ဖ်ံေပၚက နည္းနည္းယားလို႔ ကုတ္လိုက္ေတာ့ ကုတ္ရတာ အရင္ႏွင့္မတူ၊ ေတာ္ေတာ္ အရသာရိွေၾကာင္း သတိထားမိသည္။ ဒီလိုနဲ႔ လက္ေမာင္းကယား၊ ကုတ္။ ပခံုးကယား၊ ကုတ္။ ဗိုက္ကယား၊ ရင္ကယား၊ ကုတ္၊ ကုတ္။ ယားသည့္ေနရာေတြ မ်ားလာေတာ့ စဥ္းစားလာရသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ မေန႔ညက ေရမခ်ဳိးဘဲ အိပ္လိုက္မိလို႔လား ဟု။<br /><br />ဒါနဲ႔ အိမ္သာတက္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ေရခ်ဳိးဖို႔ လုပ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ၾကည့္မိေတာ့ ကုတ္ထားသည့္ ေနရာတိုင္းတြင္ အနီေရာင္ အစင္းေၾကာင္းႀကီးေတြ ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနသည္။ ကုတ္ရင္ အရာထင္တာ မထူးဆန္းေပမယ့္ ဒီလို ကုတ္ထားသမွ်ေနရာတိုင္းမွာေပၚၿပီး နည္းနည္းမွ မိွန္မသြားတာက ထူးဆန္းေနၿပီ။ ဟိုနား၊ ဒီနား နည္းနည္းယားေတာ့ ထပ္ကုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ရဲကနဲပင္။ ေသခ်ာၿပီ။ Food Allergy ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သတ္မွတ္လိုက္သည္။ မကုတ္မိေအာင္ စိတ္ကိုထိန္းေနရသည္။ ဒါေတာင္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေတာ့ ဆံပင္ေတြၾကားကေန ဦးေရကို တဗ်င္းဗ်င္းကုတ္ၿပီး ေလွ်ာ္ေနမိလို႔ မနည္းစိတ္ထိန္းၿပီး ရပ္လိုက္ရသည္။ ေရပန္းနဲ႔ ထိတဲ့ေနရာမွန္သမွ်က ေတာ္ေတာ္ကို အရသာေတြ႔ေနေသးသည္။ ..... မကုတ္နဲ႔၊ မကုတ္နဲ႔......။ ေရသုတ္ေတာ့လည္း မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါကို အားရပါးရ ပြတ္တိုက္မသုတ္ရဲ။ တကိုယ္လံုးကို ဖြဖြေလးသာ တို႔ ထိ သုတ္ရသည္။ ... ကုတ္ခ်င္လိုက္တာ .... ၊ .... မကုတ္နဲ႔၊ မကုတ္နဲ႔ ....။<br /><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ ကတ္သီးကတ္သတ္ ေတြးမိေသးသည္။ တရားထိုင္တဲ့သူမ်ား ဒီေရာဂါျဖစ္ရင္ တရားေကာင္းေကာင္း က်င့္ႏိုင္မည္ဟု။ ၾကည့္ေလ၊ .... ယားသည္... ယားသည္... ယားသည္.. ကုတ္ခ်င္သည္.. မကုတ္နဲ႔... အရမ္းကုတ္ခ်င္သည္.... လံုး၀ မကုတ္နဲ႔ ... နည္းနည္းကုတ္ရင္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး..... မရဘူး၊ မကုတ္ရဘူး .....။ ဒီေလာက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ က်င့္စဥ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္ႏိုင္သည္ဟု။<br /><br />ေရခ်ဳိးၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ အနီေရာင္ အစင္းေၾကာင္းမ်ားေနရာတြင္ အနီေရာင္ အဖု ေသးေသးေလးမ်ား ျဖစ္ေနၿပီ။ အ၀တ္အစားလဲၿပီး အိမ္ေရွ႕ေရာက္ကာ အေဖ့ကို (ဆရာ၀န္ျဖစ္ေသာ ေယာကၡထီးကို) ျပေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ျခင္ကိုက္ဖု အေသးစားမ်ားအရြယ္ေရာက္ေနေလၿပီ။ အေဖက ဒါ Food Allergy ပဲဟု သေဘာတူ ေထာက္ခံသည္။ စီဗစ္နဲ႔ ဘာမီတြန္ေသာက္လိုက္ဆိုလို႔ ေသာက္ၿပီး ေမြ႔ယာေပၚ ျပန္သြားေနလိုက္သည္။ အလုပ္မသြားႏိုင္ေတာ့။<br /><br />အေဖ၊ အေမနဲ႔ ညီမနဲ႔ ဖုန္းဆက္၊ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာၿပီးသည့္ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဖုကေလးမ်ားသည္ တခုႏွင့္တခုဆက္ကာ အင္ျပင္မ်ားလို ျဖစ္လာေလၿပီ။ အစင္းေၾကာင္းမ်ားသည္ တခုႏွင့္တခု ဆက္ကာ အျပားေတြ ကိုယ္ေပၚလာကပ္ထားသလို ျဖစ္လာေလၿပီ။ နည္းနည္းၾကာလို႔ သားက အခန္းထဲေရာက္လာျပန္ခ်ိန္တြင္ လူက တ၀ီ၀ီႏွင့္ မူးလာျပန္သည္။ ခ်က္ခ်င္း အိမ္သာထဲေျပးၿပီး အန္ရျပန္သည္။ ဒီတခါသည္ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။ အူေတြက လိမ္ေခါက္ညွစ္ေနသလား ထင္ရသည္။ တခ်က္အန္တိုင္း တခ်က္အန္တိုင္း ဗိုက္က နာလြန္းလွ၍ လက္တဖက္က ဗိုက္ကိုအုပ္ကာ ဖိထားရသည္။ ေနာက္လက္တဖက္က ေရဘံုဘိုင္ကိုကိုင္၍ ထံုးစံအတိုင္း လက္ေပၚနဖူးတင္ ထိုးထိုးအန္ရသည္။ မ်က္ရည္ပင္ ေ၀့ကာ၀ဲကာ မငိုဘဲ ထြက္လာသည္အထိ။ အသက္ရႉတာေတာင္ တခ်က္ခ်င္း မွ်င္းရႉေနရသည္။ အေမက ေက်ာကို ႏိွပ္ေပးရွာသည္။ ဘယ္ႏွစ္ခါေတာင္ အန္လိုက္သည္မသိ၊ ၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ဘာမွမက်န္ေတာ့တာသာ ေသခ်ာေတာ့သည္။<br /><br />အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးလာ၍ မိုးေစြေစြထဲမွာပင္ ထီးကေလးကိုင္၍ ေဆးခန္းသို႔ ထြက္လာလိုက္သည္။ အေမက လိုက္ရဦးမလားေမးေသာ္လည္း တိုက္ ၃ တိုက္ေလာက္သာကြာသည့္ ေဆးခန္းေတာ့ တေယာက္တည္း သြားႏိုင္ပါတယ္ဟု ေတြးရင္း တေယာက္ထဲပင္ ထြက္ခဲ့သည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေဆးခန္းက Closed တဲ့။ ၂ နာရီမွ ျပန္ဖြင့္မည္။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ၁ နာရီခဲြ။ ဒါနဲ႔ MRT ကတေနကုန္ဖြင့္တဲ့ေဆးခန္းကို သြားၾကည့္သည္။ ဖြင့္သည္၊ သို႔ေသာ္ ေဆးခန္းထဲ တန္းစီထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့လူက ၇ ေယာက္ေလာက္ရိွသည္။ ေသခ်ာေပါက္ တနာရီေလာက္ ေစာင့္ရကိန္းျမင္သည္။ သို႔ႏွင့္ ဟိုဘက္ေဘးက ေဆးခန္းကိုသြားသည္။ သူလည္း ၂ နာရီမွပင္။ လူက ေမာလာေနၿပီ။ ထြက္လာၿပီးမွေတာ့ အိမ္ျပန္လိုက္၊ ျပန္ထြက္လိုက္ႏွင့္ ဒုကၡမမ်ားခ်င္ေတာ့။<br /><br />ဘယ္နားထိုင္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတုန္း ဟိုတေလာကမွ တရုတ္အဘိုးႀကီး ပက္လက္လွဲရင္း ေသသြားသည့္ အုတ္ခံုကေလးကို သတိသြားရသည္။ ထိုအုတ္ခံုမ်ဳိး ၂ ခံုရိွသည္။ သို႔ႏွင့္ သည္ဘက္အုတ္ခံုမွာ ေျခပစ္ လက္ပစ္၊ ေျခကားယား လက္ကားယား၊ ထိုင္ရင္း အေမာေျဖရသည္။ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကို မၾကည့္ရဲ၊ ေခါင္းငံု႔ထားရသည္။ မ်က္ႏွာက စကၠန္႔တိုင္း ေဖာလာသလို ခံစားေနရ၍ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ ဘယ္အေျခအေနရိွေနမွန္းမသိ။ အဖုေတြျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ နီရဲေနႏိုင္သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ နားရြက္ႏွစ္ဖက္က မီးကင္ထားသလို ပူေနသည္ျဖစ္၍ လူအျမင္မွာ ရဲေတာက္ေနေလာက္ၿပီ။ ေျခေတြလက္ေတြမွာကား အနီကြက္ေတြ၊ အနီကြက္ေတြ၊ မသိသည့္သူမ်ားအဖို႔ အနာႀကီးေရာဂါသည္ဟု ထင္ခ်င္စရာ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ထိုင္နားလိုက္ရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အေမာသက္သာသြားသည္။<br /><br />၂ နာရီထိုးေဆးခန္းဖြင့္သည္ႏွင့္ ထိပ္ဆံုးလူနာပင္။ ဆရာ၀န္ကို ေသခ်ာေျပာျပၿပီးေတာ့ "မင္းဘ၀မွာ ဒါမ်ဳိး ျဖစ္ဖူးသလား" တဲ့။ မျဖစ္ဖူးဘူးဆိုေတာ့ သူက ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ၿပီးေျပာသည္။ "ဒါဆို မင္းကို ငါ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့ ေမးခြန္းေမးမယ္" တဲ့။ ဟုတ္ၿပီေပါ့။ စိတ္ထဲေတာ့ ငါ့မ်ား ဘာေတြ မဟုတ္တရုတ္ လုပ္ထားတယ္ထင္ေနသလဲမသိဘူးေပါ့။ ေမးလည္း ေမးေရာ "မင္းတသက္လံုး ငွက္ေပ်ာသီး မစားဖူးဘူးလား" တဲ့။ ဟာ.. စားဖူးတယ္ေပါ့၊ ဒီအမ်ဳိးအစားပဲ မစားဖူးတာ ဆိုေတာ့ "ဘယ္လိုရယ္.. ဒီအမ်ဳိးအစားဆိုတာ ဘာေျပာတာလဲ" တဲ့။ ေၾသာ္ စင္ကာပူရီးယန္း ခ်ာတိတ္ဆိုေတာ့ (ဆရာ၀န္က ငယ္ေသးတယ္။ ဘဲြ႔ရတာမွ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ရိွေသး) ငွက္ေပ်ာ္သီး အမ်ဳိးစံုေအာင္ ဘယ္ျမင္ဖူးမလဲလို႔ ေျဖသိမ့္ေတြးရင္း "ငွက္ေပ်ာသီးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး အစားစား ရိွတယ္ေလ၊ အဲဒီထဲက ခုတမ်ဳိးကို မစားဖူးတာ" လို႔ဆိုမွ နားပဲ လည္သြားသလား၊ နားလည္ခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္လိုက္သလားမသိ၊ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္လုပ္ရွာသည္။ လိုလိုမယ္မယ္ ဆိုၿပီး "မေန႔ကေတာ့ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆဲြေတြ အမ်ားႀကီး စားပစ္မိေသးတယ္" ဟုထပ္ၿပီး ေျပာျပလိုက္ေသးသည္။ ဒီေတာ့လည္း "မင္း အုန္းႏို႔ေခါက္ဆဲြ တသက္လံုး မစားဖူးဘူးလား" ေမးျပန္သည္။ စားဖူးတယ္ဆိုေတာ့ "ဒါျဖင့္ ေလာေလာလတ္လတ္ မင္း ဘာအသစ္အဆန္းမွ မစားဖူးဘူးေပါ့" တဲ့။<br /><br />စိတ္ကသိပ္မရွည္ေတာ့ "ခုျဖစ္ေနတာ Food Allergy မဟုတ္လား" ေမးပစ္လိုက္သည္။ လကၡဏာ အရေတာ့ ဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ မစားဖူးတာ တခုမွ မပါတဲ့အတြက္ ေသခ်ာေပါက္ဟုတ္တယ္လို႔လဲ ေျပာလို႔မရေၾကာင္း၊ ေသခ်ာ ဓါတ္ခဲြခန္းပို႔ စစ္မွ ဘယ္ဟာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမယ့္အေၾကာင္း၊ ေလာေလာဆယ္လည္း ဒီကိစၥလုပ္လို႔ မျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေရာဂါကို အရင္ ကုရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းမ်ား ဆက္တိုက္ေျပာၿပီး "မင္း ေဆးထိုးမလား" တဲ့။ ဒီေမးခြန္းကို ေစာင့္ေနသည့္ဟာ ထိုးမည္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေဆးႏွစ္ပုလင္း ေဖါက္ၿပီး လက္ေမာင္းကို ေဆာ္ထည့္လိုက္သည္။ ေျပာလိုက္ေသးသည္၊ "ဒီေရာဂါေတြက ဒီလိုပဲ၊ ေရာဂါလကၡဏာျပတာ အင္မတန္ျမန္တယ္၊ မေၾကာက္ပါနဲ႔" တဲ့။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တကိုယ္လံုး အနီျပင္မ်ား ျဖစ္လ်က္ရိွေလၿပီ။<br /><br />ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔၊ ေဆးယူဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနစဥ္ ေခါင္းက ရီေ၀ ရီေ၀ ျဖစ္လာသည္။ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ ေခၚသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို မူးေနၿပီျဖစ္သည္။ ေကာင္တာမွ စာေရးမေလးသည္ ေဆးပုလင္းေတြ တခုၿပီး တခု ထုတ္ျပရင္း ဘာအတြက္ျဖစ္သည္၊ ဘယ္အခ်ိန္ေသာက္ရမည္မ်ား ရွင္းျပေနသည္။ ထိုသို႔ ရွင္းေနမွန္းသိေသာ္လည္း နားထဲတြင္ကား ဘာမွ်မၾကား။ စိတ္သည္ အန္ခ်င္သည့္ဘက္သို႔ လ်င္ျမန္စြာ ယိုင္က်လာသည္။ "ပိုက္ဆံကေတာ့ တရာ့နဲ႔..." ဘယ္ေလာက္က်သည္ဆိုသည္ကို မၾကားေတာ့၊ ကတ္ျပားထုတ္ေပးၿပီး "တမိနစ္ေနရင္ ျပန္လာခဲ့မယ္" ဆိုကာ ေဆးခန္းအျပင္ထြက္ခဲ့ရသည္။<br /><br />ေနသည္ က်စ္က်စ္ေတာက္ ပူေနသည္။ ေရြးစရာ ေနရာမရိွ။ ေဆးခန္းေရွ႕ ပန္းပင္မ်ား စိုက္ထားသည့္ အုတ္ေဘာင္ေပၚ လက္ေထာက္ၿပီး အန္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ် အန္မရ၊ အန္စရာလည္း ဗိုက္ထဲတြင္ ဘာမွ်မရိွေတာ့။ တခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ႀကိဳးစားၿပီး အရိပ္ထဲျပန္၀င္သည္။ ေခါင္းသည္ တရိပ္ရိပ္ မူးေနၿပီ။ ေနပူထဲျပန္ထြက္၊ ျပန္အန္၊ မရ။ ေလေတြသာ အန္ေနရသည္။ ဒီလိုႏွင့္ သံုး ေလးေခါက္ အၿပီးမွာေတာ့ နည္းနည္း သက္သာလာဟန္ရိွ၍ ေဆးခန္းထဲျပန္၀င္ခဲ့သည္။ စာေရးမေလးသည္ လက္မွတ္ထိုးရန္ Bill စာရြက္ကေလးထိုးေပးသည္ကို ေကာက္ျခစ္ၿပီး ေဆးအိတ္ကေလးယူကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေခါင္းထဲတြင္ အိမ္ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္မွ ျဖစ္မည္ဟု အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းမ်ား ျမည္ေနသည္။<br /><br />အိမ္ႏွင့္ ေဆးခန္းသည္ ၃ တိုက္မွ်သာ ေ၀းကြာေသာ္လည္း တတိုက္စာသည္ ႏွစ္လမ္းသြား လမ္းမကို ကူးရသည့္ အကြာအေ၀းျဖစ္သည္။ မီးပိြဳင့္က ကူးရင္ ေနပူႀကီးထဲ ရပ္ေစာင့္ေနရမည္စိုး၍ အျခားတဖက္ မီးပိြဳင့္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း မွကူးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဒီဖက္ျခမ္းတြင္ အမိုးလည္း အနည္းငယ္ရိွသည္၊ သစ္ပင္လည္း က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ရိွ၍ အဆင္အေျပဆံုးဟု သတ္မွတ္လိုက္သည္။ ေဆးခန္းမွထြက္၍ ေျခလွမ္း ၂၀ ခန္႔သာရိွခ်ိန္တြင္ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ လံုး၀ ေႏွးေကြးသြားသည္၊ အလြန္အမင္း စိတ္သြားသည္။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ဘိုဘိုး၊ ဘြားဘြားေတြ လမ္းေလွ်ာက္သလို ျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းမူးမႈ ဒီဂရီသည္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ဆိုးဆိုးလာသည္။ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားကို ၾကည့္၍ ...ဒီသစ္ပင္ရိပ္ေလးမွာ ထိုင္လိုက္ရေကာင္းမွာပဲ... ဟု ေတြးမိသည္။ ... ထိုင္ေနရင္း ေသသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ .. ဟုလည္း စဥ္းစားမိသည္။ ... ခုေန သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ ေသသြားရင္ေတာ့ သူ အရင္ေစာေသမွာလို႔ လကၡဏာ ၾကည့္ၿပီး ေျပာေျပာေနတဲ့ မိန္းမေတာ့ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိဘူး ... လို႔လဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိေသးသည္။ ... မျဖစ္ဘူး မထိုင္နဲ႔၊ အားတင္းထား၊ အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ ... ဟု အားတင္းရင္း ဆက္ေလွ်ာက္ရသည္။<br /><br />လမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ေနရာႏွင့္ နီးနီးလာေတာ့ ... ဒီေျခလွမ္းနဲ႔ဆို လံုး၀ ကားရွင္းမွ ကူးမွျဖစ္မယ္။ လမ္းလည္မွာလည္း ရပ္လို႔မျဖစ္ဘူး၊ မူးလဲသြားရင္ ဒုကၡ .... ဟုေတြးရင္း ကားအရွင္းမွာ ျဖတ္ကူးသည္၊ ေျခလွမ္းကား တေရြ႕ေရြ႕။ လမ္းလည္အေရာက္မွာ ဟိုးဘက္က ေကြ႔လာသည့္ ကုန္ကားတစင္းကို လွမ္းေတြ႔ရသည္။ .... လြတ္ေတာ့လြတ္တယ္၊ လဲက်မသြားရင္ေပါ့ ... ။ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေျခလွမ္းအေရာက္မွာပင္ ကားက ျဖတ္သြားသည္။ စိတ္ေမာ၊ လူေမာႏွင့္ လမ္းႏွင့္အနီးဆံုး တိုက္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ အားမတင္းႏိုင္ေတာ့။ စာတိုက္ပံုးေတြေရွ႕ ထိုင္ခံုေပၚ ထိုင္ခ်၊ အားရပါးရ မွီရင္း ေခါင္းေမာ့ကာ အေမာေျဖေနရသည္။ ေဆးအိတ္ေပါ့ေပါ့ေလးကို ဆဲြထားသည့္ လက္သည္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္ကို ထိုအခါမွ သတိထားမိသည္။ ေဆးအိတ္ကို ခံုေပၚတင္ရင္း အသက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းရႉေနရသည္။ လံုး၀ကို ျပန္မထခ်င္။ အခန္းထဲက ကုတင္ကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။<br /><br />၅ မိနစ္ေလာက္ နားၿပီးမွ အိမ္ကို ဆက္ေလွ်ာက္ရသည္။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမ ေမးသည္ကို ေဆးထိုးေပးလိုက္တယ္ ဆိုတာေလာက္သာ ေျဖႏိုင္ၿပီး ေဆးအိတ္ထားကာ ကုတင္ေပၚ ေျပးတက္ ထိုးအိပ္လိုက္ေတာ့သည္။ အိပ္သည္ဆိုေသာ္လည္း ကုတင္ေပၚလွဲေနယံုသာ။ ေခါင္းက တေ၀့ေ၀့ မူးေန၍ လံုး၀ အိပ္မရ။ အေမဖုန္းဆက္သည္၊ ညီမဖုန္းဆက္သည္၊ မိန္းမ ဖုန္းဆက္သည္။ အကုန္သိေနသည္၊ ထ မေျဖႏိုင္။ အားလည္းမရိွ။ အေရးထဲ ေအာက္ထပ္က အဖြားႀကီးက ေအာ္ဟစ္ဆူပူေသာင္းက်န္းေနသည္ကို ၾကားၿပီး စိတ္ႏွစ္ဆ ညစ္ရေသးသည္။ မည္သည့္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိ။ ႏိုးလာေတာ့ ညေန ၅နာရီထိုးၿပီ။<br /><br />ထိုအခါမွ တေန႔လံုးစာအျဖစ္ ဆန္ျပဳတ္တခြက္၊ ေဟာလစ္တခြက္ ဗိုက္ထဲထည့္လိုက္ရသည္။ အမ်ားႀကီးလဲ မထည့္ရဲ။ ျပန္အန္မွာလည္း ေၾကာက္ရေသး။ မယားေတာ့ေသာ္လည္း ေခါင္းက မူးဆဲ၊ လူက ေမာဆဲ၊ အနီကြက္မ်ား ရိွဆဲ။ သားက အခန္းထဲလာကာ ကုတင္ေပၚတက္ ေဆာ့ကာ အေဖကို ခၽြဲေနေတာ့ ေနမေကာင္းသည့္ၾကားက သူ႔ကို အိပ္ရင္း ေဆာ့ေပးရေသးသည္။ သားသည္ အေဖေနမေကာင္းသည္ကို သိပံုေပၚသည္။ ဂ်ီမက်။ အေဖကို ၾကည့္၊ စကားေတြေျပာရင္း စ၊ ေနာက္ေနသည္။ ေခါင္းေလးႏွင့္ ေ၀ွ႔သည္။ အေဖ့ရင္ဘတ္ေပၚ ေခါင္းေလးတင္ အိပ္သည္။ နဖူးခ်င္းလာတိုက္ၿပီး ေမႊးေမႊးလည္း ေပးေသးသည္။ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ သားကို ျပန္ေပးအၿပီးတြင္ အိပ္ငိုက္လာျပန္သည္။ သည္လိုႏွင့္ ျပန္အိပ္ပစ္လိုက္သည္မွာ ည ၁၀ နာရီ ၄၅ တြင္မွ ႏိုးေတာ့သည္။<br /><br />ႏိုးေတာ့ ဗိုက္က တၾကဳတ္ၾကဳတ္ဆာလာၿပီ။ အနီကြက္မ်ားကား စိုးစဥ္းမွ် မရိွေတာ့။ မူးလည္း မမူးေတာ့။ ေမာကား အတန္ငယ္ ေမာေနေသးသည္။ အားကား လံုးလံုးမရိွ။ တအိမ္လံုး အိပ္ကုန္ၿပီ။ ထမင္းစားမည္ဟု ၾကံရြယ္ေသာ္လည္း အားလံုး ေရခဲေသတၱာထဲ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ျပန္ထုတ္ၿပီး ေႏႊးစားဖို႔ကား လႈပ္ႏိုင္ယံု စြမ္းပကားျဖင့္ မျဖစ္။ မိန္းမ ေက်ာင္းမွ ျပန္မေရာက္ေသးသည္ကို သတိရသည္။ ျပန္ေရာက္လွ်င္ က်ိန္းေသ McDonald ပါလာမည္။ ထိုအခါ ကပ္စားမည္ ဟုဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ေစာင့္ရသည္။<br /><br />ေစာင့္ရက်ဳိးနပ္ပါသည္။ ပါလာသည့္ ၾကက္သား ၄ တံုးတြင္ ၃ တံုးစားရသည္။ အာလူးေၾကာ္ေတြလည္း စားပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ဇနီးေဖ်ာ္ေပးသည့္ ေဟာလစ္ ၂ ထုပ္ေပါင္းတခြက္ကို ေရႊက်ီးမုန္႔ကၽြတ္ ၈ ခ်ပ္ေလာက္ျဖင့္ တြယ္ပစ္လိုက္သည္။ အနီကြက္ေတြ မရိွေတာ့ေသာ လက္ေတြ၊ ဗိုက္ေတြ ၾကည့္ေနတာျမင္ေတာ့ ဇနီးသည္က ေမးသည္။ "ဘာလဲ ျပၿပီး ခၽြဲစရာ မရိွေတာ့လို႔ ၀မ္းနည္းေနတာလား" တဲ့။ "အင္း.. ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ သနားမွာ မဟုတ္ေတာ့လို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ" ဟုျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။<br /><br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း အပိုစာသားမပါ (နည္းနည္းေလးေတာ့ ပါးပါးေလး ပါတာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ မပါဘူးလို႔ ၿဖီးရတာပဲေပါ့) အတိအက် ေရးသည္။ Food Allergy ျဖစ္ဖူးသူမ်ား လံုး၀ လက္ခံလိမ့္မည္၊ မျဖစ္ဖူးသူမ်ား ျဖစ္လ်င္ ဤသို႔ခံရမည္ဟု ဗဟုသုတ ရလိမ့္မည္။ ေျပာရလ်င္ ဒီေန႔မွ Internet ေပၚေလွ်ာက္ရွာၾကည့္ေတာ့ "sometimes lead to death" ဆိုေတာ့ မ်က္လံုးေတာ္ေတာ္ ျပဴးသြားေသးသည္။<br /><br />ထပ္ဆင့္ မွတ္ခ်က္။ ။ ခုထိ ေရးသြားတာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ခုမွ သတိရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဇာတ္သိမ့္ဖို႔ စဥ္းစားထားတာ၊ ခုေတာ့ ျဖစ္သလိုပဲ ဇာတ္သိမ္းရေတာ့မယ္။ စားလိုက္တဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးက "ေရႊငွက္ေပ်ာသီး"။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-4310998282833963835?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-53213312137067780842010-03-27T18:58:00.002+08:002010-03-27T20:01:39.726+08:00သားေမြးကာစက စီနီယာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ၾကံဳတုန္းႀကိဳက္တုန္း ေျပာဖူးတာေလးေတြ သတိရသည္။<br /><br />တေယာက္က ဆိုသည္၊ သူ႔သမီးကို ခ်ီခ်ီၿပီး ထားရတာ ပင္ပန္းသည္ဟု။<br />ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့<br /><br />"NTUC က 10kg ဆန္အိတ္ကို ထမ္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပဲဗ်" တဲ့။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ႀကိတ္ျပံဳးမိသည္၊ "ငါလည္း NTUC ကေန အိမ္ကို 10kg ဆန္အိတ္ ထမ္းထမ္းၿပီး ျပန္ေနၾကပါပဲ၊ စာမဖဲြ႔ေလာက္ပါဘူး" ဟု။<br /><br />ခုေတာ့သိၿပီ။ 10kg ဆန္အိတ္သည္ ႀကိဳက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ႀကိဳက္သလို သယ္လို႔ရသည္။ ထမ္းခ်င္ထမ္း၊ ဆဲြခ်င္ဆဲြ၊ ခ်ခ်င္ ခ်၊ မ ခ်င္ မ၊ ဘာ complaint မွမတက္၊ ထားသလိုေနသည္၊ ေခၚသလို လိုက္သည္။<br /><br />ေဟာ.. သားေတာ္ေမာင္သည္ ပုခံုးေလးေပၚမွာမွ ေမွာက္ေနခ်င္သည္၊ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေမွးေနခ်င္သည္။ က်န္တဲ့ပံုစံ sorry! ပံုလာမေျပာင္းနဲ႔ ေျဗာတီး။ သူေက်နပ္ေနရင္ ၁၀မိနစ္ေနခ်င္ေနမည္၊ နာရီ၀က္ေနခ်င္ေနမည္၊ တနာရီျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္၊ မခ်တမ္း ခ်ီေပေရာ့။ ေအာက္မခ်နဲ႔ မိုးႀကိဳးပစ္မည္၊ ဒုကၡနဲ႔ လွလွ ေတြ႔မည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခုေတာ့သိၿပီ 10kg ဟု။<br /><br /><br />တေယာက္က ဆိုဖူးသည္၊ ညည သူအလုပ္က ျပန္လာခ်ိန္ ၁၁၊ ၁၂ သူ႔သမီးမအိပ္ဘဲ သူ႔ကို ေစာင့္၍ ေဆာ့လို႔ ဒုကၡျဖစ္ရသည္ဟု။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ေျပာဖူးသည္။ ကိုယ့္သမီးနဲ႔ ေဆာ့ရတာပဲ၊ ဘာျဖစ္တုန္း ေဆာ့ေပါ့ဟု။<br /><br />သူျပန္ေျပာခဲ့သည္ "နင့္ အလွည့္ေရာက္မွ သိမယ္" တဲ့။<br /><br /><br />ခုေတာ့သိၿပီ။ သားေမာင္သည္ ညည dinner စားၿပီးရင္ တေရးတေမာ ဆဲြၿပီး အေမနဲ႔ အေဖကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ အိပ္ေစာင့္သည္။ ေဟာ ေဖေဖ ေမေမ ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ လက္လက္ထေအာင္ ေဆာ့ေတာ့သည္။ ဘာစားစား ေကၽြးရမည္၊ ဘာေသာက္ေသာက္ တိုက္ရမည္။ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ၀င္လည္း လိုက္မည္၊ အိမ္သာထဲကို၀င္လည္း လိုက္မည္။ မတားနဲ႔၊ အေပၚ ၇အိမ္၊ ေအာက္ ၇အိမ္၊ ေဘး ၇အိမ္၊ လူေတြ လန္႔ႏိုးေအာင္ ေအာ္ငိုလိမ့္မည္။ ၿပီးရင္ ေမြ႔ယာေပၚမွာ တူတူပုန္းတမ္း ေဆာ့ရမည္။ ၾကမ္းေပၚမွာ သူေမးသမွ် Mickey Mouse, Minnie Mouse, Donald Duck, Pluto, Goofy အကုန္ေျဖရဦးမည္။ အိမ္ေရွ႕မွာ စိမ္ေျပးတမ္း ေဆာ့ရမည္။ TV ဖြင့္ခိုင္းရင္ ဖြင့္ေပးရမည္။ channel တခုမႀကိဳက္ရင္ ေနာက္တခုေျပာင္းခိုင္းဦးမည္။ ပ်င္းသြားရင္ computer ႀကီးသြားေဆာ့မည္။ ၿပီးရင္ ပန္ကာေတြ ဖြင့္ရပိတ္ရမည္။ မီးေတြ ဖြင့္ရပိတ္ရမည္။ ဖိုးဖိုး ဖြားဖြား အခန္းတံခါးကို တဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္းျမည္ေအာင္ သြားတြန္းဖြင့္ရမည္။ အိပ္ေနတဲ့ ဖြားဖြားကို သြားႏိုးရမည္။ ဖြားဖြားမ်က္မွန္ကို ေဖေဖ့ကို တပ္ခိုင္းရမည္။ ေဖေဖ့နာရီကို သူ႔ကို ပတ္ေပးရမည္။ တယ္လီဖုန္းႀကီးကို မၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းမသိ စကားေတြေျပာရမည္။ ဒါမွ မေက်နပ္ရင္ ေဖေဖ့ကိုပါ ဖုန္းေျပာခိုင္းရမည္။ ေဖေဖ ေမေမ့ အ၀တ္ေဟာင္းေတြကို တရြတ္တိုက္ဆဲြၿပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ သြားထည့္ရမည္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးဖို႔ ဂ်ီတိုက္ရမည္.............မည္......မည္....မည္... ေနာက္ဆံုး မည္ခ်ိန္တြင္ ည ၂နာရီလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္၊ ၂ နာရီခဲြလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခုေတာ့သိၿပီ ....... (ေမာသြားလို႔ အသံမထြက္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ)<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">....တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ဦးမယ္.... ေဟာဒါက 10kg မင္းရဲ.... ေဟာဟဲ.. ေဟာဟဲ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S63lX6boQDI/AAAAAAAAB0A/Ijdr4niILl8/s1600/withcap1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 342px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S63lX6boQDI/AAAAAAAAB0A/Ijdr4niILl8/s400/withcap1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453266922800431154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S63lXYPZFYI/AAAAAAAABz4/ZrjeSRcxiSI/s1600/withcap2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 367px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S63lXYPZFYI/AAAAAAAABz4/ZrjeSRcxiSI/s400/withcap2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453266913622300034" border="0" /></a>ညက ေဆာ့တာမ်ားသြားလို႔ အိပ္ငိုက္ေနၿပီဂ်ာ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-5321331213706778084?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-3301832948471158932010-03-26T16:41:00.003+08:002010-03-26T17:16:31.327+08:00ဖတ္ေနတဲ့ ၀တၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္နဲ႔ သူ႔ဆရာ၀န္တို႔ စကားေျပာခန္းေလး သေဘာက်လို႔ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ ခပ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔ လိုရင္းေျပာတာေတြက မိုက္တယ္။<br /><br />ဇာတ္လိုက္က အရက္သမား။ အရက္အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အရက္လည္း ျဖတ္ခ်င္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ေ၀ဒနာပညာရွင္နဲ႔ သြားစကားေျပာတယ္။ အဲဒီပညာရွင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း တခ်ိန္က အရက္သမားပဲ။<br /><br /><br />"ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အရက္ျပတ္သြားတာလဲ"<br /><br />"ငါ အရက္ေသာက္တာ ရပ္လိုက္တယ္ေလ"<br /><br />"အင္းေလ။ အဲလို ရပ္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္လိုက္သလဲလို႔။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေလး ဘာေလး ရိွသလားလို႔"<br /><br />"ဘာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္မွ မရိွဘူး။ မင္း အရက္ေသာက္လို႔ အရက္သမားျဖစ္တယ္။ မေသာက္ေတာ့ရင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး"<br /><br />"ခင္ဗ်ားက စဲြတယ္ဆိုတဲ့ကိစၥကို လက္မခံဘူးလား"<br /><br />"လက္ခံတယ္။ ငါလည္း အရက္စဲြခဲ့တာပဲ။ ခုထိလည္း စဲြေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရက္စဲြလို႔ ေသာက္တာပါဆိုတာက ေျဖရွင္းခ်က္ ထုတ္တာႀကီးပဲ။ တကယ့္အေျဖ မဟုတ္ဘူး။ မင္း အရက္ျဖတ္ခ်င္တယ္၊ မင္း ခုလို ေျဖရွင္းခ်က္ထုတ္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုလုပ္ရလိမ့္မယ္"<br />.....<br />.....<br />"မင္းကိုမင္း နားလည္ရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ တကယ္ အရက္ျဖတ္ခ်င္စိတ္ရိွရမယ္"<br /><br />"အဲဒါက ျပႆနာပဲ"<br /><br />"ေအး။ ျပႆနာေပါ့"<br /><br />"ခင္ဗ်ား ကူႏိုင္မလား"<br /><br />"ကူႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္း အရက္ေသာက္ရပ္ေအာင္ေတာ့ ငါမလုပ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းဟာမင္းႀကိဳးစားရမွာ"<br /><br />......<br />......<br /><br />"က်ဳပ္ အလုပ္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္"<br /><br />"မင္း မူးရူးမေနရင္ေပါ့"<br /><br />"မူးမေနရင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တယ္၊ အလုပ္လုပ္ေနရင္ မူးမေနေတာ့ဘူး လို႔ဆိုပါေတာ့"<br /><br />"ေသခ်ာတာေပါ့။ အရံႈးမရိွဘူးေလ"<br /><br />အခန္းထဲတြင္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။<br /><br />"အဲဒါ ခင္ဗ်ား လုပ္ေနတဲ့ ပံုစံမဟုတ္လား"<br /><br />အေျဖမရ။<br /><br />"ခင္ဗ်ား လူေတြ အရက္မေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီေနလို႔ အရက္မေသာက္ျဖစ္တာေပါ့"<br /><br />"ကဲ ေတြ႔လား.. မင္း နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာၿပီ"<br /><br />သူစဥ္းစားၿပီး ရယ္လိုက္သည္။<br /><br />"အရက္ေသာက္ခ်င္လာၿပီဗ်ာ"<br /><br />"ငါေရာပဲကြ"<br /><br />"ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေသာက္မွာ မဟုတ္ဘူး"<br /><br />"မွန္တယ္။ မေသာက္ဘူး"<br /><br />သူတို႔ ၿငိမ္သက္သြားၾကျပန္သည္။<br /><br />"တကယ္လို႔ က်ဳပ္ အရက္မျဖတ္ႏိုင္ရင္ေရာ"<br /><br />"အဲဒါဆိုရင္လား...... မင္းဘ၀ ေရစုန္ေမ်ာရံုေပါ့"<br /><br /><br /><br />Robert B. Parker - Death In Paradise ထဲမွ ေကာက္ႏႈတ္ဘာသာျပန္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-330183294847115893?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-61445654242181667952010-03-22T17:35:00.004+08:002010-03-22T17:55:11.928+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S6c-J5_lAQI/AAAAAAAABzw/yhvwyIGOP8s/s1600-h/Angels_ambigram.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 375px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S6c-J5_lAQI/AAAAAAAABzw/yhvwyIGOP8s/s400/Angels_ambigram.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451394213862506754" border="0" /></a><br />သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေစတနာေတြ ေ၀ျဖာၿပီး လက္ေဆာင္ေပးလို႔ Angels &amp; Demons ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ စာအုပ္ မဖတ္ဖူးရင္ေတာ့ ဘယ္လို ခံစားရမယ္ မသိဘူး။ ခုေတာ့ ရုပ္ရွင္ အစကေန အဆံုး စိတ္ကို မခ်မ္းသာဘူး ျဖစ္ရတယ္။ ခ်ာလိုက္တာ၊ ခ်ာလိုက္တာ။ ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္း၊ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳကို ရိုက္ထည့္လိုက္တာ တခါတည္းကို ေျမာင္းထဲေရာက္သြားေတာ့တာပဲ။ Vatican ကို ဖါးခ်င္လို႔ ဒီလို တမင္ ဇာတ္လမ္းကို ေျပာင္းၿပီး ရိုက္လိုက္သလားေတာင္ ထင္ရတယ္။<br /><br />Dan Brown အစား ကိုယ္က ေနရင္းထိုင္ရင္း သည္းမခံႏိုင္ဘူး ျဖစ္တယ္။ ဟြန္းဟြန္း.. အနည္းဆံုးေတာ့ ဗမာပရိတ္သတ္ အမွန္အတိုင္း သိရေအာင္ ဘာသာျပန္လိုက္ခ်င္ေသး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6144565424218166795?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-1362957628893232982010-03-14T13:30:00.003+08:002010-03-14T15:36:53.542+08:00သား ဒီေန႔ ၁၉ လျပည့္ၿပီ။<br />အသက္ တလႀကီးျပန္ၿပီဗ်ာ၊ ေလတာပဲ။<br /><br />အခ်ိန္ေတြကကုန္၊ အသက္ေတြကႀကီးေတာ့ ေနေရး၊ စားေရးက အရင္လို မစိုျပည္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ မခံစားႏိုင္လို႔ ထုတ္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္။<br /><br />သား ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ေဖေဖတို႔၊ ေမေမတို႔၊ ဖိုးဖိုးတို႔၊ ဖြားဖြားတို႔၊ အန္တီတို႔၊ ဦးဦးတို႔ (ေရးရတာ ရႈပ္တယ္ဗ်ာ၊ ေနာက္ဆို လူႀကီးေတြ လို႔ပဲ ေရးေတာ့မယ္) သားကို သူတို႔ ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႔လို႔ တီတီတာတာ၊ ယုယုယယ လုပ္လိုက္ၾကတာမွ၊ ဇိမ္ကို က်လို႔။ ျပန္ေတြးရင္ လြမ္းေတာင္လြမ္းတယ္။<br /><br />ေဟာ... ခုမ်ားေတာ့ ခဏေလာက္ ခ်ီၿပီးရင္ ေလးလိုက္တာ၊ မခ်ီႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဆိုၿပီး သားေလးက လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ မဟုတ္လားဆိုၿပီး မလိွမ့္တပတ္နဲ႔ သားကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းေတာ့တာပဲ။ လူႀကီးေတြမ်ားေနာ္.. ဥာဏ္မ်ားတာ။<br /><br /><br />ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္ကဆို သားဗိုက္ဆာၿပီဆို လူႀကီးေတြ ေပါင္ေပၚလွဲ၊ ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းေလးေ၀ွ႔ၿပီး ဇိမ္ေလးနဲ႔ ႏို႔ေသာက္တာ။ ႏို႔ေသာက္ေနတုန္း သားေခါင္းေလးကို ပြတ္ေပးတာလည္း ခံရတယ္၊ ေျခေထာက္ေလးေတြကို ပြတ္ေပးတာလည္း ခံရတယ္။ စည္းစိမ္ပဲေလ။<br /><br />ခုမ်ားေတာ့ သားဟာသား ခံုတလံုးလံုး သပ္သပ္နဲ႔ ထိုင္ရမယ္တဲ့။ စိမ္းကားတာ၊ စိမ္းကားတာ။ စားေတာ့လည္း ခြံ႕ေတာ့ေကၽြးပါရဲ႕၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း စားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္ ဆိုၿပီး ဇြန္းေတြ၊ ခက္ရင္းေတြနဲ႔ စားခိုင္းေသး။ အစားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ေျဖာင့္ေအာင္ မစားရေတာ့ ဖီလင္ေအာက္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူႀကီးေတြမ်ား ခက္ပါတယ္။<br /><br /><br />ေျပာရဦးမယ္.. ကစားစရာေတြေလ။ သားငယ္ငယ္ကဆို သားနား ပတ္ပတ္လည္မွာ အမ်ားႀကီးပဲ လူႀကီးေတြထားထားေပးထားတာ။ အိပ္ေနရင္ေတာင္ ေခါင္းေပၚမွာ အရုပ္ကေလးေတြ လည္ေနတာဗ်ာ။ အိပ္ရာႏိုးလို႔ မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ကို အရုပ္ကေလးေတြ ျမင္ေနရတာေပါ့။ အဲ့ေလာက္ထိကို သားကို ဂရုတစိုက္ထားခဲ့ၾကတာ။<br /><br />ခုမ်ားေတာ့လား။ ကစားစရာေတြကို ပံုးေတြနဲ႔ ထည့္ထည့္ထားၾကတာ။ သားမွာ ေဆာ့ခ်င္ၿပီဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အဲဒီပံုးေတြကို သြားဖြင့္ၿပီး ကစားစရာေလးေတြ ထုတ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သားအနားမွာ ငယ္ငယ္ကလိုပဲ ကစားစရာေလးေတြ ထားထားတာေပါ့။ အဲဒါကို လူႀကီးေတြက ဘာေျပာတယ္ မွတ္သလဲ။ ဖြထားလိုက္တာတဲ့၊ ရႈပ္ပြေနတာပဲတဲ့။ ကဲၾကည့္.. သားဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ သူတို႔ပဲ သားနားမွာ ဒီလို အရုပ္ေတြ လာလာထားတယ္။ ခုလဲၾကေရာ သူတို႔လို သားလိုက္လုပ္ေတာ့ သားက ဖြတယ္တဲ့။ ဘယ့္ႏွယ္ႀကီးလဲဗ်ာ။<br /><br />အင္းေလ.. ကိုယ္က ကေလးဆိုေတာ့လည္း သူတို႔ကို နားလည္ေပးရမွာေပါ့။ သူတို႔မွာက တေန႔တေန႔ ရွာရေဖြရ၊ ျငင္းရခုန္ရ၊ ရန္ျဖစ္ရ ျပန္ခ်စ္ရနဲ႔ ဆိုေတာ့ စိတ္ေတြ ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ေနတာ သိပ္ေတာ့မဆန္းပါဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ သားကို ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္ေနၾကေသးတယ္ ဆိုတာေလးတခုနဲ႔ပဲ သားက သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္ေလ။<br /><br /><br />ရင္ဖြင့္ရတာ ေမာသြားၿပီဗ်ာ။ အိပ္ေတာ့မယ္ ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S5yRPQsLtpI/AAAAAAAABzg/i2gLlelM4Ws/s1600-h/YZK035.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S5yRPQsLtpI/AAAAAAAABzg/i2gLlelM4Ws/s400/YZK035.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448389340575807122" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S5yRPO6ld4I/AAAAAAAABzY/IoMSRNYPhvE/s1600-h/YZK000.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S5yRPO6ld4I/AAAAAAAABzY/IoMSRNYPhvE/s400/YZK000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448389340099344258" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-136295762889323298?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-10578356509016002102010-03-02T14:40:00.004+08:002010-03-02T14:47:40.639+08:00It's been 48 years we lost Independence which we won back in 48.<br />It's been 62 years we won Independence which we lost back in 62.<br /><br />coincidence?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1057835650901600210?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-10869606434675263642010-02-22T17:04:00.004+08:002010-02-22T17:48:49.669+08:00သား၏ တိုးတက္မႈမ်ားသည္ အံ့မခန္း ျမန္ဆန္လွေခ်သည္။ တခ်ိန္တည္း လိုလိုပင္ သူ၏ မိဘအုပ္ထိန္းသူ လူႀကီးသူမမ်ားအားလံုး၏ ဆုတ္ယုတ္မႈမ်ားသည္လည္း အံ့မခန္း ျမန္ဆန္လွေခ်သည္။<br /><br />မအံ့ၾသလင့္ အသင္ စာရႈသူ။ အျဖစ္အပ်က္ကား ဤသို႔တည္း..<br /><br /><span style="font-style: italic;">တိုးတက္မႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈ (၁)</span><br />သားသည္ အသက္ကေလး ရလာသည္ႏွင့္အမွ် ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား၊ အန္တီတို႔ကို ေသခ်ာစြာ ခဲြျခားသိလာေလၿပီ။<br />ထိုသို႔ သူကေလး နားလည္လာခ်ိန္တြင္ က်ႏုပ္တို႔ လူႀကီးသူမမ်ားသည္ မည္သူသည္ မည္သူမွန္း ေ၀းလို႔၊ မိမိကိုယ္ မိမိပင္ မည္သူျဖစ္မွန္း မသိႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အသိဥာဏ္ အားနည္းလာေတာ့၏။<br /><br /><span style="font-style: italic;">သက္ေသျပဳခ်က္ -</span><br />"သားသားေလး ဘယ္မွာလဲေဟ့" (သားသည္ သူ႔ကိုယ္သူ လက္ကေလးႏွင့္ ပုတ္ျပလိမ့္မည္)<br /><br />"ေဖေဖ ဘယ္မွာလဲ၊ ေဖေဖ" (သားသည္ ဖခင္အားၾကည့္ကာ လက္ကေလးႏွင့္ ပုတ္ေပမည္)<br /><br />"ေမေမေရာ.. ေမေမ.. ေမေမ" (ေမေမ့ကိုလည္း ပုတ္)<br /><br />ထိုနည္းတူစြာ ...<br />"ဖိုးဖိုးေရာကြ။ သားဖိုးဖိုး ဘယ္မွာလဲ"<br />"ဖြားဖြားကို ျပပါဦး၊ ဖြားဖြား"<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">တိုးတက္မႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈ (၂)</span><br />သားသည္ ပစၥည္းမ်ားကို မည္သည့္ပစၥည္း မည္သည့္ေနရာတြင္ရိွသည္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ျပန္ထားရမည္ ေသခ်ာသိလာေလၿပီ။<br />ထိုအခါ က်ႏုပ္တို႔ လူႀကီးမ်ားသည္ ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္မွရိွသည္လည္း မသိ၊ သြားလည္း မယူတတ္၊ ျပန္လည္း မထားတတ္၊ ထစ္ကနဲဆို သားေမာင္မင္းရဲကိုသာ အကူအညီ ေတာင္းရေလၿပီ။<br /><span style="font-style: italic;">သက္ေသျပဳခ်က္ -</span><br />"မင္းရဲေလးေရ၊ အျပင္သြားမယ္ေဟ့။ ေသာ့ေလး ယူေပးပါဦး" (သားသည္ ေတာက္ေတာက္ ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ စားပဲြေပၚမွ ေသာ့ေလးကို သြားယူကာ အိမ္ေရွ႕တံခါးေပါက္ႀကီးအထိ သြားေပးလိမ့္မည္)<br /><br />"သားသားေလး၊ ေသာ့ေလး ျပန္ထားလိုက္ပါဦး" (အျပင္က ျပန္လာသည္ႏွင့္ ေသာ့ကိုယူကာ စားပဲြေပၚ သြားတင္လိမ့္မည္)<br /><br />"ကေလးေလးေရ၊ ဖိုးဖိုးကို သတင္းစာ ေပးလိုက္ပါ" (ေဖေဖ့လက္ထဲက သတင္းစာကို ယူ၍ ဖိုးဖိုးကို ေပးလိမ့္မည္)<br /><br />ထိုနည္းတူစြာ...<br />"ဖြားဖြားကို ဒီအထုပ္ေလး ေပးလိုက္ေနာ္"<br />"ေဖေဖ့ အထုပ္ႀကီး ယူခဲ့ပါေဟ့"<br /><span style="font-style: italic;">တိုးတက္မႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈ (၃)</span><br />သားသည္ အိမ္တြင္းမႈလည္း လုပ္တတ္ၿပီ။ အ၀တ္ညစ္ဆို ေလွ်ာ္ရမည္မွန္းသိၿပီ။ ေလွ်ာ္ၿပီးရင္ ဘယ္မွာ လွမ္းရမည္မွန္း သိၿပီ။ အ၀တ္ေလွ်ာက္စက္ကို ဘယ္လိုဖြင့္ရမည္မွန္း နားလည္ၿပီ။<br />ထိုအခါ က်ႏုပ္တို႔ လူႀကီးသူမမ်ားသည္ မည္သည့္အခ်ိန္ အ၀တ္ေလွ်ာ္သင့္ၿပီဆိုသည္ကို မသိေတာ့၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ကို မသံုးတတ္ေတာ့၊ လွမ္းရမည့္ အ၀တ္မ်ားကို အ၀တ္တန္းရိွရာသို႔ မယူသြားတတ္ေတာ့။<br /><br /><span style="font-style: italic;">သက္ေသျပဳခ်က္ -</span><br />"ဟာ ကေလးေလး အ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ္မလို႔လား" (အ၀တ္ညစ္ေတြ ဆဲြထုတ္ေနေသာ သားေမာင္အား ေမး၊ သားေတာ္ေမာင္မွ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္)<br /><br />"အ၀တ္ေတြ ထည့္ပါေဟ့ မင္းရဲကေလးေရ႕" (အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲသို႔ အ၀တ္မ်ားကို ပစ္ပစ္ထည့္)<br /><br />"အဖံုးႀကီး ပိတ္ပါေဟ့" (အဖံုးကို ဆဲြကာပိတ္)<br />"ခလုတ္ေတြ ဖြင့္ပါေဟ့" (တီ..တီ.. မွန္မွန္ကန္ကန္ ႏိွပ္ေလသည္)<br /><br />"အ၀တ္ေတြလွမ္းမယ္ေဟ့၊ ေဖေဖ့ကို ယူေပးပါေဟ့" (အ၀တ္စိုမ်ား တခုၿပီး တခုယူလာေပး)<br /><br /><br />ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ စင္ကာပူရ ေျမာက္ပိုင္းတေနရာတြင္ အမွန္တကယ္ျဖစ္ေနပါေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေျပာရင္း...။<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">ဒါေတြအားလံုးဟာ သူ႔ေၾကာင့္ေပါ့...<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuwjSXWI/AAAAAAAABzQ/2glBAxkm_I0/s1600-h/IMG_0513.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuwjSXWI/AAAAAAAABzQ/2glBAxkm_I0/s400/IMG_0513.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441002263077346658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuY5yOAI/AAAAAAAABzI/s8pwa5fcDvg/s1600-h/IMG_0693.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 288px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuY5yOAI/AAAAAAAABzI/s8pwa5fcDvg/s400/IMG_0693.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441002256729257986" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuMj6J5I/AAAAAAAABzA/3QIAcVC9_rA/s1600-h/IMG_0778.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S4JSuMj6J5I/AAAAAAAABzA/3QIAcVC9_rA/s400/IMG_0778.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441002253416277906" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1086960643467526364?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-60262308198906754082010-02-17T18:13:00.006+08:002010-02-17T19:28:44.585+08:00၁၄ ရက္ေန႔တုန္းက ဘုရင္မင္းရဲ၏ နန္းစံသက္ တႏွစ္ခဲြတင္းတင္း ျပည့္ေလ၏။ ၁၈ လဟုဆိုလည္း ရ၏။ လေပါင္းမ်ားစြာ အုပ္စိုးခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ဘုရင္မင္းရဲ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ဘုရင္ႏွင့္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား အပါအ၀င္ တိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း တိုးတက္မႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေလ၏။ ယင္းတို႔အား ေလ့လာၾကည့္မည္ဆိုေသာ္...<br /><br />နန္းတက္ခါစက မ၀ံ့မရဲ၊ အေျပာအဆိုနဲလွေသာ ဘုရင္မင္းရဲသည္ ၁၈လအၾကာတြင္ကား လက္ညိႈးတထိုးထိုး၊ ဟိန္းလား၊ ေဟာက္လား၊ ေအာ္လား၊ ေငါက္လားႏွင့္ ဘုရင္တို႔ဘုန္း မိုးသို႔ခ်ဳန္းအလား ရာဇမာန္ကို ေကာင္းစြာ အသံုးျပဳတတ္ေနေလၿပီ။<br /><br />တခ်ိန္က အိပ္လိုက္၊ စားလိုက္ႏွင့္ တိုင္းေရးျပည္ရာ လံုးလံုး စိတ္မ၀င္စားခဲ့ေသာ ေရႊနန္းရွင္သည္ ယခုတြင္ကား ငါလိုခ်င္ အကုန္ရရမည္ဟူေသာ ရာဇာတို႔ထံုး ႏွလံုးျပဳကာ တျပည္လံုးကို တိုင္းခန္းလွည့္ကာ ဟိုဟာလည္းေတာင္း၊ ဒီဟာလည္းေတာင္း၊ ျမင္ျမင္သမွ် ငါႀကိဳက္ရင္ ငါ့ဟာ ဟု တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ကို တခ်က္ၿပီး တခ်က္ လႊတ္မိန္႔ေနတတ္ေလၿပီ။<br /><br />လြန္စြာ သေဘာေကာင္း၍ စားဖိုမႉးဆက္သမွ် ပဲြေတာ္အုပ္ကိုသာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ စားေတာ္တည္ခဲ့ေသာ ဘုရင္ေလးသည္ ယခုတြင္ကား ဒီဟင္းမႀကိဳက္ ေဂ်ာင္း၊ ဟိုဟင္း စိတ္မ၀င္စား ေညာင္း၊ ဒီလိုစတိုင္ ႏိုးႏိုး၊ ဟိုလိုစတိုင္ ဒိုးဒိုး၊ အင္မတိအင္မတန္ ဂ်ီးဂ်မ်ားကာ နရသီဟပေတ့ ထိုင္ငိုေလာက္ေအာင္ မ်ဳိးစံုေတာင္းဆိုတတ္ေလၿပီ။<br /><br />ထိုအခါ တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔သည္ ဘုရင္မင္းတရားအား အလိုေတာ္ျဖည့္ေနရသည္ျဖစ္၍ တိုင္းေရးျပည္ရာ လစ္ဟင္းမႈမ်ား အမ်ားႏွင့္အမ်ား (အနည္းႏွင့္အမ်ား မဟုတ္) ေပၚေပါက္လာရေပေတာ့သည္။<br /><br />တခ်ိန္ေသာအခါက အတန္အသင့္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ ေနျပည္ေတာ္ႀကီးသည္ ယခုအခါ ရပ္ခ်င္သလို ရပ္ထားသည့္ ကားမ်ား၊ တစင္းႏွင့္တစင္း တိုက္မိကာ ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံု ျဖစ္ေနသည့္ ကားမ်ား၊ ဘုရင့္လက္ခ်က္ႏွင့္ အၿဖိဳခံလိုက္ရသည့္ တိုက္တာအေဆာက္အအံုမ်ား၊ ယိုယြင္းပ်က္စီးေနသည့္ မီးရထားလမ္းမ်ား၊ ဟိုတစ သည္တစ ျပန္႔က်ဲေနသည့္ မည္သည့္ အစိတ္အပိုင္းသည္ မည္သည့္ေနရာမွ ျဖစ္သည္ကို လံုး၀မသိႏိုင္ေတာ့ေသာ ပြထေနသည့္ ပစၥည္းအက်ဳိးအပဲ့မ်ားျဖင့္ ရႈမၿငီးဖြယ္ ျဖစ္လ်က္ရိွေခ်ၿပီ။<br /><br /><br /><br />ဤကား က်ႏုပ္တို႔၏ ဘုရင္မင္းရဲ .....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPsAcbHAI/AAAAAAAABy4/wkIE2g_m8Lo/s1600-h/3Feb10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 331px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPsAcbHAI/AAAAAAAABy4/wkIE2g_m8Lo/s400/3Feb10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439169329920416770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPr0v3wxI/AAAAAAAAByw/dXp12E31_u0/s1600-h/2Feb10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPr0v3wxI/AAAAAAAAByw/dXp12E31_u0/s400/2Feb10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439169326780760850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPrnkXZ6I/AAAAAAAAByo/G7RVuOdOXgE/s1600-h/28Jan10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 371px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPrnkXZ6I/AAAAAAAAByo/G7RVuOdOXgE/s400/28Jan10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439169323242842018" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPrBe4_1I/AAAAAAAAByg/L1Y1xvinoV8/s1600-h/19Jan10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 377px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S3vPrBe4_1I/AAAAAAAAByg/L1Y1xvinoV8/s400/19Jan10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439169313019330386" border="0" /></a>စာဆက္ ။ ။ ၁၂ ရက္ေန႔ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ႏွင့္ ၁၃ ရက္ေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔တို႔အား မည္သူ ဂုဏ္ျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘုရင္မင္းရဲႏွင့္ သူ၏ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက လိႈက္လွဲစြာ ဦးညႊတ္ ဂုဏ္ျပဳေၾကာင္း ေရႊနန္းေတာ္မွ ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6026230819890675408?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-77384459347309050002010-02-02T19:00:00.004+08:002010-02-02T19:18:29.867+08:00ကဗ်ာဆရာ ဘက္တလာ<br />အသက္ရွင္စဥ္ ခ်ိန္ခါမွာ<br />ထမင္းတနပ္မွ် မသထာၾက<br />အသိုင္းအ၀ိုင္း လူ႔ေလာက။<br /><br />ေဟာ့ၾကည့္ -<br /><br />ထမင္းငတ္လို႔ မသာေပၚ<br />ဂုဏ္ျပဳပဲြေတြ ႏဲႊၾကသေနာ္<br />သူေတာင္းတာက ထမင္းတလုပ္<br />သူရတာက သူ႔ေက်ာက္ရုပ္။<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ သူရြတ္ရြတ္ျပခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာပါ။ သူငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာပါတဲ့။ မူရင္းကဗ်ာဆရာလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတာလည္း ဆိုတာလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အတြက္ က်ေနာ္လည္းပဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘဲ ေတြးခ်င္တဲ့လူေတြ ေတြးႏိုင္ေအာင္၊ ႀကိဳက္ခ်င္တဲ့လူေတြ ႀကိဳက္ႏိုင္ေအာင္ ဒီတိုင္းတင္လိုက္ပါတယ္။ Internet မွာ ႀကိဳးစားရွာၾကည့္တာလည္း ဘာမွမေတြ႔တဲ့အတြက္ ဒီအခ်က္အလက္မ်ား သိတဲ့သူရိွရင္ေတာ့ ေက်းဇူးေလး ျပဳခဲ့ၾကပါဦးလို႔။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-7738445934730905000?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-32749754165124280162010-02-01T17:27:00.003+08:002010-02-01T17:59:22.271+08:00အိမ္ေထာင္မႈ ဘုရားတည္ ေဆးမင္ရည္ စုတ္ထိုး<br />ဤသံုးခ်က္ မပိုင္လ်င္ ေနာင္ျပင္ရန္ ခက္သည့္အမ်ဳိး .. တဲ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အမွားေတြက မျပင္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ မွားပဟဲ့ဆိုၿပီး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမသာ ျပင္လိုက္လို႔ကေတာ့ ရာဇာေက်ာ္ဆိုတာ ဒီအခ်ိန္၊ ဒီစာ ေရးႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ဘယ္နတ္ျပည္မွာ နတ္သမီးေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတုန္း ျဖစ္ေနမလဲ မေျပာႏိုင္ဘူး။<br /><br />ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ က်ေနာ္တို႔ စံုတဲြကို အားက်ၿပီး ေဖေဖနဲ႔ေမေမဟာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၃၄ ႏွစ္တုန္းက ၃၁ ရက္ေန႔မွာ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ၁ ရက္ေန႔မွာ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့ၾကေလရဲ႕။ လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ ရူးရူးမိုက္မိုက္ မွားမိၾကတာေပါ့ေလ။ အဲဒီအမွားေၾကာင့္ေပါ့ ဒီသားနဲ႔ ဒီသမီး ဒီလို လူေတြျဖစ္လာၾကတာ။ ကေလးေတြဟာ ခက္ပါတယ္။ ဘယ္အရာမဆို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ မစဥ္းစားၾကဘူး။ လုပ္ခ်င္ၿပီေဟ့ဆို ေဟာ၊ ဒိုင္း၊ လုပ္ပစ္လိုက္တာပဲ။<br />တကယ္ဆို ေသခ်ာ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားပါေတာ့လား။ တကၠသိုလ္မွာ ေတြ႔ရံုေလး၊ ၄၊ ၅၊ ၆ ႏွစ္ ခ်စ္ရံုေလးနဲ႔ တဘ၀လံုး ယံုမွတ္လို႔ ပံုအပ္စရာလားလို႔။ ေျပာ မေျပာခ်င္ပါဘူးေလ။<br /><br />ကဲ အခုေတာ့ လြန္ကုန္ၿပီ။ ၃၄ ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီ။ မွားမွန္းသိလည္း မျပင္ႏိုင္ေသးဘူး။ အသက္ႀကီးေလ၊ ေျပာရခက္ေလပါလား။ ခက္တယ္၊ ခက္တယ္။ ကိေလသာေတြ၊ ကိေလသာေတြ။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာသင့္ၿပီ။<br /><br />သားမွာ အခ်စ္၊ ေျမးမွာ အႏွစ္လို႔ ဆိုထားတယ္ မဟုတ္လား။<br />အျပစ္ကို မရွာနဲ႔ေတာ့၊ ရွာစရာမလိုတဲ့ အႏွစ္ကေလး မင္းရဲ နား ေအးခ်မ္းစြာ ေနၾကေပေရာ့။<br /><br />မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေပ်ာ္ေစ ပ်က္ေစ စိတ္ကူးတည့္ရာ ေရးထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္ မာတာမိခင္ ႏွင့္ ပါတာဖခင္ (မွတ္ျပန္ၿပီ ။ ။ မာတာ ႏွင့္ ကာရန္လိုက္ရန္ ပါတာ လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အတည္ မယူလင့္) ။ မိဘေက်းဇူးကို တေန႔တျခား ႀကီးသထက္ႀကီးေစရန္ ကူညီေနဆဲ ျဖစ္၍ ေက်းဇူး မဆပ္ႏိုင္ေသးသည့္အတြက္ ဤ စာစုႏွင့္ ၃၄ ႏွစ္ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ရေပသည္။ ဖါးသား ႏွင့္ မားသား တို႔ ေသတပန္ သက္တဆံုး စကား မမ်ား၊ ရန္မျဖစ္ (ဆုသာ ေတာင္းရတာ သိပ္မျဖစ္ႏိုင္မွန္းေတာ့ သိသား) ခ်စ္စြာေသာ သား ႏွင့္ သမီး ႏွင့္ ေခၽြးမ ႏွင့္ သမက္ ႏွင့္ ေျမးကေလး မင္းရဲ ႏွင့္ လာလတၱံ႔ေသာ ေျမး (သို႔) ေျမးမကေလး ႏွင့္ ေနာင္ လာေကာင္း လာဦးမည္ ျဖစ္ေသာ ေျမးထီးကေလးမ်ား၊ ေျမးမကေလးမ်ား ႏွင့္ ကံေကာင္းရင္ ေတြ႔ရႏိုင္ေသးေသာ ျမစ္ကေလးမ်ား ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနႏိုင္ေစေသာ၀္............။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3274975416512428016?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-85111844403065093192010-01-29T15:04:00.005+08:002010-01-29T17:11:02.947+08:00၂၈-၁-၂၀၀၆<br />ေကာင္မေလး စိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။ သူ ေကာင္ေလးကို ေမွ်ာ္ေနရတာ ၾကာေနၿပီ။ ရင္ေမာလွခ်ည္ရဲ႕...<br /><br />ေကာင္ေလး စိတ္ေတြ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္။ ေကာင္မေလး ေမွ်ာ္ေနေတာ့မည္။ ေရာက္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုေတာ့မွ ေလယာဥ္ပ်ံက Delay တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာမွာလဲ... ။ ေလယာဥ္ကို ထြက္ေစခ်င္လြန္းလိုက္တာမွ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တက္ေမာင္းပစ္လိုက္ခ်င္သည္။<br /><br />ေကာင္ေလး အိမ္တြင္ လူစံုေနၿပီ။ ေကာင္မေလး မိဘေတြ၊ ေကာင္ေလး မိဘေတြ၊ ႏွစ္ဖက္ မိသားစု၊ ေရွ႕ေန။ တေယာက္ပဲ လိုေတာ့သည္.... ေကာင္ေလး။<br /><br />ေတာ္ေသးသည္။ ေလယာဥ္က တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ေနာက္က်သည္။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးကိုေတာင္ ေသခ်ာႏႈတ္မဆက္ႏိုင္၊ အ၀တ္ေျပးလဲရသည္။ ၿပီးေတာ့မွ ..<br /><br />ေရွ႕ေနႀကီးက ေျပာသည္မ်ားကို သေဘာတူပါသည့္အေၾကာင္း အူေၾကာင္ အူေၾကာင္ေလး ေျဖ၊ လက္မွတ္ထိုးဆိုသည့္ေနရာမွာ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးတို႔ လက္မွတ္ထိုးၾက။ ၿပီးေတာ့ အၾကင္လင္မယား ျဖစ္ၾကေလသတည္းေပါ့၊ ေရွ႕ေနႀကီးက ႏွစ္ဖက္မိဘေတြေရွ႕မွာ အတည္ျပဳ လက္မွတ္ထိုး ေၾကျငာေပးလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />ခုနေလးတင္ လူပ်ဳိ ေကာင္ေလးသည္ ရုတ္ခ်ည္း အိမ္ေထာင္ရွင္ဘ၀ကို တရား၀င္ေရာက္ရိွသြားသည္။ ခုနေလးတင္က အပ်ဳိမေလးသည္ ရုတ္ခ်ည္း အိမ္ေထာင္ရွင္မဘ၀ကို တရား၀င္ေရာက္ရိွသြားသည္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတာ့ ႏိုင္သား.....<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾက၊ စကားေတြေျပာၾက၊ စားၾကေသာက္ၾကၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးမိဘေတြနဲ႔ သူ႔ညီအမေတြ ျပန္ၾကေတာ့မယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေလး အေဖက (ခုေတာ့ ေကာင္ေလး အေဖဆိုလည္း ဟုတ္ေပါ့ေလ) ေျပာပါတယ္၊ သူတို႔ ျပန္ေတာ့မယ္၊ သမီးကို ထားခဲ့ေတာ့မယ္ (ဒါမွမဟုတ္) ထားခဲ့ရမလား ဆိုလားပဲ။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ရွက္လို႔ေပါ့။<br /><br />ေကာင္ေလးမိဘေတြကလည္း သူတို႔သားကို ၾကည့္ၿပီး သားအခန္းထဲမွ ကုတင္ႏွစ္လံုး ဆက္ေပးမယ္ ဆိုလား ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ ထည့္ေပးမယ္ေလ ဆိုလား ေျပာေတာ့ ေကာင္ေလးက ေျပာပါတယ္။ မနက္ျဖန္ မဂၤလာေဆာင္မွာပဲ၊ ဒီညေတာ့ မိဘေတြနဲ႔ ေနပါေစ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး သူ တသက္လံုး ေကာင္မေလးကို အပိုင္ရေတာ့မွာပဲ၊ ဒီတညေတာ့ ေနပါေစေလ ....<br /><br />၂၉-၁-၂၀၀၆<br />မဂၤလာေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေလဆိပ္တန္းဆင္းလို႔ ငပလီသို႔ တူႏွစ္ကိုယ္...<br /><br />ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ.. ေလးႏွစ္ေတာင္ ရိွခဲ့ေပါ့။<br /><br />၂၈ ရက္ေန႔ေမြးၿပီး ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ေယာက်္ားရခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔<br />၂၉ ရက္ေန႔ေမြးၿပီး ၂၉ ရက္ေန႔မွာ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတို႔ရဲ႕<br />လက္တဲြျခင္း ေလးႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-8511184440306509319?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-13334181448617738022010-01-28T17:07:00.003+08:002010-01-28T17:32:30.079+08:00Four years ago on this day, a boy and a girl signed on the dotted line and bonded their lives as one while promising to love and to cherish each other, in joy and in sorrow. There was no big ceremony, no big crowd. Just the families from both sides and a lawyer. It was a quiet occasion.<br /><br />It's been 4 years but I could still remember all the details.<br /><br />"for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, till death do us apart"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1333418144861773802?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-45433720886772099062010-01-24T15:25:00.003+08:002010-01-24T16:04:02.719+08:00ငါမက္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေလးကို ျမင္ေတာင္ျမင္ရခါနီးမွ ေခါင္းထဲမွာ အသံတသံၾကားရတယ္၊ "မင္းဘယ္ေတာ့မွ ဒီအိပ္မက္ဆီ ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး" တဲ့။<br /><br />ငါ့ယံုၾကည္မႈကိုေတာင္ လႈပ္ခတ္သြားေစလို႔ လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြေတာင္ ဦးတည္ရာမဲ့သလို ျဖစ္သြားရတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ငါဆက္ႀကိဳးစားရမယ္။ ေခါင္းေမာ့၊ ရင္ေကာ့လို႔ ဆက္လွမ္းရမယ္။<br /><br />ေတာင္တလံုးၿပီးရင္ ေနာက္တလံုးဆိုတာ အျမဲရိွေနမွာပဲ။ အဲဒီေတာင္ေတြကို ေရႊ႕ပစ္ခ်င္စိတ္ ငါ့မွာ အျမဲရိွရမယ္။<br />လြယ္ေတာ့ ဘယ္လြယ္မလဲ။ တခါတေလလည္း အရံႈးကို လက္ခံရမွာေပါ့။<br /><br />ေတာင္ရဲ႕ ဟိုဘက္မွာ ဘယ္သူေစာင့္ေနသလဲ ဆိုတာ အဓိကမက်ပါဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ေရာက္မလဲဆိုတာလည္း အဓိကမက်ပါဘူးေလ။ အေရးႀကီးတာက ဆက္တက္ေနဖို႔ပဲ။<br /><br />ငါရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ငါယူခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြဟာ တခါတေလေတာ့ ငါ့ကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါအရံႈးေပးမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မသိသာဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ေတြကို ငါတသက္လံုး သတိရေနေတာ့မွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဟုတ္တယ္ ငါဆက္ႀကိဳးစားေနရမယ္။<br /><br />ဆက္သြားေနရမယ္၊ ဆက္တက္ေနရမယ္။ ယံုၾကည္စမ္းပါ ကေလးေရ။<br />တကယ္တမ္းေတာ့ တက္ေနဖို႔ပါပဲ။<br />ယံုၾကည္ပါ၊ ယံုၾကည္ထားစမ္းပါ။<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">၀န္ခံခ်က္။ ။ လြန္စြာ လွပေခ်ာေမာ၍ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ အဆိုေတာမေလး Miley Cyrus ၏ The Climb ကို ႀကိဳက္မိျပန္၍ ခံစားပစ္လိုက္ျပန္သည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-4543372088677209906?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-14471759284805295442010-01-22T18:57:00.002+08:002010-01-22T19:35:36.107+08:00လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက္ေလာက္က ဖတ္မိတဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။<br />Google က တရုတ္စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ခြင့္မေတာင္းဘဲ scan လုပ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ site မွာ preview ေပးဖတ္လို႔တဲ့။ မူပိုင္ခြင့္ ခ်ဳိးေဖာက္တယ္၊ ဒီလို ခိုးကူးတဲ့အတြက္ အေလ်ာ္ေပးရမယ္၊ ဘာညာနဲ႔ တရားစဲြမယ္ေတြ ဘာေတြလုပ္လို႔ Google ႀကီးခမ်ာ ေတာင္းပန္ရရွာပါေရာ။ ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ခြင့္လႊတ္ပါ၊ ဘာညာေပါ့။<br />(အက်ယ္သိခ်င္<a href="http://news.yahoo.com/s/pcworld/20100111/tc_pcworld/googleapologizestochineseauthorsforbookscanning"> ဒီေနရာကို</a> တခ်က္တည္းႏိွပ္ပါ)<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ ဆီဆီဆိုင္ဆိုင္ စဥ္းစားမိတယ္။<br />ရိွရိွသမွ် စာအုပ္ေတြ အားလံုးနီးပါး ဘုမသိဘမသိ scan လုပ္ခံရၿပီး preview ေတာင္မဟုတ္ တအုပ္လံုးအျပည့္ Free ျဖန္႔ေ၀ခံေနရတဲ့ ဗမာျပည္က စာေရးဆရာေတြကိုေရာ ဘယ္သူမ်ား ေတာင္းပန္ပါ့မလဲလို႔...။<br /><br /><br />စကားမစပ္ ဒီေန႔ထုတ္ 8 Days (ဗမာျပည္က ဂ်ာနယ္) မွာ ေဟာဒါေလးေတြ ဖတ္မိတယ္။<br /><br />... ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွ စာအုပ္တန္းကို ၀ယ္သူ မဆင္းလာေတာ့ေၾကာင္း ...<br />.... ျဖန္႔ခ်ိေရးလုပ္ငန္း မတြင္က်ယ္မႈေၾကာင့္ ေရရွည္ရပ္တည္ရန္ အခက္ေတြ႔ေနရေၾကာင္း ...<br />.... စာေပခ်စ္စိတ္ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို ရိွသမွ်ေသာ အရင္းအႏွီးေလးႏွင့္ ထုတ္ေ၀ရေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္မ်ားသည္ ေရာင္းၿပီးမွ ေငြရွင္းသည့္စနစ္ကိုသာ က်င့္သံုးလာသည့္အတြက္ မိမိတို႔မွာ အခက္ေတြ႔လာရေၾကာင္း ...<br /><br />ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ငယ္ငယ္ကေဆာ့တဲ့ Domino ေလးေတြ သတိရမိတယ္။<br />အျပားေလးေတြ တန္းစီေထာင္ထားတာေလ။ ထိပ္ဆံုးက တခုလဲတာနဲ႔ အားလံုး တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ လိုက္လဲတဲ့ဟာေပါ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1447175928480529544?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-55758209785633814812010-01-20T16:15:00.004+08:002010-01-20T20:38:47.460+08:00Let me tell you a story..<br /><br />In another life, I was a multimillionaire. Sure enough, I had sons and daughters. Since I was rich, I provided them top class education and demanded full effort in making oneself better. Well, some of my children were simply outstanding while some simply were hopeless. You see, there are bad apples everywhere; some of my children simply refused to study. However, they expected me to feed them, give them shelter, and take care of them every single day.<br /><br />Of course I wouldn't ignore my own children. But I couldn't spoil them as well. I had to make sure they could survive when I was no longer around. I gave them shelter, I fed them enough to survive, but you see, I couldn't let them think life is always beautiful because their daddy was rich. So, I told them "That's it children! From now on, you all will have to earn your living. Go into employment and prove your worth".<br /><br />Well, as you might guess, the cream of the crop had no problem with my demand. The bad apples? They didn't give a damn. They demanded I be paid pocket money for them. Again, I told them "Grow Up! I asked you to work. You have to work. No work, No Pay'. Yet, my words fell on deaf ears. I knew for a fact with their education level, they wouldn't stand a chance if they indeed tried. As a father, I hauled them up and offered them jobs. No, not the manager or director posts. I wanted them to learn the reality. I gave them what I deemed best.<br /><br />My house was a mess. I had been working really hard that I had no time to keep the place clean and tidy. I wanted privacy and hence I employed none to take care of the house chores. I expected my children to help their mother but few did. I took it as an opportunity and employed my own children as gardener, kitchen helper, cleaner, etc. You know what they did? They turned down the jobs complaining these were not meant for rich man's children.<br /><br />I expected it so it was not really a shock. In fact, I shocked them by hiring maids, gardeners, cleaners, kitchen helpers, and drivers. Well, on the other hand, I showed my bad apples how money could be earned~ Since each of them had big spacious rooms, I asked them to rent out these for my new employees and boy, they did it.<br /><br />So, they were earning money without actually doing a thing but not enough to satisfy their desires to go out and have fun. They again asked me for pocket money and I again denied; telling them much of the funds for them were going into employees' salaries. That triggered them some form of dislike against my new employees; they were subject to abuse by my children.<br /><br />After some time, with their finance going down hill, they couldn't take it anymore and asked me to fire all the employees and replace with them. So, I asked "Would you take the same salary as them?". Well, some gave in but most declined and demanded extravagance salary which I could not agree on. So the employees stayed.<br /><br />Again, they questioned why I favour strangers other than own blood. So I gave them simple answer, "Cheap, reliable and willing to work. As long as you all do not agree to take on the job they are doing at the same salary with the same commitment, they are here to stay. And don't show me some black sheep among my employees because they are everywhere. Without them, you won't even earn the rental you are now getting. So, stop blaming them and start learning".<br /><br />See? I never wanted them to do these jobs permanent. I wanted to teach them what happen when you are not good enough. They could take lessons and experiences and moved on to bigger things. Afterall, I was rich and I could pull lots of strings for them. But, man, some never learn..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-5575820978563381481?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-3603093494290482822010-01-18T20:21:00.004+08:002010-01-18T21:30:51.300+08:00အခ်စ္ေရ..<br />မင္းနဲ႔ကိုတို႔ဘ၀အတြက္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေလးတခုေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ကို႔ကို ဘယ္သူမွ လာလာေျပာေနစရာလိုတယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ မင္းကို ကို ပိုင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ဘုန္းႀကီးတပါး ေၾကညာေပးဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာလည္း လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ကို႔အတြက္ စိန္လက္စြပ္ မလိုဘူး၊ သတို႔သမီး မလိုဘူး။ ကိုလိုတာ မင္းပဲ အခ်စ္။ မင္းမ်က္၀န္းေတြကို ၾကည့္ေနရရင္ေတာ္ၿပီ။<br /><br />သူတို႔ မေက်နပ္ၾကဘူးဆိုတာ ကို သိတယ္။ မင္းအေဖလည္း ကိုတို႔ ဒီလို ေနေနတာကို သေဘာမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္.. ကိုတို႔ ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုတာကို မင္းအေဖ လာလာအၾကံေပးေနစရာ မလိုပါဘူး။<br /><br />ထားပါေလ။ ေျပာမယ္ဆို ကိုတို႔ဘ၀ေတြအတြက္ ေမးခြန္းေတြ တသန္းေလာက္ေမးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္.. ကို႔အတြက္ မင္းအေျဖတခုပဲ လိုတယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့ အခ်စ္.. ကို ေမးတာ ေျဖႏိုင္မလား။<br />ကိုက အခ်စ္လို႔ ေခၚတယ္၊ သူတို႔က အျပစ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />ကို႔အတြက္ေတာ့ ကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အခ်စ္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ။<br />သူတို႔အတြက္ၾကေတာ့ ကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အျပစ္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ။<br />မင္းနဲ႔ကိုပဲ မွားေနတာလား။ ဒီကမာၻႀကီးပဲ မွားေနတာလား။<br />ကဲ..အခ်စ္.. ကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္ထဲမွာ ထည့္မလဲ။<br /><br />ကိုတို႔ မိဘေတြေရာ ဘယ္လိုေျပာမလဲ..။<br />ညတိုင္းနီးပါး ရန္ေတြျဖစ္ၾက၊ အိပ္ခါနီး မီးေတြမိွတ္ၿပီးမွ ဘုရားဆီ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ေတာင္းပန္ၾကတာ..<br />စိန္လက္စြပ္ ၀တ္ထားေပမယ့္ ႏွလံုးသားေတြက ေက်ာက္တံုးေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ..<br />စကားေတြ ေျပာၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း စိတ္မပါတာ...<br />အတူတူေနၾကေပမယ့္ အထီးက်န္ေနၾကတာ...<br />သူတို႔ မွန္သလား။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />အိပ္ခါနီး မင္းကို ေထြးေပြ႔ၿပီး မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးကို ယုယုယယ နမ္းတာ မွန္သလား။<br /><br />သူတို႔ကေတာ့ ေျပာတာပဲ။ မ်ဥ္းေၾကာင္းေလးေပၚ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ရင္ တသက္လံုးအတြက္ ခိုင္ျမဲသြားသတဲ့။<br /><br />ကိုမသိေတာ့ဘူးအခ်စ္....<br />ကို႔ကို ေျပာပါ၊<br />ကိုတို႔ ဘယ္ထဲမွာ ပါသလဲ။<br />ကိုက အခ်စ္လို႔ ေခၚတယ္။ သူတို႔က အျပစ္လို႔ ေျပာတယ္။<br />ကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ မွားေနတာလား..၊ ဒီကမာၻႀကီးပဲ မွားေနတာလား။<br /><br />အခ်စ္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္တာလား...<br />အျပစ္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္တာလား....<br /><br />-----------------------------------------------------------------<br /><br />၀န္ခံခ်က္၊ မွတ္ခ်က္၊ အသိေပးခ်က္၊ ... ခ်က္....ခ်က္...ခ်က္။ Bon Jovi ၏ Living In Sin ကို နားေထာင္ရင္း စိတ္ကူးေပါက္၍ စိတ္ထဲရိွသည့္အတိုင္း အားအားယားယား ခံစားပစ္လိုက္သည္။<br /><br />မိဘမ်ား၊ မိဘေလာင္းမ်ား သတိထားၾကရန္....<br />ကေလးမ်ားေရွ႕ အခ်ိန္ရိွသေရြ႕ ေနာင္ဂ်ိန္တီးေနၾကပါက ေနာင္တခ်ိန္ ကေလးမ်ား အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ဤသီခ်င္းထဲကကဲ့သို႔ မေတြးေခၚဟု မေျပာႏိုင္...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-360309349429048282?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-45744489302457221072010-01-14T17:33:00.005+08:002010-01-14T21:16:59.799+08:00၁၇ လသား ကေလးငယ္တဦးသည္<br /><br />၁။ မေျပးရံုတမယ္ လွစ္လွစ္ လွစ္လွစ္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရမည္။<br />၁ - က။ လမ္းေလွ်ာက္မည္ဆိုလ်င္ ဖိနပ္စီးရမည္ကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းရိွရမည္။<br />၁ - က - ၁.၁။ နားလည္သည့္အေလ်ာက္ စီးခ်င္သည့္ ဖိနပ္ကို ကိုယ္တိုင္သြားယူ၍ စီးခိုင္းႏိုင္စြမ္း ရိွရမည္။<br /><br />၂။ အျပင္သြားမည္ (သို႔) သြားခ်င္သည္ ဆိုလ်င္ အိမ္ေသာ့ကို သြားယူရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ရမည္။<br />၂ - က။ အိမ္ေသာ့ယူၿပီးလ်င္ အိမ္တံခါး၀တြင္ သြားေရာက္ ေစာင့္စားတတ္ရမည္။<br />၂ - က - ၁.၁။ ေစာင့္စားေနၿပီး၍ လူႀကီးမ်ား ေတာ္ရံုႏွင့္ ေရာက္မလာပါက အဲအဲ ဟမ္းဟမ္းႏွင့္ အသံမ်ဳိးစံုလုပ္ကာ မည္သို႔မွ် မမွီႏိုင္သည့္ ေသာ့ကို လွမ္း၍ ဖြင့္ဟန္ လုပ္ျပတတ္ရမည္။<br /><br />၃။ ဓါတ္ေလွကား အစင္း မည္မွ်ရိွေစကာမူ ပြင့္သြားသည့္ ဓါတ္ေလွကားထဲ ၀င္ရမည္ကို နားလည္ရမည္။<br />၃ - က။ ဓါတ္ေလွကား အတြင္းေရာက္ပါက ခလုတ္တခုခု ႏိွပ္ရမည္ကို နားလည္ရမည္။<br />၃ - က - ၁.၁။ ဓါတ္ေလွကား တံခါး ပြင့္သြားပါက အျပင္ထြက္၍ လမ္းသလားႏိုင္ၿပီဆိုသည္ကို နားလည္ရမည္။<br /><br />၄။ ႏို႔ေသာက္ၿပီဆိုလ်င္ ဇိမ္ေလးႏွင့္ ေခါင္းအံုးေလးကိုမွီ၊ မ်က္လံုးေလးစင္းကာ ေသာက္တတ္ရမည္<br />၄ - က။ ႏို႔ေသာက္ၿပီးပါက ပါးစပ္ရွင္းေစရန္ ေရေသာက္တတ္ရမည္။<br />၄ - က - ၁.၁။ ႏို႔ေရာ ေရပါ ေသာက္ၿပီးပါက ဗိုက္ကေလးတင္း မ်က္ေတာင္ေလးစင္းကာ စည္းစိမ္ရစ္၍ အိပ္ခ်ိန္တန္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ရမည္။<br /><br />၅။ ထမင္းစားၿပီဆိုလ်င္ နည္းနည္းစား၊ မ်ားမ်ားေဆာ့ လုပ္တတ္ရမည္။<br />၅ - က။ ပန္းကန္ျပားကို ဇြန္းႏွင့္ ေခါက္တတ္ရမည္၊ အစာကို ႏွာေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္၊ ပါးကို ေပေပ၊ ဖိတ္ပဲက်က်၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိဳးစား စားၾကည့္တတ္ရမည္။<br />၅ - က - ၁.၁။ စားၿပီး ေသာက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ပါးစပ္သုတ္တတ္ရမည္။<br /><br />၆။ လုပ္ခ်င္သည့္အရာ၊ ႀကိဳက္သည့္အရာ၊ သေဘာတူသည့္အရာ မ်ားကို ေခါင္းညိတ္၍ ေထာက္ခံတတ္ရမည္။<br />၆ - က။ မလုပ္ခ်င္သည့္အရာ၊ မႀကိဳက္သည့္အရာ၊ သေဘာမတူသည့္အရာ မ်ားကို မ်က္စိႏွစ္လံုး အတင္းမိွတ္၊ ႏွာေခါင္းကိုရံႈ႕ကာ ေခါင္းတရမ္းရမ္း ခါတတ္ရမည္။<br />၆ - က - ၁.၁။ အကယ္၍ လူႀကီးမ်ားက အတင္းအဓမၼ အၾကပ္ကိုင္လာပါက ဟင္း၊ အဲ ႏွင့္ ႀကိမ္းတတ္ရမည္။<br />၆ - က - ၁.၂။ ႀကိမ္းရံုႏွင့္ မရပါက အာျဗဲႏွင့္ ေအာ္ငိုတတ္ရမည္၊ လူကို ေကာ့လန္ထိုး ရုန္းကန္တတ္ရမည္။<br /><br />၇။ မည္သည့္ ပန္ကာကိုမဆို သေဘာက်ရမည္<br />၇ - က။ ႀကိဳးတန္းလန္းက်ေနသည့္ ပန္ကာဆိုလ်င္ ႀကိဳးကို တေဒါက္ေဒါက္ ဆဲြတတ္ရမည္။<br /><br />၈။ အ၀တ္ေလွ်ာ္မည္ဆိုလ်င္ အ၀တ္ေဟာင္းမ်ား အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ထည့္တတ္ရမည္။<br />၈ - က။ အ၀တ္ထည့္ၿပီး၊ ဆပ္ျပာထည့္ၿပီးလ်င္ ခလုတ္ဖြင့္ရမည္ကို နားလည္ရမည္။<br />၈ - က - ၁.၁။ အ၀တ္စေလွ်ာ္ၿပီဆိုပါက အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေပၚ ကုန္းကြကြ ထိုင္ကာ မၿငီးမျငဴ ေရက်၊ စက္လည္သည္မ်ား ထိုင္ၾကည့္ႏိုင္ရမည္။<br /><br />၉။ ေလွ်ာ္ၿပီး အ၀တ္မ်ား ထုတ္လာၿပီဆိုလ်င္ အ၀တ္လွမ္းရမည္ဆိုသည္ကို နားလည္ၿပီး လူႀကီးမ်ားကို အ၀တ္စိုမ်ား ကမ္းေပးတတ္ရမည္။<br />၉ - က။ အ၀တ္လွမ္းသည့္ တုတ္ကို ယူၿပီး ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ လွမ္းထားသည့္ အ၀တ္မ်ားကို တုတ္နဲ႔ ထိုးတတ္ရမည္။<br /><br />၁၀။ တယ္လီဖုန္း (အိမ္ဖုန္း) ဆက္ရန္ စကားေျပာခြက္ကို အရင္ မရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ရမည္။<br />၁၀ - က။ ၿပီးလ်င္ တေဒါက္ေဒါက္ ဖုန္းကို (ဟန္းဖုန္း၊ အိမ္ဖုန္း) ႏိွပ္တတ္ရမည္။<br />၁၀ - က - ၁.၁။ ဖုန္းကို (ဟန္းဖုန္း၊ အိမ္ဖုန္း) နားမွာကတ္၍ ဟန္က် ပန္က် စကားေျပာတတ္ရမည္။<br /><br />၁၁။ ေကာင္းေကာင္း တူတူပုန္းတန္း ေဆာ့တတ္ရမည္။<br />၁၁ - က။ ပုန္းေနသူကို တိတ္တိတ္ေလး ေခ်ာင္းၾကည့္တတ္ရမည္။<br /><br />၁၂။ မည္သည့္ အမူအရာကိုမဆို ခ်က္ခ်င္းလိုလို အတုခိုး၍ လုပ္ျပတတ္ရမည္။<br />၁၂ - က။ ေျခာက္ျပတတ္ရမည္၊ မ်က္စိမိွတ္ျပတတ္ရမည္။<br /><br />၁၃။ နမ္းတတ္ရမည္ (အလဲ့)<br />၁၃ - က။ ေဖေဖ့ကို၊ ေမေမ့ကို၊ ဖိုးဖိုးကို၊ ဖြားဖြားကို၊ ဦးဦးကို၊ အန္တီ့ကို... ၀မ္းကစ္(စ္) ဆို ရႊတ္ကနဲေနေအာင္ နမ္းတတ္ရမည္။<br /><br />၁၄။ မည္သည့္ပစၥည္းကိုမဆို လူမွန္ သူမွန္ ေပးတတ္ရမည္။<br />၁၄ - က။ ေဖေဖ့ကို၊ ေမေမ့ကို၊ ဖိုးဖိုးကို၊ ဖြားဖြားကို၊ ဒါေလး.. ဟိုဟာေလး ေပးပါဆိုလ်င္ မလဲြမေျခာ္ေပးတတ္ရမည္။<br /><br />၁၅၊ ၁၆၊ ၁၇ ...။ ေရခဲမုန္႔ဗူးကို ေရခဲမုန္႔ဗူးမွန္း ေကာင္းေကာင္းသိ၍ ေတာင္းစားတတ္ရမည္။ ေခ်ာကလက္ကို ေခ်ာကလက္မွန္းသိ၍ ေတာင္းစားတတ္ရမည္။ Pepsi, Coke, Lemon Tea တို႔ကို ဇြတ္အတင္း မရမက ေတာင္းေသာက္တတ္ရမည္။ ပိုက္ႏွင့္စုပ္ေသာက္တတ္ရမည္၊ ခြက္ႏွင့္ေမာ့ေသာက္တတ္ရမည္။ ေပါက္စီကို တလံုးလံုးကုန္ေအာင္ ကိုက္ကိုက္ စားတတ္ရမည္။ ေပါင္မုန္႔ကို ဖဲ့ဖဲ့စားတတ္ရမည္။ စေတာ္ဘယ္ရီကို အေသအလဲ ႀကိဳက္တတ္ရမည္။ သစ္ေတာ္သီးကို တဂြပ္ဂြပ္ကိုက္စားတတ္ရမည္။ ငွက္ေပ်ာသီး၊ သရက္သီး၊ ပန္းသီး၊ သီးခ်င္ရာသီး အျပတ္တီးတတ္ရမည္။ ပန္ကာ၊ အဲကြန္း၊ ဖုန္း၊ TV၊ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား၊ ဦးဦး၊ အန္တီ အားလံုး ခဲြျခားသိတတ္ရမည္။ တံခါးေတြကို ဆဲြဖြင့္သင့္ ဆဲြပိတ္၊ တြန္းဖြင့္ တြန္းပိတ္၊ လုပ္တတ္ရမည္။ သိပ္ေက်နပ္လ်င္ လက္ခုပ္တီးတတ္ရမည္။ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မဆို လံုး၀ အၾကပ္အတည္းက်ေရာက္ေနၿပီဆိုလ်င္ ေမးေမး ေမးေမး ႏွင့္ ေအာ္ငိုကာ ေကာင္းေကာင္း အမိတ တတ္ရမည္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ မေျပာလဲ သိၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ သားလုပ္တတ္တဲ့ဟာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ၁၇ လသားတိုင္း တတ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။ သားထက္လည္း ပိုတတ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ (ႂကြားလံုးေတြ မ်ားသြားတယ္ဆိုရင္လည္း ဘြာေတးပါလို႔)<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">ေဟာဒီက ၁၇ လသား<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S08Y4_0k73I/AAAAAAAAByA/vNA2pOfMJDc/s1600-h/12Jan10_5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S08Y4_0k73I/AAAAAAAAByA/vNA2pOfMJDc/s400/12Jan10_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426583443488436082" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S08Y4SLFlEI/AAAAAAAABx4/WhFIDfATiyE/s1600-h/12Jan10_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S08Y4SLFlEI/AAAAAAAABx4/WhFIDfATiyE/s400/12Jan10_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426583431234819138" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-4574448930245722107?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-18240759195165196412010-01-09T17:38:00.003+08:002010-01-11T17:21:55.295+08:00က်ႏုပ္သည္ အိုင္အိုမင္းရဲ မည္သည့္ပံုစံရိွသည္၊ မည္သို႔ေသာ အက်င့္မ်ားရိွသည္၊ မည္သို႔ ျပဳမူေျပာဆိုေနထိုင္တတ္သည္၊ စသည့္စသည့္ လူတဦးခ်င္းစီ၏ သိသင့္သိထိုက္သည္မ်ား ဘာဆိုဘာမွ်မသိခင္ကတည္းက သူႏွင့္အတူ တအိမ္တည္းေနရန္ သေဘာတူခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />သို႔ႏွင့္ အိုင္အိုမင္းရဲႏွင့္ က်ႏုပ္တို႔ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္မသိ၊ ကိုယ့္အေၾကာင္း သူမသိ၊ ဘုမသိဘမသိ တအိမ္တည္းေနျဖစ္ခဲ့ၾကေလ၏။ တျဖည္းျဖည္းျခင္းမွ သူ႔အက်င့္၊ သူ႔စရိုက္ နားလည္ သေဘာေပါက္လာရေတာ့၏။ က်ႏုပ္မွာသာ သူ႔အေၾကာင္း ဂရုတစိုက္ ေလ့လာမွတ္သား ေသာ္လည္း အိုင္အိုမင္းရဲကား က်ႏုပ္အေၾကာင္း လံုးလံုးမွ် စိတ္မ၀င္စား။ သူေနခ်င္သလို ေန၏။ သူလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္၏။ သူသည္ လြန္စြာ အပူအပင္ကင္း၍ စိတ္၀င္စားရာကိုသာ သဲသဲမဲမဲ လုပ္တတ္ေလ၏။ ထိုအခါ က်ႏုပ္သည္ လြန္စြာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေကာင္းလွေသာ အိုင္အိုမင္းရဲႏွင့္ သူ၏အေၾကာင္းကို က်ႏုပ္၏ ၀ါသနာအတိုင္း မွတ္တမ္းႀကီး ျပဳလုပ္သိမ္းဆည္းခဲ့ေလေတာ့၏။ ယင္းမွတ္တမ္းႀကီးအား စာရႈသူတို႔ အလြယ္တကူ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ ၀တၳဳအသြင္ေျပာင္း၍ ေဖၚျပလိုက္ရေပေတာ့၏။<br /><br /><br />အခန္း (၁)<br />အိုင္အိုမင္းရဲ ႏွင့္ TV remote<br /><br />တေန႔သ၌ က်ႏုပ္သည္ ပ်င္းပ်င္းရိွသည္ႏွင့္ ကမာၻ႔အေရးအခင္းမ်ား သိရိွရန္ အလို႔ငွာ အိမ္ရိွ လြန္စြာ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္သည့္ TV ကိုဖြင့္ကာ သတင္းမ်ားၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးေပါက္လာ၏။ သို႔ေသာ္ TV remote ကား ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္သည္မသိ၊ ရွာေဖြ မေတြ႔ေခ်။ က်ႏုပ္လည္း TV အနီးတ၀ိုက္ စားပဲြေပၚ၊ စားပဲြေအာက္၊ ကုလားထိုင္ၾကား၊ ကုလားထိုင္ေအာက္၊ ေနရာ အႏွံ႔ရွာေဖြေသာ္လည္း မေတြ႔ေခ်။ လက္မိႈခ်ရမလို ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ အိုင္အိုမင္းရဲကို သတိရမိ၏။ သင္း မေန႔ညက Remote ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္ကို ျမင္ေယာင္မိ၏။<br /><br />သို႔ႏွင့္ က်ႏုပ္လည္း ၄င္း၀င္ထြက္တတ္ေသာ အခန္းမ်ားကို တခန္း၀င္တခန္းထြက္ရွာေလေသာ္ TV ႏွင့္ အခန္း ႏွစ္ခန္းအကြာ Computer ခန္းထဲတြင္ ယင္း TV remote ကိုေတြ႔ေလေတာ့သည္။ အိုင္အိုမင္းရဲ Computer ကို TV remote ႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ ရမရ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္ဟုသာ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္ေတာ့ေလသည္။<br /><br />အခန္း (၂)<br />အိုင္အိုမင္းရဲ ႏွင့္ အိမ္ေသာ့<br /><br />တခုေသာ မနက္ခင္းတြင္ ၀မ္းထဲမွ တက်ဳတ္က်ဳတ္ ျမည္လာ၍ က်ႏုပ္တို႔ ေနထိုင္ရာအနီး ဘူတာရံုရိွ ကာကာဆိုင္မွ အီၾကာေကြးေလး၊ နံျပားေလး စားရေသာ္ ေကာင္းစြဟု က်ႏုပ္ေတြးကာ အိမ္မွ ထြက္ရန္ၾကံစည္သည္တြင္ အိမ္ေသာ့ ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။<br /><br />က်ႏုပ္လည္း ဗိုက္ကဆာသျဖင့္ ေခါင္းမီးေတာက္လာ၏။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ အိမ္ေသာ့သည္ ထားေနၾကေနရာတြင္ မရိွရသနည္း။ ပံုမွန္ ဒီစားပဲြ၊ ဒီေနရာတြင္ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို ရိွေနရာမွ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္သြားရသနည္း။ မသိ။<br /><br />နယ္မွ အလည္ေရာက္ရိွေနေသာ က်ႏုပ္ မိဘ ႏွစ္ပါးအား ေမး၏။ သူတို႔လည္း မသိ။ သို႔ေသာ္ အေမက ေျပာ၏၊ အိုင္အိုမင္းရဲသည္ ေသာ့ကို စားပဲြေပၚမွ မဟုတ္ မည္သည့္ေနရာတြင္ထားထား ေသာ့ဘ၀မွ ေျပာင္းသြားသည္မဟုတ္၍ ထားခ်င္ရာ ထားတတ္ေၾကာင္း၊ စားပဲြေပၚ ရိွေနသည့္ ေသာ့ကိုပင္ စိတ္မထင္လ်င္ ေနရာ ေကာက္ေရႊ႕တတ္ေၾကာင္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တအိမ္လံုးအႏွံ႔ရွာရန္လိုေၾကာင္း.. စသည္.. စသည္။<br /><br />က်ႏုပ္လည္း ေျမလွန္ရွာေသာ္ ဆိုဖါဆက္တီေအာက္တြင္ အခန္႔သား ရိွေနသည့္ အိမ္ေသာ့ကို ေတြ႔ရေတာ့၏။ အေမက ေျပာျပန္၏၊ ဤအတိုင္းဆိုပါက အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ အိမ္ထဲမွပင္ ထြက္မရဘဲ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္ ပိတ္မိေနႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေသာ့အပိုတေခ်ာင္းလုပ္၍ အိုင္အိုမင္းရဲ လက္လွမ္းမမွီသည့္ ေနရာတြင္ ထားေစလိုေၾကာင္း။<br /><br />အခန္း (၃)<br />အုိင္အိုမင္းရဲ ႏွင့္ သူ၏ ေရဗူး<br /><br />က်ႏုပ္၏ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ အိုင္အိုမင္းရဲသည္ ေရအလြန္ႀကိဳက္၏။ ဘာမွ်မရိွရင္ေန၊ ေရရိွရင္ ေတာ္ၿပီ ဟူသည့္အစားထဲက ျဖစ္၏။ သူတခုခု မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၿပီဆိုလ်င္ ေရဗူးသာ ေပးလိုက္၊ အရာရာကို ေမ့ေလ်ာ့ၿပီး ေရဗူးကို ဇတ္ကနဲဆဲြကာ ေမာ့ေနတတ္သည္မွာ သူ႔အက်င့္ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ႏုပ္တို႔သည္ အိုင္အိုမင္းရဲ၏ ေရဗူးကို လက္လွမ္းမွီရာတြင္ အျမဲလိုလို ထားရိွရေလသည္။<br /><br />တေန႔ေသာ္ အိုင္အိုမင္းရဲ ေရဆာ၏။ ေရဗူးကား ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ မည္သို႔ရွာရွာ မေတြ႔ၾက။ က်ႏုပ္လည္း အသည္းအသန္ စဥ္းစားရေလၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေသာ္ ဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္သည့္ အိုင္အိုင္မင္းရဲ၏ စတိုင္ျမင္လာၿပီး မည္သူမွ် ေမွ်ာ္မွန္းမထားသည့္ ေနရာကို က်ႏုပ္စဥ္းစားမိသည္။ ယင္းကား မီးဖို baisin ေအာက္တည့္တည့္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဆပ္ျပာ၊ လက္ေဆးဆပ္ျပာ၊ ပန္းကန္ေဆးဆပ္ျပာမ်ား ထားရာ ဗီရိုငယ္။<br /><br />ဗီရိုကို ဆဲြအဖြင့္တြင္ ဆပ္ျပာဗူးမ်ားအၾကား ၄င္း ေရဗူးကို ေတြ႔ရေလေတာ့၏။ အိုင္အိုမင္းရဲသည္ ေရဗူးဆိုသည့္ ဗူးသည္ က်န္သည့္ ဗူးမ်ားႏွင့္ အတူတူရိွသင့္ေၾကာင္း ယူဆေလေရာ့သလားမသိဟုသာ ေတြးႏိုင္ေတာ့၏။<br /><br /><br />အခန္း (၄)<br />အိုင္အိုမင္းရဲ ႏွင့္ CD<br /><br />ယခုေနရာအထိ စာရႈသူ မၿငီးမေငြ႔ဖတ္ရႈခဲ့ၿပီးၿပီဆိုေသာ္ အိုင္အိုမင္းရဲအေၾကာင္း အေတာ္အတန္ သေဘာေပါက္ၿပီဟု ယူဆႏိုင္ေပၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခန္းတြင္ အက်ယ္မခ်ဲ႕ေတာ့ဘဲ ဒဲ့ဒိုးသာ ေျပာေတာ့မည္ဟု စဥ္းစား၏။<br /><br />တမနက္ခင္း က်ႏုပ္ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ေရခဲေသတၱာဖြင့္ကာ အေအးဗူးယူကာ ေသာက္လိုက္သည္။ ေရခဲေသတၱာတံခါးကို ျပန္ပိတ္ၿပီးမွ ျပဴးတူးျပဲတဲႏွင့္ က်ႏုပ္တံခါးျပန္ဖြင့္ရ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ က်ႏုပ္မ်က္စိမ်ား မွားေလေရာ့သလားဟု ေတြးထင္မိျခင္းေၾကာင့္တည္း။ သို႔ေသာ္ မဟုတ္။ က်ႏုပ္မမွား။ ေရခဲေသတၱာ တံခါးထဲတြင္ ေရဗူး၊ အေအးဗူးမ်ားႏွင့္ အတူတူ ေရေငြ႔ေလးမ်ားရိုက္ကာ ရိွေနသည္ကား CD တခ်ပ္။<br /><br />မည္သူ႔လက္ခ်က္ဟု ေမးရန္ကား မလိုၿပီ။<br /><br />သူႏွင့္ အတူေနရသည့္အတြက္ အိုင္ျမန္ျမန္အိုဖြယ္ရိွသည့္အတြက္ ယင္း၏ နာမည္ကို အိုင္အိုမင္းရဲဟု အမည္တပ္လိုက္ရေပသည္။<br /><br />ဤတြင္ က်ႏုပ္သည္ မွတ္တမ္းေရးခ်င္းကို လက္မိႈင္ခ်ကာ ရပ္တန္႔လိုက္ေလေတာ့သတည္း။<br /><br />ေအာက္တြင္ က်ႏုပ္တို႔၏ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ အိုင္အိုမင္းရဲ၏ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနပံုမ်ား အျမည္းအျဖစ္တင္ျပလိုက္ရေပသည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0rs8A09API/AAAAAAAABxo/gUn-fJ26-t0/s1600-h/7Dec09_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0rs8A09API/AAAAAAAABxo/gUn-fJ26-t0/s400/7Dec09_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425409216879591666" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0rs8hOplcI/AAAAAAAABxw/_6baAR4vxJs/s1600-h/7Dec09_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0rs8hOplcI/AAAAAAAABxw/_6baAR4vxJs/s400/7Dec09_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425409225577305538" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1824075919516519641?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-67007253946779430822010-01-07T16:56:00.003+08:002010-01-07T17:04:44.584+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiCw5n32I/AAAAAAAABxQ/Eqp1Datj604/s1600-h/14Dec09_8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiCw5n32I/AAAAAAAABxQ/Eqp1Datj604/s400/14Dec09_8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423919494607658850" border="0" /></a>ပဲြမစမီ<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiDU6xAGI/AAAAAAAABxY/_KT_mZY2Hug/s1600-h/14Dec09_9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiDU6xAGI/AAAAAAAABxY/_KT_mZY2Hug/s400/14Dec09_9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423919504276127842" border="0" /></a>ရယ္ဒီပဲ<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiDrJDERI/AAAAAAAABxg/WR0rkckbmjM/s1600-h/14Dec09_10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0WiDrJDERI/AAAAAAAABxg/WR0rkckbmjM/s400/14Dec09_10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423919510241612050" border="0" /></a>ခ်ၾကၿပီ။ (ဟိတ္!) အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္း<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-6700725394677943082?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-59421339062222228472010-01-05T16:11:00.005+08:002010-01-07T16:56:02.612+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00hlg_XI/AAAAAAAABxA/y63gcbC66QE/s1600-h/1Jan10_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00hlg_XI/AAAAAAAABxA/y63gcbC66QE/s400/1Jan10_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166084513594738" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00fQniiI/AAAAAAAABw4/8r7NfTEsGg8/s1600-h/1Jan10_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00fQniiI/AAAAAAAABw4/8r7NfTEsGg8/s400/1Jan10_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166083889072674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00BG1iDI/AAAAAAAABww/Rg6uOlly4o4/s1600-h/1Jan10_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L00BG1iDI/AAAAAAAABww/Rg6uOlly4o4/s400/1Jan10_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166075794982962" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L0ztzJotI/AAAAAAAABwo/nQS86rfwKPk/s1600-h/1Jan10_4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L0ztzJotI/AAAAAAAABwo/nQS86rfwKPk/s400/1Jan10_4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166070612140754" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L0zTNBHII/AAAAAAAABwg/rksg3fEj_jc/s1600-h/1Jan10_5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L0zTNBHII/AAAAAAAABwg/rksg3fEj_jc/s400/1Jan10_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166063472876674" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L1Z3RwEtI/AAAAAAAABxI/ZPSFNRSVtZA/s1600-h/1Jan10_6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/S0L1Z3RwEtI/AAAAAAAABxI/ZPSFNRSVtZA/s400/1Jan10_6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423166725991437010" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-5942133906222222847?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-90579936114289188702010-01-04T16:44:00.000+08:002010-01-04T17:23:18.932+08:00"မင္း ဘာလုပ္မလဲ။ ဒီမွာပဲ ငါ့ကို သတ္မွာလား"<br />Light ရိသဲ့သဲ့ Near ကိုေျပာလိုက္သည္။<br /><br />သူ လိမ္ညာရန္ မႀကိဳးစားေတာ့ဘဲ လြယ္လြယ္ကူကူ ၀န္ခံလိုက္သည့္အတြက္ အားလံုးပင္ အံ့အားတသင့္ ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />"ေသခ်ာ နားေထာင္ ေဟ့ေကာင္.. ငါဟာ Kira၊ ငါဟာ ကမာၻသစ္ရဲ႕ အရွင္သခင္။ အခု ငါတို႔ေနေနတဲ့ ကမာၻမွာ Kira ဟာ ဥပေဒပဲ။ Kira ေၾကာင့္ပဲ ကမာၻႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေနတာ။ Kira ပဲ အမွန္တရားျဖစ္လာရမယ္။ Kira ဟာ လူတိုင္းရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျဖစ္လာရမယ္။ မင္းဘာပဲေျပာေျပာ Kira ရိွခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္အတြင္းမွာ စစ္ပဲြေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းခဲ့တယ္၊ သိပ္ကိုဆိုးသြမ္းတဲ့ လူဆိုးေတြ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကမာၻႀကီးဟာ ေကာင္းမလာေသးဘူး။ ယုတ္ည့ံ အက်င့္ပ်က္တဲ့လူေတြ သိပ္ကိုမ်ားလြန္းတယ္။ တေယာက္ေယာက္က တာ၀န္ယူၿပီး ကမာၻႀကီးကုိ ကယ္မွျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီစာအုပ္ကို ငါရကတည္းက ငါကိုယ္တိုင္ ဒီတာ၀န္ကို ယူမွျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ။ ေအးေလ.. ဒီတာ၀န္ဆိုတာကလည္း ငါမွပဲ လုပ္ႏိုင္မွာကိုး။ လူသတ္တာ မလုပ္သင့္မွန္း ဥပေဒနဲ႔ မလြတ္ကင္းမွန္း ငါသိသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ တျခားနည္းမွ မရိွေတာ့တာ။ ဘယ္ေကာင္မ်ား ငါ့လို လုပ္ႏိုင္လို႔လဲ။ ဒီေလာက္လုပ္ခဲ့ၿပီးမွကြာ.. ကမာၻသစ္ ထူေထာင္ဖို႔ဆိုတာ ငါပဲလုပ္ႏိုင္တာ"<br />Light တေယာက္ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေျပာလိုက္၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေျပာလိုက္ႏွင့္ စကားမ်ား ဆက္တိုက္ေျပာခ်သြားေလသည္။<br /><br />Near ခပ္ျပတ္ျပတ္ တံု႔ျပန္လိုက္သည္။<br />"မွားတယ္။ မင္းဟာ လူသတ္သမားပါ။ ၿပီးေတာ့ ဒီစာအုပ္ဟာလည္း လူ႔သမိုင္းမွာ အဆိုး၀ါးဆံုး လက္နက္တခုပဲ။ အမွန္ေတာ့ မင္း ေသမင္းကို ရံႈးသြားတာ။ စာအုပ္ရဲ႕ ပါ၀ါကို မင္းမလြန္ဆန္ႏိုင္တာ။ ကမာၻသစ္ရဲ႕ အရွင္သခင္ျဖစ္ခ်င္တာကေတာ့ အဆိုးဆံုးပဲ။ တကယ္ျဖစ္သြားတာက လူေတြအမ်ားႀကီးသတ္လိုက္တဲ့ လူသတ္သမား။ ဒါပါပဲ။ ဘာမွ ေျပာစရာ မရိွေတာ့ဘူး"<br /><br />... ေစာက္ရူးေတြ။ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ နားကိုမလည္ႏိုင္ဘူး ...<br />Light ရင္ထဲေတြးရင္း<br />"Near မင္းအခုရထားတဲ့ စာအုပ္ရယ္၊ Aizawa ယူလာတဲ့စာအုပ္ရယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ေတြ အစစ္ဆိုတာ ေသခ်ာရဲ႕လား"<br />ရုပ္တည္ႏွင့္ ေမးလိုက္ေလသည္။<br /><br />... ဟင္၊ ဒီေကာင္ အတည္လား၊ တပတ္ရိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလား ...<br />Near ပင္ မေရမရာ ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />"ဒီစာအုပ္ေတြ အစစ္ဟုတ္သလား မဟုတ္ဘူးလားဆိုတာ ငါတေယာက္ပဲ သိတာေနာ္"<br />က်န္လူမ်ားကို ေက်ာခိုင္းလ်က္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း Light စကားမ်ားေျပာေနသည္။<br /><br />"Aizawa ရဲ႕စာအုပ္ဟာလည္း အစစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာဖို႔ဆုိရင္ ငါ့နာမည္ျဖစ္ျဖစ္ Mikami နာမည္ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးလိုက္ယံုပါပဲ"<br />Light ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ရပ္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"တကယ္လို႔မ်ား စာအုပ္က အစစ္ဆိုရင္..."<br />ေက်ာေပးလ်က္ Light ေျပာရင္း နာရီအံ၀ွက္ကို ဖြင့္လိုက္ေလသည္။<br />... ဒါမွမဟုတ္အတုေပါ့ကြာ ...<br />Light စိတ္ထဲမွႀကိမ္း၀ါးရင္း အိတ္ထဲမွ ေဘာပင္ကို ဇတ္ကနဲ ဆဲြထုတ္၍ ေရးခ်ေလသည္။<br /><br />"ဖြက္ထားတဲ့ စာရြက္စေဟ့!!!!"<br />မ်က္စိလ်င္ေသာ Lester ေအာ္သံႏွင့္အတူ အသီးသီး ေသနတ္မ်ားဆဲြအထုတ္<br /><br />"ဒိုင္း!!"<br />Matsuda ထံမွ ေသနတ္သံ။<br /><br />သူ႔က်ည္ဆန္သည္ Light ၏ ညာလက္ကို တည့္တည့္မွန္သည္။ Near ၏နာမည္တ၀က္သာ ေရးခြင့္ရလိုက္သည္။<br /><br />ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေသာ လက္ကို ဘယ္လက္ႏွင့္ထိန္းကိုင္ရင္း Light မုန္းတီးစြာ လွည့္ၾကည့္ၿပီး<br />"ေခြးသား!!! မင္း ဘယ္သူ႔ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တယ္ ထင္ေနလဲ!!! ငါ့ အေၾကာင္းသိမယ္ကြ!!!"<br /><br />Matsuda ကား ေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ထားရင္း<br />"မင္း ဘာေကာင္လဲ!! မင္းအေဖ ဘာအတြက္ အေသခံသြားတာလဲ!!"<br />တုန္ရီစြာ ျပန္ေအာ္ေနသည္။<br /><br />"အေဖ ဟုတ္လား... ... Yagami Souichiro ကိုေျပာတာလား။ သူတို႔လို တရားမွ်တမႈ ဘာညာ ေအာ္ေနတဲ့လူေတြ ဒီလိုပဲ ေနာက္ဆံုးက် ရံႈးၾကတာပဲကြ!! မင္း အဲလို အျဖစ္မ်ဳိး လိုခ်င္လို႔လား!! သိပ္မတံုးစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ သတ္ပစ္လိုက္စမ္း!! ဒီေကာင္ေတြကို သတ္ပစ္လိုက္!!!!!!"<br />ေသြးတစက္စက္က်ရင္း Light ေသြးရူးေသြးတန္း ေအာ္ဟစ္ေနေလၿပီ။<br /><br />"ကိုယ့္အေဖကိုေတာင္ ကိုယ္တိုင္ ေသတြင္းတြန္းပို႔ခဲ့တဲ့ေကာင္.. မင္း အခုလည္း သူလိုလူမ်ဳိးေတြကို မိႈခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး ေျပာေနျပန္ပလား!! "<br />Matsuda ေဒါသတႀကီး ျပန္ေအာ္ျပန္သည္။<br /><br />Light တည္ၿငိမ္စြာစိုက္ၾကည့္ရင္း လက္က လႈပ္ရွားသြားျပန္သည္။<br />က်န္ေနေသာ Near ၏နာမည္ကို သူ႔ေသြးႏွင့္ စာရြက္ေပၚေရးခ်င္းျဖစ္သည္။<br /><br />"သူ႔ေသြး သူ႔ေသြး!!!!"<br />ဒီတခါေတာ့ ေသမင္းစာအုပ္ အလုပ္လုပ္ပံုအေၾကာင္း ဖတ္ရႈသိရိွထားေသာ Aizawa ေအာ္လိုက္သည္။<br /><br />"အား!!!! ဒိုင္း!! ဒိုင္း!! ဒိုင္း!! ဒိုင္း!!"<br />Matsuda အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ကာ တရစပ္ပင္ ပစ္ထည့္လိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />Matsuda ၏လက္ျမန္မႈေၾကာင့္ Near ၏နာမည္အျပည့္အစံုကို Light ၿပီးေအာင္ မေရးႏိုင္ခဲ့။<br /><br />တကိုယ္လံုး က်ည္ဆန္ထိမွန္ကာ Light ေနာက္ျပန္လဲက်အသြား<br /><br />"သတ္မယ္!!! ဒီေကာင့္ကို သတ္မွျဖစ္မယ္!!"<br />Matsuda ေအာ္ဟစ္ရင္း Light လဲက်ေနရာသို႔ ေျပးလာကာ ေခါင္းတည့္တည့္ကို ခ်ိန္၍<br /><br />"ဒိုင္း!!!"<br /><br />က်န္သူမ်ား အေျပး၀င္ေရာက္ဆဲြမႈေၾကာင့္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ မ်က္လံုးအျပဴးသား Light ၏ မ်က္ႏွာေဘး တလက္မခန္႔အကြာသို႔ က်ည္ဆန္၀င္ေရာက္သြားခဲ့သည္။<br /><br /><br /><br />ေသြးအလိမ္းလိမ္းႏွင့္ Light ကား အတင္းလူးလဲထရင္း<br />"ေစာက္တလဲြ... ေဟ့ေကာင္ Mikami မင္း ဘာလုပ္ေနလဲ!! လာစမ္း.. ဒီမွာ လာေရးစမ္း"<br /><br />Mikami ကား ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းတ၀က္၊ အံ့အားသင့္ျခင္းတ၀က္ႏွင့္ ေၾကာင္၍သာ ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။<br /><br />"Misa.. နင္ဘယ္မွာလဲ.. Takada ေရာ.. ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ... တ.. တ .. တေယာက္ေယာက္ေလာက္ .. ကၽြတ္ကၽြတ္ ... နာလိုက္တာ.. နာလိုက္တာ ... "<br />Light လဲက်လ်က္ကပင္ ကေယာင္ကတမ္း ေရရြတ္ေနေလၿပီ။<br /><br />အျဖစ္အပ်က္ကို မခံစားႏိုင္ေတာ့ေသာ Mikami သည္ သူ႔လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားဆဲျဖစ္ေသာ ေဘာပင္ကို အံႀကိတ္ကာ သူ႔ရင္အံုထဲ အတင္းထိုးသြင္း သတ္ေသလိုက္ေလေတာ့သည္။<br /><br />"အား!!!!!!!!!!!!!!"<br />Mikami ၏ အသံနက္ႀကီးႏွင့္အတူ ေသြးမ်ား တရၾကမ္း ပန္းထြက္လာေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ ေကာင္းကင္မွ အလင္းတန္းတခု ကုန္ေလွာင္ရံုေပၚသို႔ က်ေရာက္လာသည္။<br />လဲက်ေနသည့္ Light ျငင္သာစြာထကာ တံခါးကို ဆဲြဖြင့္၍ အျပင္သို႔ထြက္သြားေလေတာ့သည္။<br /><br />"Light မေျပးနဲ႔"<br />Aizawa တို႔ လိုက္မည္အျပဳ<br /><br />"Mr.Aizawa သူ႔မွာ တျခား စာရြက္စေတြ က်န္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ လိုက္မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ဒီဒဏ္ရာေတြနဲ႔ သူ ေ၀းေ၀းလည္း ေျပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"<br />Light ၏ေသြးအိုင္အနီးမွ က်ေနသည့္ စာရြက္စေလးကို ကိုင္ၾကည့္ရင္း Near ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"Near ဒီတခါေတာ့ မင္းေျပာတာ ငါတို႔ နားမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး"<br />Aizawa ေျပာရင္း သူတို႔ တဖဲြ႔လံုး ထြက္လိုက္သြားေတာ့သည္။<br /><br />"ဟုတ္ပါၿပီေလ။ သူ႔ကို ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ တာ၀န္ယူလိုက္ပါေတာ့"<br />Near သေဘာတူလိုက္ေလသည္။<br /><br />Light ကား ညေနခင္း ေနေရာင္ေအာက္တြင္ တဦးတည္း ဦးတည္ရာမဲ့ေျပးေနသည္ကို မီးခိုးေခါင္းတိုင္ထက္မွ ထိုင္ၾကည့္ေနသူကား Ryuk။<br />... မင္းရံႈးသြားၿပီ Light။ ဟိုးအေစာႀကီးထဲက ငါေျပာထားတာ မွတ္မိေသးလား .. မင္းေသရမယ့္အခ်ိန္ၾကရင္ မင္းနာမည္ကို ေရးရမယ့္သူဟာ ငါပါဆိုတာ။ အဲဒါ ေသမင္းနဲ႔ ေသမင္းစာအုပ္ကို ပထမဆံုး ပိုင္ဆိုင္တဲ့ လူသားနဲ႔ ၾကားက သေဘာတူညီခ်က္ပဲ။ မင္း ေထာင္က်သြားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေသမယ္ဆိုတာ ငါလည္း မသိဘူး။ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ရဖို႔ကိစၥကေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာပဲကြာ။ အခုလည္း မင္းဘ၀က ဆံုးပါၿပီ။ မင္းဆက္ၿပီး အသက္ရွင္လည္း ဘာမွ အဓိပၸာယ္ရိွမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ မင္းဒီမွာပဲ ေသလိုက္ပါေတာ့ ...<br /><br />Light ကုန္ေလွာင္ရံုတခုထဲ၀င္ကာ ပုန္းေအာင္းရင္း အနားယူေနသည္။<br />Aizawa တို႔တေတြသည္ လူစုခဲြကာ Light ကိုရွာေဖြလ်က္။<br /><br />Ryuk သူ႔လက္ထဲမွ ေသမင္းစာအုပ္ကို ဖြင့္ကာ Light နာမည္ကို ေရးခ်ေနေလၿပီ။<br />... ေအးေလ အရင္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ေက်နပ္စရာပါပဲ။ တကယ့္ကို စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့ရတာပဲ။ ငါတို႔ေတြ ပ်င္းကို မပ်င္းခဲ့ရပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ မင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါရဲ႕ ...<br /><br />Light ၏မ်က္လံုးအစံုလည္း ထာ၀ရ မိွတ္သြားခဲ့ေလၿပီ။<br /><br /><br />----------------------------------<br /><br /><span style="font-style: italic;">ဤတြင္ ေသမင္းစာအုပ္ ဇာတ္လမ္းတဲြႀကီး ၿပီး၏။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။ ။ လေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ရွည္သည္းခံ၍ ဖတ္ရႈခဲ့ၾကေသာ ပရိတ္သတ္ႀကီးအား လြန္စြာ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-9057993611428918870?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-37117211151773970902010-01-02T20:24:00.002+08:002010-01-02T20:42:02.884+08:00You know life is already very difficult without making it even harder. So, lets make it less difficult for ourselves - for our next generation and the generations after.<br /><br />Do your part and recycle. Life could be beautiful if you try.<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/Sz876tt0ycI/AAAAAAAABwY/yr11XUxdeuQ/s1600-h/17Dec09_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/Sz876tt0ycI/AAAAAAAABwY/yr11XUxdeuQ/s400/17Dec09_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422118356267616706" border="0" /></a>Yes daddy is right.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/Sz876E1dd7I/AAAAAAAABwQ/hMEs29eSOZY/s1600-h/17Dec09_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 346px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/Sz876E1dd7I/AAAAAAAABwQ/hMEs29eSOZY/s400/17Dec09_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422118345293789106" border="0" /></a>Recycle.. here I come.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3711721115177397090?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-35277091214687712122009-12-31T15:24:00.000+08:002009-12-31T15:31:38.009+08:00တေလာကလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသည္ဟု ထင္ရသည္။<br />လူအားလံုးသည္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕စြာ မလႈပ္မယွက္ ရပ္လ်က္။<br /><br />တမိနစ္သာျပည့္သြားသည္၊ မည္သူမွ် ေသဆံုးျခင္းမရိွ။<br />"က်ဳပ္တို႔ မေသဘူး!! က်ဳပ္တို႔ မေသဘူး!! တမိနစ္ေလာက္ေတာင္ရိွၿပီ၊ ဘယ္သူမွ မေသဘူး !! "<br />Matsuda ၀မ္းသာအဲလဲ ထေအာ္ေတာ့သည္။<br /><br />"ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့။ ေသမွာ မဟုတ္ပါဘူးဆို"<br />Near ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />Light မွာကား မ်က္ႏွာပ်က္လ်က္။<br /><br />Mikami မွာလည္း အျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။<br />"ဘာလို႔ မေသတာလဲ!! ဘာလို႔ မေသၾကတာလဲ! အရွင္!! က်ေနာ္ အရွင္ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း တေသြမသိမ္း အားလံုး လုပ္ခဲ့တာပဲ!!"<br />သူ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာပင္ ေအာ္ဟစ္ေနေတာ့သည္။<br /><br />"Lester, Giovanni ဒီေကာင့္ကို ဖမ္းေတာ့!!"<br />Near အလ်င္အျမန္ အမိန္႔ေပးလိုက္ေလၿပီ။<br /><br />Mikami ထြက္ေျပးရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း အေတြ႔အၾကံဳရိွၿပီးသား Lester ႏွင့္ Giovanni ကိုမေက်ာ္လႊားႏိုင္။<br /><br />"Giovanni စာအုပ္ကေလး ယူခဲ့ပါ"<br /><br />Near စာအုပ္ကို ရေလေသာ္<br />"ကဲ အားလံုးပဲ နာမည္ေတြကို ေသခ်ာၾကည့္ၾကပါ။ ဒီထဲမွာ နာမည္မပါတာဆိုလို႔ တေယာက္ပဲရိွတယ္။ Yagami Light ပဲ"<br />သူတို႔ နာမည္မ်ား ေရးထားသည့္ စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္ကာ Near ေသြးေအးေအး ေျပာေတာ့သည္။<br /><br />"Mikami က မင္းကို 'အရွင္' လို႔လည္း ေခၚတယ္၊ ခိုင္းတာ အကုန္လုပ္ခဲ့တယ္ လို႔လည္း ေျပာတယ္။ အေျဖက ရွင္းေနတာပဲ"<br />Near ေျပာအၿပီးတြင္<br /><br />"ဒါ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္တာ။ Near ငါ့ကို ေထာက္ေခ်ာက္ဆင္တာ။ စာအုပ္ထဲ နာမည္ေရးၿပီးတာေတာင္ မေသဘူးဆိုတာ အဓိပၸာယ္မရိွဘူး။ အဲလို မေသတာကိုက ဒီကိစၥႀကီးဟာ လုပ္ၾကံထားတဲ့ ေထာင္ေခ်ာက္ဆိုတာ ျပေနတာပဲ!!"<br />Light ေၾကာက္အားလန္႔အားႏွင့္ ၾကံမိၾကံရာ ေျပာေလေတာ့သည္။<br /><br />"ငါတို႔ေတြ မေသေအာင္လို႔ စာအုပ္ကို ျပင္ထားပါတယ္လို႔ ငါမင္းကို ေျပာသားပဲ"<br /><br />"မဟုတ္ဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ငါ မယံုဘူးကြာ"<br />Light ဘူးခံ ျငင္းေလၿပီ။<br /><br />သူ Mikami ကိုညႊန္ျပၿပီး<br />"ငါ ဒီေကာင့္ကိုေတာင္ သိတာမဟုတ္ဘူး"<br /><br />Mikami ကား စိတ္ထိခိုက္စြာျဖင့္ ၿငီးျငဴရင္း ၾကမ္းေပၚပင္ ဒူးေထာက္က်သြားေလသည္။<br /><br />Aizawa ေရွ႕ထြက္လာကာ Light ပခံုကို ကိုင္လိုက္ၿပီး<br />"Light စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါေတာ့။ Near ႏိုင္သြားပါၿပီ။ ခုနေလးတင္ကပဲ ငါႏိုင္သြားၿပီ လို႔ မင္းေျပာခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီ စကားက မင္း Kira ပါဆိုတာ ၀န္ခံတာနဲ႔ အတူတူပါပဲကြာ"<br /><br />Matsuda မွာလည္း ၀မ္းပန္းတနည္း<br />"Light ရာ... ဘာျဖစ္လို႔ မင္း Kira ျဖစ္ရတာလဲကြာ"<br /><br />Light ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ကာ ရပ္ေနေတာ့ Mogi ေရွ႕ထြက္လာကာ Light ကိုလက္ထိပ္ခတ္ရန္အလုပ္<br />"ရပ္စမ္း!!"<br />Mogi လက္ကို ပုတ္ခ်ကာ Light ေျပးထြက္ကာ အေသပိတ္ထားသည့္ တံခါးမ်ားကို ေျခႏွင့္ကန္၊ လက္ႏွင့္ရိုက္ပုတ္ရင္း လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေသြးရူးေသြးတန္း ႀကိဳးပမ္းေနေတာ့သည္။<br /><br />"Light, L, Kira .. မင္းရံႈးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မင္းစိတ္သက္သာေအာင္ မင္းဘာလို႔ ရံႈးသြားလည္း ေျပာျပပါမယ္"<br />Near ၏ စကားေၾကာင့္ Light ျပန္လွည့္ၾကည့္မိသည္။<br /><br />"တကယ္တမ္းေတာ့ မင္း ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ တခ်ိန္လံုး မင္းတြက္ထားတဲ့အတိုင္း ငါတုိ႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ စာအုပ္အတုႀကီးကို ျပင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာက ငါေျပာတဲ့ စာအုပ္ကို ျပင္ထားတယ္ ဆိုတာမွာ စာအုပ္အစစ္လည္း ပါတယ္ကြ။ အတုကို ငါတို႔ နည္းနည္းပဲ ျပင္လိုက္တယ္။ အစစ္ကိုေတာ့ လံုးလံုးကို တအုပ္လံုး လဲလိုက္တာ။ တကယ့္အစစ္က ေဟာဒီမွာ"<br />Near ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔အက်ႌထဲမွ ေသမင္းစာအုပ္ကို ထုတ္ျပလိုက္ေလသည္။<br /><br />Light ကား မယံုၾကည္ႏိုင္။<br />"မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး"<br /><br />Near စာအုပ္ ၂ အုပ္ကို ယွဥ္ခ်ျပရင္း<br />"ငါတုိ႔ Mikami ေရးတဲ့ ေဘာပင္မ်ဳိးပဲ သံုးခဲ့တယ္၊ သူ႔လက္ေရးအတိုင္း တေထရာတည္းတူေအာင္ ေရးခဲ့တယ္၊ စာအုပ္ ရိေနတဲ့ေနရာ၊ ျပဲေနတဲ့ေနရာ၊ ႏြမ္းေနတဲ့ေနရာ အကုန္လံုး တစမက်န္တူေအာင္ကို ေသခ်ာလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေတြအားလံုးကို Giovanni တညတည္းနဲ႔ အၿပီးလုပ္ခဲ့တာေပါ့။ အခု ငါ ေဟာဒီစာအုပ္ အစစ္ကို ကိုင္လိုက္တဲ့အတြက္ ေသမင္းကိုလည္း ငါျမင္ရတယ္"<br />Near ေျပာၿပီး Light တို႔အနား ရပ္ေနသည့္ ေသမင္း Ryuk ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။<br /><br />"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ေသမင္းႀကီး။ က်ေနာ္ Near ပါ"<br /><br />"ဟဲဟဲ ငါကလည္း ေတ႔ြရတာ ၀မ္းသာပါ့ကြာ။ ငါ့နာမည္ Ryuk ပါ"<br /><br />သူတို႔ စကားေျပာေနသည္ကို ၾကည့္၍ Light နားလည္လက္ခံလိုက္ေလၿပီ။<br />.... ဒီေကာင္ Ryuk နဲ႔ စကားေျပာႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့ တကယ္ကို စာအုပ္အစစ္ သူ႔ဆီမွာေပါ့ ...<br /><br />"ဒီစာအုပ္ထဲမွာ တခ်ဳိ႕စာရြက္ေတြ ျဖဲထားတာေတြ႔တယ္။ အဲဒီ အျပဲေတြေပၚမွာ ေရးရင္ေကာ လူေသလားဗ်"<br />Near ေသမင္း Ryuk ကိုေမးလိုက္ေတာ့<br /><br />"ေအး ေသတယ္"<br /><br />"ထင္သားပဲ။ ဒါျဖင့္ ဒီစာအုပ္ကို ပံုစံမ်ဳိးစံု၊ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သံုးလို႔ရတာေပါ့။ မင္း ငါတို႔ကို ဘယ္ႏွစ္ေခါက္မ်ား ဒီလိုပံုစံနဲ႔ ဘတ္ခဲ့သလဲ၊ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား အသတ္ခံလိုက္ရလဲ Light။ မင္းဟာ တကယ့္ Kira ပဲ"<br /><br />... တခုခုေတာ့ မွားေနတယ္။ Mikami မ်ား ငါ့ကို သစၥာေဖါက္လိုက္သလား ...<br />Light ေတြးရင္း Mikami ဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br /><br />"မင္းထင္သလို မဟုတ္ဘူးေဟ့ေကာင္"<br />Near အသံထြက္လာေလသည္။<br /><br />"ဒါေတြအားလံုးဟာ Melo ေက်းဇူးေတြကြ။ ငါဒီေလာက္ ေျပာေနတာေတာင္ မင္းသေဘာမေပါက္ေသးဘူးလား။ ေဟာဒီ စာမ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ပါဦး"<br />Near ေျပာရင္း စာအုပ္ကို Melo ေသဆံုးေသာေန႔သို႔ ျပန္လွန္ျပလိုက္ေတာ့<br /><br />... ဟင္! Takada နာမည္ပါလား။ သူ႔ကို ငါသတ္တာပါ။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ သူ႔နာမည္ပါေနရတာလဲ။ ဒါျဖင့္ Mikami လည္း သူ႔ကို သတ္ခဲ့တာေပါ့ ...<br />Light ေတြးၿပီး Mikami ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့<br /><br />"အရွင္ က ေစာင့္ၾကည့္ခံေနရတယ္၊ ဘာမွ လႈပ္ရွားလို႔မရဘူးလို႔ ေျပာထားဖူးလို႔ Takada ကို က်ေနာ္သတ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး .."<br />Mikami မရဲတရဲ ေျပာေလသည္။<br /><br />... မင္း ေစာက္ရူးပဲ။ မင္းကို ဒီေန႔ေရာက္တဲ့အထိ ဘာမွ မလိုတာေတြ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာထားတာကို!! ...<br />Light ကား တေယာက္တည္း ေပါက္ကဲြေနေလၿပီ။<br /><br />"Takada အဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့သတင္းျပၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ Mikami ဘဏ္ကို ထြက္သြားတယ္။ Mikami ဟာ လတိုင္း ၂၅ ရက္ေန႔မွာပဲ ဘဏ္သြားေလ့ရိွတယ္။ သူ႔လို အရာရာ တိတိက်က် လုပ္တတ္တဲ့ လူတေယာက္က ၂ ရက္အတြင္း ဘဏ္ကို ၂ ခါသြားတယ္ဆိုတာ ပံုမွန္မဟုတ္ဘူး။ သူ Safety Deposit အခန္းထဲကို ၀င္သြားမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီထဲမွာ Takada နာမည္ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကို ေတြ႔တာပဲ"<br />Giovanni ရွင္းျပလိုက္သည္။<br /><br />"Light မင္းဟာမင္း စာရြက္အပိုင္းအစေလးနဲ႔ လူသတ္လို႔ရေပမယ့္ Mikami လည္း မင္းသတ္တဲ့လူကိုပဲ သတ္မိလိမ့္မယ္ဆိုတာ မစဥ္းစားမိလိုက္ဘူးေပါ့။ ေအးေလ.. အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ပဲ စာအုပ္အတု ရိွေနႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ငါစဥ္းစားမိတာပါ။ Melo ကိုငါအမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္သာ အခုလို လုပ္ႏိုင္တာ"<br />Near ေျပာျပန္သည္။<br /><br />... ဒီလိုေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ Melo ႀကိဳသိခဲ့သလား ...<br />Ridner ေတြးေနမိေလသည္။<br /><br />Melo သည္ မေသမီက Ridner ထံဆက္သြယ္၍ ေသမင္းစာအုပ္ အလုပ္လုပ္ပံုမ်ားကို ေမးျမန္းခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ Ridner နားမလည္ႏိုင္သည့္ 'ငါ လုပ္မွပဲ ျဖစ္မွာ' ဆိုသည့္ စကားကို ေျပာသြားခဲ့ေလသည္။<br /><br />Near စကားဆက္ေနသည္။<br />"Melo ေရာ ငါေရာ တေယာက္ခ်င္းမွာ L ကို မမီွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းလိုက္ရင္ေတာ့ L ကိုယွဥ္ႏိုင္ယံုတင္မကဘူး၊ L ထက္ပါသာႏိုင္တယ္။ ဒါကို Melo လည္းသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ L ကိုယ္တိုင္ အႏိုင္မယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ Kira ကိုယွဥ္ဖို႔ ငါနဲ႔ လက္တဲြခဲ့တယ္။ အဲဒီအက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ အခု ငါတို႔ Kira ကိုမိၿပီ။ ငါေျပာသြားတဲ့အခ်က္ေတြကို မင္းျငင္းႏိုင္ေသးရင္ေတာ့ ျငင္းပါ။ ဒါမင္းရဲ႕ အခြင့္အေရးပဲ"<br /><br />Near စကားအဆံုးတြင္ Light အူလိႈက္သည္းလိႈက္ အရူးတေယာက္ကဲ့သို႔ ရယ္ၿပီး<br />"ဟုတ္တယ္။ ငါ Kira ပဲ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-3527709121468771212?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-8530941238106414502009-12-28T21:22:00.000+08:002009-12-28T21:23:28.479+08:00အဖဲြ႔ ႏွစ္ဖဲြ႔သည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ဆိုင္ ရပ္လ်က္ရိွၾကသည္။<br /><br />Light သူ႔ေရွ႕မွ လူမ်ားကို ၾကည့္ရင္း<br />... Near မင္း L ေလာက္ မေတာ္ပါဘူးကြာ။ L ရဲ႕မ်က္ႏွာပံုစံ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ မင္းနဲ႔ မတန္ပါဘူး ...<br /><br />Aizawa က မိတ္ဆက္ေပးသည္။<br />"L အဲဒီေလးေယာက္က SPK ကပဲ။ မ်က္ႏွာဖံုး စြပ္ထားတာကေတာ့ Near ပါ"<br /><br />Matsuda ကသိပ္သေဘာမေတြ႔။ သူ Near ကိုေအာ္ေျပာလိုက္သည္။<br />"မင္းလုပ္ပံုက မဟုတ္ေသးဘူး။ သူမ်ားကိုေတာ့ Kira လို႔ စြပ္စြဲတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ မ်က္ႏွာဖံုးႀကီးစြပ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ မေသေအာင္ ကာကြယ္ထားတယ္"<br /><br />Near ေအးေအးပင္ ျပန္ရွင္းလိုက္သည္။<br />"ဒါက လိုလိုမယ္မယ္ပါ။ က်ေနာ္ကလဲြလို႔ က်န္တဲ့လူေတြအားလံုးကို Kira ျမင္ဖူးၿပီးသားဆိုတာ က်ေနာ္ ေျပာရဲတယ္။ ခုေလာက္ရိွ ခင္ဗ်ားတို႔နာမည္ေတြ အားလံုး ေရးခ်ၿပီးေရာေပါ့။ အဲေတာ့ကာ က်ေနာ့္ကို ၁ နာရီေလာက္.. အင္း မိနစ္ ၃၀ ေလာက္ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ အခ်ိန္ေပးဗ်ာ။ တေယာက္ေယာက္မ်ား Kira ျပဳစားခံရၿပီး ေသမလားလို႔ သိခ်င္လို႔ပါ"<br /><br />Near စကားေၾကာင့္ အားလံုး ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ ျဖစ္သြားၾကသည္။<br /><br />"ဘာရယ္! ငါတို႔ ေသမေသ ေစာင့္ၾကည့္မယ္!"<br />Matsuda ေဒါသတႀကီး ဆိုေလသည္။<br /><br />Aizawa မွာ<br />... အင္း Light သာ Kira ဆိုလို႔ကေတာ့ ငါတို႔ မေသဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ အသက္ရွင္ေနလို႔ သူ႔အတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးရိွမွာမွ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ...<br /><br />Light ကေတာ့<br />... အခ်ိန္ျဖဳန္းေနယံုရိွတာေပါ့။ ငါ ရယ္ခ်င္တာကို ဒီေလာက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ထိန္းထားရလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိဘူးကြာ။ ဟိုေကာင္ ေရာက္လာရင္ ပြဲၿပီးၿပီကြ ...<br /><br />အားလံုးကား ရင္ထိတ္ကာ ေခၽြးမ်ားျပန္လ်က္။<br />Matsuda မွာ ေၾကာက္ရြံ႕စြာႏွင့္ နာရီကိုသာ သဲသဲမဲမဲ ၾကည့္ေနသည္။<br />အခ်ိန္ကား တစတစ ကုန္လာသည္။<br /><br />မိနစ္ ၃၀ ၾကာေသာ္<br />"Near မိနစ္ ၃၀ ျပည့္ၿပီကြ။ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေတြ႔လား"<br />စိတ္မထိန္းႏိုင္ေသာ Matsuda ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ ငါတို႔ထဲမွာ Kira မွ မရိွတာ"<br />Light ကေျပာလိုက္ေလသည္။<br /><br />"အင္း ဟုတ္ၿပီ။ ဘယ္သူမွ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း မ်က္ႏွာဖံုး ခၽြတ္လို႔ရၿပီေပါ့"<br />ေျပာေျပာဆိုဆို Near သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးကို ခၽြတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။<br /><br />မ်က္ႏွာဖံုးခၽြတ္လိုက္ေသာ Near ကို Light စူးစူးစိုက္စုိက္ ၾကည့္ေနသည္။<br />Near က ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ရိသဲ့သဲ့ ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး ယခင္လိုပင္ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။<br /><br />Light စိတ္မရွည္ေတာ့။<br />"ဒါက ဘာသေဘာလဲ Near။ မင္း ဘာကို ေစာင့္ေနေသးတာလဲ"<br /><br />Near တလံုးခ်င္း ေျပာျပလိုက္သည္။<br />"ေစာင့္ေနတာ.. ဟုတ္တယ္၊ ေစာင့္ေနတာ။ ဒီျပႆနာႀကီးကိုရွင္းဖို႔ လိုေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကို ေစာင့္ေနတာ"<br /><br />Ide အံ့ၾသတႀကီးႏွင့္ ထုတ္ေမးမိသည္။<br />"ဘာရယ္ လိုေနတဲ့တေယာက္ ဟုတ္လား"<br /><br />"ဟုတ္တယ္။ ခဏေနရင္ သူေရာက္လာမွာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သိတဲ့အတိုင္း ဒီအေဆာက္အဦးႀကီးက အလံုပိတ္ႀကီး။ ဒီထဲကို ၀င္ဖို႔ ဟိုတံခါးတခ်ပ္ပဲရိွတယ္။ သူအဲဒီတံခါးကေန ၀င္ကို ၀င္လာရမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ရလိမ့္မယ္"<br />Near က Light ကိုယ္တိုင္ဖြင့္ၿပီး ၀င္လာခဲ့သည့္ တံခါးကိုညႊန္ျပၿပီး ေျပာ၏။<br /><br />"မင္း ဘယ္ေကာင့္ကို ေျပာေနတာလဲကြ၊ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လုပ္မေနနဲ႔၊ ေျပာစမ္းကြာ အဲဒီေကာင္ ဘယ္သူလဲဆိုတာ"<br />Matsuda မည္သို႔မွ် သည္းခံႏိုင္စြမ္းမရိွေတာ့။<br /><br />"ေလာေလာဆယ္ Kira လုပ္ေနတဲ့ေကာင္ပါ၊ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ Kira မဟုတ္ဘူး၊ သူက Kira အစား လူေတြသတ္ေပးေနတာ။ က်ေနာ့္အေခၚအရေတာ့ X-Kira ေပါ့။ သူ စာအုပ္ယူၿပီး လာပါလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္နာမည္ကို စာအုပ္ထဲေရးလိမ့္မယ္၊ အဲ စာအုပ္အေၾကာင္းသိတဲ့လူတိုင္းရဲ႕ နာမည္ကိုလည္း ေရးလိမ့္မယ္"<br />Near ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />"ဘာေတြေျပာေနတာလဲကြာ၊ ငါနားကို မလည္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ငါတို႔ကို သတ္လိမ့္မယ္ ဟုတ္လား"<br /><br />"အဲလို သတ္မွာကို ငါတို႔က ထိုင္ေစာင့္ေနရမယ္ ဟုတ္လား"<br />Matsuda တို႔ Ide တို႔ ျပာျပာသလဲလဲ ေမးၾကေလ၏။<br /><br />"ဟုတ္တယ္။ သူသတ္တာကို ထိုင္ေစာင့္ရမယ္။ သူ ဒီထဲ၀င္လာရင္ ႏႈတ္ဆက္ယံုပဲ ႏႈတ္ဆက္ရမယ္၊ တကယ္လို႔ ၀င္မလာဘဲ အဲဒီတံခါး နည္းနည္းေလးပဲ ဟသြားတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားမိရင္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမယ္"<br /><br />"ဟာ မင္းရူးေနလား!"<br />Matsuda ေအာ္သံအၿပီးမွာပင္ တံခါးဟသြားသည္ကို Near သတိထားလိုက္မိသည္။<br /><br />"သူ ေရာက္လာၿပီ"<br />Near စကားသံအဆံုး အားလံုး မ်က္လံုးမ်ားက တံခါးဆီေရာက္သြားသည္။<br />တံခါးေနာက္ကြယ္မွ မ်က္လံုးတစံုကို သူတို႔အားလံုး ေသခ်ာစြာ ျမင္ရေလၿပီ။<br /><br />Mikami ကား သူနာမည္မျမင္ရသည့္ Light ကို Kira မွန္းခ်က္ခ်င္းသိလိုက္သည္။<br />... အရွင္!!! ....<br /><br />Mikami လြန္စြာ ေက်နပ္သြားၿပီး က်န္လူအားလံုး၏ နာမည္မ်ားကို အေသအခ်ာမွတ္ကာ ေသမင္းစာအုပ္ထဲ လ်င္ျမန္စြာပင္ ေရးထည့္ေလေတာ့၏။<br /><br />စိတ္ျမန္ေသာ Matsuda မွာ ေသရမည္စိုး၍ ေအာ္ဟစ္ကာ ေသနတ္ကို ဆဲြထုတ္ေလေတာ့သည္။<br />SPK အဖဲြ႔၀င္မ်ားကလည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ေသနတ္မ်ားထုတ္ကာ Matsuda ကိုခ်ိန္၍<br />"လံုး၀ မလႈပ္ပါနဲ႔!"<br /><br />အေျခအေနကို Near ၀င္ထိန္းေပးလိုက္ရသည္။<br />"ဘယ္သူမွ ေသမွာ မဟုတ္ဘူး! စိတ္မပူၾကနဲ႔ !!"<br /><br />Near အေျပာေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသြားၾကသည္။ သိပ္ေတာ့ မယံုခ်င္ၾကေသး။<br />"ဟ မင္းက ဘယ္လိုလုပ္ ေသမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္ရတာလဲ"<br /><br />"က်ေနာ္ စာအုပ္ကို ျပင္ထားတယ္။ က်ေနာ့္လက္ထဲ စာအုပ္ေရာက္လာတုန္းက စာရြက္ေတြ လဲထားလိုက္တာ။ အခုအျပင္မွာ Kira အစား နာမည္ေတြေရးေနတဲ့ေကာင္က တေန႔ကို တမ်က္ႏွာတိတိ မွန္မွန္ေရးေနခဲ့တာ။ အဲဒီေတာ့ ဒီေန႔အတြက္ စာရြက္ကို က်ေနာ္လဲထည့္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေသႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာတာ"<br /><br />ထိုအခ်ိန္အထိ Mikami မွာ နာမည္မ်ားကို ေရးဆဲ။ အထဲမွာ ေျပာေနၾကသည္မ်ားကို သူမၾကား။<br /><br />"အျပင္ကေကာင္ နာမည္ေတြေရးၿပီးရင္ က်ေနာ္တို႔ ေသမေသ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေခ်ာင္းၾကည့္လိမ့္ဦးမယ္။ အဲဒီအခါက် ခင္ဗ်ားတို႔ သူ႔ကို ဖမ္းလို႔ရပါၿပီ။ သူ႔ဆီက စာအုပ္ယူၿပီး ၾကည့္ၾကမယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ နာမည္မပါတဲ့လူဟာ Kira ပဲေပါ့"<br /><br />Light ကား Near ေျပာေနသည္မ်ားကို နားေထာင္ရင္း ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ႀကိတ္မိွတ္ၿမိဳသိပ္ေနရသည္။<br />.... တကယ္ကို ငါၾကံစည္ထားတဲ့အတိုင္းပဲကြာ။ မင္းစာအုပ္ကို ျပင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါတြက္ထားၿပီးသားပါ Near။ အဲဒီမွာ မင္းရႉံးသြားတာပဲ။ မင္းျပင္လိုက္တဲ့ စာအုပ္ဟာ Mikami ကို ငါလုပ္ခိုင္းထားတဲ့ စာအုပ္ အတုႀကီးကြ။ စာအုပ္အစစ္ကို ဖြက္ထားၿပီး အခုမွ ထုတ္သံုးခိုင္းထားတာကြ။ ဟားဟားဟား ....<br /><br /><br />Light သည္ Mikami ကို စာအုပ္ အစစ္ႏွင့္မျခား တအုပ္လုပ္ခိုင္းခဲ့ၿပီး စာအုပ္အစစ္ကို Takada ဆီသို႔ပို႔ခိုင္းခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ပိုင္း တကယ္တမ္း လူသတ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ေနသည္မွာ Takada ျဖစ္သည္။ Mikami မွာကား လူလယ္ေခါင္တြင္ပင္ စာအုပ္ကို အသံုးျပဳမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခိုင္းခဲ့သည္။ ရထားေပၚမွ လူသတ္မႈသည္ပင္ တကယ္တမ္း Takada မွက်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လူသတ္မႈ မက်ဴးလြန္မီ Mikami မွ Takada ကို ဖုန္းျဖင့္ နာမည္ေျပာျပခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ျပင္ အစစ္ႏွင့္အတု ခဲြမရေစရန္ စာအုပ္ ၂ အုပ္လံုးတြင္ နာမည္မ်ားတူညီစြာ ရိွေနဖို႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ Near ကို ယခုလို လွည့္စားရန္ တရက္လ်င္ တမ်က္ႏွာထက္ မပိုရန္၊ မေလ်ာ့ရန္လည္း Light မွညႊန္ၾကားထားခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ Light သည္ ပို၍ ေသခ်ာရန္ Mikami ကို ေသမင္းစာအုပ္အတုအား ေန႔စဥ္ေသခ်ာစစ္ေဆးရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ရာ စာအုပ္ကို ျပဳျပင္ထားမွန္း ႀကိဳတင္သိရိွခဲ့သည္။<br /><br />... Mikami ဆီက စာအုပ္ျပင္ထားတယ္ ေသခ်ာတယ္ဆိုတာ သိရကတည္းက ငါႏိုင္ၿပီဆိုတာ ေသခ်ာေနခဲ့တာေပါ့ကြာ။ စာအုပ္အစစ္ကို ဖြက္ထားၿပီး အခုမွ ထုတ္သံုးတယ္ဆိုတာ မင္းတို႔ မသိတာမွာ ခံရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ Near မင္းႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ရခဲ့ပါတယ္။ မင္း L ေလာက္ အသံုးမက်ခဲ့လို႔ မႏိုင္တာပါ။ မင္း သိပ္ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတယ္။ L သာဆိုရင္ ဒါ စာအုပ္အတု ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေတြးမိၿပီး စာအုပ္ အစစ္ဟုတ္မဟုတ္ စမ္းၾကည့္ဦးမွာ။ အဲဒီအခါက်ရင္ အတုမွန္း သိမွာပဲ။ မင္း ငါ့ၿပိဳင္ဘက္မဟုတ္ပါဘူး Near။ မင္းက လွလွပပေလး ႏိုင္ခ်င္တယ္။ မင္းရဲ႕ အဲဒီအမွားေၾကာင့္ ဒီက လူေတြ အကုန္ေသရေတာ့မယ္။ Kira ကေတာ့ လံုး၀ အႏိုင္ရသြားေတာ့မွာေပါ့ေလ ....<br />Light ေက်နပ္စြာ ေတြးလိုက္ၿပီး<br />"အျပင္က တေယာက္၊ နာမည္ေတြ ေရးလို႔ ၿပီးၿပီလားဗ်"<br />ပ်ဴငွာစြာ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br /><br />Mikami ကား Light အသံၾကားသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း သိလုိက္သည္။<br />... ငါ့ရွင္! ...<br />"ၿပီးပါၿပီ"<br /><br />အေျဖအၾကားတြင္ Light ေက်နပ္လြန္း၍ ရယ္ေမာခ်င္လာကာ ပါးမ်ားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေတာ့သည္။<br />... ဟင့္အင္း မရယ္နဲ႔ဦး။ စကၠန္႔ ၄၀ မွာ လူတိုင္းေသမယ္။ ငါ့အႏိုင္ကို ၃၅ စကၠန္႔မွာမွ ေၾကျငာမယ္။ ေအာင့္ထားလိုက္ဦး ေနာက္ ၃၅ စကၠန္႔ ...<br /><br />Near ကရုတ္တရက္<br />"နည္းနည္း မထူးဆန္းဘူးလား။ သူ ဘာလို႔ မင္းေမးခြန္းကို မလိမ္မညာ အမွန္အတိုင္း ေျဖတာလဲ"<br /><br />Light က ရုပ္တည္ႏွင့္<br />"ေၾသာ္.. ဘယ္သူ သိတာလိုက္လို႔၊ သူက လူရိုးေလးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းအၾကံအစည္ေတြကို ေတြးမိၿပီး မင္းထက္သာေအာင္ လုပ္လိုက္ႏိုင္လို႔ အမွန္အတိုင္း ေျပာတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့"<br /><br />"Mikami Teru။ အထဲ၀င္လာခဲ့ပါလို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ခင္ဗ်ား Kira အတြက္ လူေတြသတ္ေပးေနတယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္သိပါတယ္။ လာပါ၊ ၀င္ခဲ့ပါ"<br />Near ရဲရဲရင့္ရင့္ ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။<br /><br />Mikami ကား ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ကာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။<br /><br />"ခင္ဗ်ား နာမည္ေတြ ေရးၿပီးၿပီဆိုမွေတာ့ ဘာေၾကာက္စရာ ရိွလဲဗ်။ ၀င္လာခဲ့ပါ"<br />Near ထပ္ေခၚလိုက္ျပန္သည္။<br /><br />"Mikami Teru ဟုတ္လား။ ကဲ အဲဒီမွာ ပုန္းမေနပါနဲ႔ေတာ့။ ၀င္ခဲ့လိုက္ပါ"<br />Light စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴး ေခၚေပးလိုက္ေတာ့<br /><br />... ငါ့ရွင္! ....<br />Mikami ခ်က္ခ်င္းပင္ တံခါး၀တြင္ ေပၚလာေတာ့သည္။<br /><br />"ပထမဆံုး နာမည္ေရးၿပီးတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲဗ်"<br />Light က မဆိုင္းမတြ ေမးလိုက္ေတာ့<br /><br />Mikami နာရီကို ေသခ်ာစြာၾကည့္ကာ<br />"၃၀...၃၁...၃၂...၃၃...၃၄...၃၅...၃၆...၃၇...၃၈...၃၉"<br /><br />Light အလ်င္အျမန္ ျဖတ္ကာ<br />"Near.. ငါႏိုင္သြားၿပီ"<br /><br />ထိုအခိုက္မွာပင္ Mikami ၏ေအာ္သံထြက္လာေတာ့၏။<br />"၄၀!!!!!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-853094123810641450?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-15073466680194706392009-12-27T14:24:00.007+08:002009-12-27T14:57:24.243+08:00Time flies...<br />Day flies...<br />Hour flies...<br />Second flies...<br />It seems like just yesterday<br />and I notice<br />I've been Dad for 500 days.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/SzcCEjeaN7I/AAAAAAAABwI/SvL4Kv2SGPU/s1600-h/5Dec09_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/SzcCEjeaN7I/AAAAAAAABwI/SvL4Kv2SGPU/s400/5Dec09_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419802953829201842" border="0" /></a>This is my life.<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/SzcCEZvek7I/AAAAAAAABwA/80SWrLC58f8/s1600-h/5Dec09_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Yz36JZPooTU/SzcCEZvek7I/AAAAAAAABwA/80SWrLC58f8/s400/5Dec09_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419802951216436146" border="0" /></a>This is my life.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-1507346668019470639?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-26490343545318200582009-12-24T14:54:00.002+08:002009-12-24T17:50:16.852+08:00Takada ေသဆံုးေၾကာင္း သတင္းထြက္ရိွလာသည္ႏွင့္ Kira ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္ခြင့္ရေရး ရုပ္သံလႊင့္ဌာနမ်ား အၿပိဳင္အဆိုင္ပင္ ႀကိဳးစားၾကေလသည္။<br /><br />"ေတာက္၊ မရွက္ၾကဘူးကြာ။ ေသတာမွ မၾကာေသးဘူး"<br /><br />"ေအးေလ။ စိတ္ပ်က္စရာပဲ"<br />အလုအယက္ Kira ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈ TV အစီအစဥ္မ်ားကို ၾကည့္ၿပီး စံုစမ္းေရးအဖဲြ႔၀င္မ်ား စိတ္ေလေနၾကသည္။<br /><br />... မေန႔ညကလည္း လူေတြအမ်ားႀကီး အသတ္ခံရတယ္။ ဒါဆို Takada နဲ႔ Mikami အဆက္အသြယ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ခဲ့ႏိုင္တာေပါ့။ ေကာင္းတယ္။ အားလံုး အိုေကပဲ ...<br />Light ေတြးေနစဥ္ Near ဆက္သြယ္လာသည္။<br /><br />"အေႏွာင့္အယွက္ ေပးသလိုျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ေဆာရီးကြာ။ ငါတို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ၂၈ ရက္ ၁ နာရီ အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လားဆိုတာ ေမးတာ"<br /><br />"ေျပတယ္"<br />... ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲ မရိွဘူး။ ခုလိုဆိုေတာ့ ဘာမွစိတ္ပူစရာ မရိွေတာ့ဘူး ...<br />Light ေတြးၿပီး ေက်နပ္ေနသည္။<br /><br />"ဟုတ္ၿပီ၊ သဘက္ခါ ၂၈ရက္ေန႔။ ေတြ႔ၾကမယ္"<br />Near ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /><br />"သဘက္ခါေပါ့။ စိတ္၀င္စားစရာေတာ့ ေကာင္းလာၿပီ"<br />Matsuda ကစိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။<br /><br />"Near ငါတို႔ကို ဘာျပခ်င္တာလဲ သိရေတာ့မွာေပါ့"<br />Ide ကလည္း စိတ္၀င္စားေနသည္။<br /><br />... Matsuda နဲ႔ Ide။ ငါတို႔အားလံုး အဲဒီေန႔ၾက ေသေကာင္းေသသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာေရာ မင္းတို႔ စဥ္းစားမိၾကရဲ႕လား ...<br />Aizawa ကား ရင္ေမာစြာ ေတြးလ်က္။<br /><br />SPK ဌာနခ်ဳပ္တြင္မူ<br />Giovanni အား Near ေနာက္ဆံုးတာ၀န္တခု ေပးလိုက္သည္။<br />"လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား Giovanni"<br /><br />"လုပ္ႏိုင္မွာပါ"<br />Giovanni ယံုၾကည္စြာပင္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br /><br />"Commander Lester, Giovanni, Ridner က်ေနာ္တို႔ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၾကစို႔ဗ်ာ"<br />Near အားလံုးကို ေလးစားစြာ ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /><br />28th January, 2013<br />ထိုေန႔မနက္ခင္းကတည္းက Giovanni ကားတစင္းႏွင့္ အျပင္ေရာက္ေနသည္။<br /><br />Kira စံုစမ္းေရးသို႔ Near ဆက္သြယ္လာေလၿပီ။<br />"Misa ကို လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီ။ မင္းတို႔ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္လိုက္ပါဦး"<br /><br />Light ခ်က္ခ်င္းပင္ Misa ဆီသို႔ ဖုန္းေခၚၾကည့္လိုက္သည္။<br />"ဘာလို႔လဲေတာ့ မသိဘူး။ က်မကို Teito Hotel က အေကာင္းဆံုးအခန္းမွာ ထားထားတယ္။ ဇိမ္ကို က်ေနတာပဲ"<br /><br />"ဟုတ္လား။ ေကာင္းသားပဲ။ အဲဒီမွာပဲ ေနေနဦးေနာ္"<br />Light ေျပာ၍ ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး<br /><br />"Near ငါ့ကို Mogi နဲ႔လည္း ေပးေျပာဦး။ စာအုပ္က မီးခံေသတၱာထဲမွာ။ ငါတို႔ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ password လိုတယ္"<br /><br />"အုိေကေလ။ ေပးေျပာရမွာေပါ့"<br /><br />Mogi ဆီမွ password ကို Light ကိုယ္တိုင္ ႏိွပ္ေပးလိုက္သည္။<br />Aizawa သည္ေနာက္ဆံုး password ကိုႏိွပ္လိုက္ၿပီး စာအုပ္ကို ထုတ္ယူလိုက္ေတာ့သည္။<br />ထို႔ေနာက္ အိတ္တခုႏွင့္ထည့္ကာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေသခ်ာစြာစည္းေႏွာင္ထားလိုက္သည္။<br /><br />"Near စာအုပ္ကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ယူခဲ့မယ္။ စိတ္ခ်ပါ"<br />Near ဆီသို႔ Aizawa သတင္းပို႔လိုက္သည္။<br /><br />"Mr.Aizawa စာအုပ္ကို ယူလာဖို႔ မင္းသေဘာတူရဲ႕လား L"<br />Near ေမးေတာ့<br /><br />"တူပါတယ္။ သူ႔ကို သယ္ခိုင္းမွ မင္းတို႔လည္း သေဘာက်မယ္ေလ။ အားလံုး အဆင္ေျပတာေပါ့"<br />Light ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br /><br />"ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆို ခ်ိန္းတဲ့ေနရာမွာ ေတြ႔ၾကယံုပဲ"<br /><br />ဆိပ္ကမ္းကုန္ေလွာင္ရံုသို႔သြားရင္း Light ေက်နပ္စြာ ေတြးေတာေနသည္။<br />... ခုေတာ့ အားလံုး ၿပီးေတာ့မွာေပါ့။ မဟုတ္ေသးဘူး.. ခုမွ အားလံုးစမွာ။ Kira ရဲ႕ အလံုးစံုျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ ကမာၻသစ္ႀကီး စေတာ့မွာ။ အင္း.. ေသမင္းစာအုပ္ ရိွတယ္ဆိုတာ သိတဲ့လူေတြအားလံုးကိုလည္း သတ္ရေတာ့မွာပဲ ...<br /><br /><span style="font-style: italic;">ဆိပ္ကမ္းကုန္ေလွာင္ရံု</span><br />Light တံခါးကိုဆဲြဖြင့္လိုက္ေသာ္ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ကာ ၾကမ္းေပၚတြင္ ေအးေအးေဆးေဆး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည့္ Near၊ သူ႔ေနာက္တြင္ တန္းစီရပ္ေနၾကသည့္ SPK အဖဲြ႔၀င္မ်ားႏွင့္ Mogi ကိုေတြ႔ရေလၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6134274685415409276-2649034354531820058?l=yazakyaw.blogspot.com' alt='' /></div>yazakyawhttp://www.blogger.com/profile/15078067140729912400noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6134274685415409276.post-26964458547559410732009-12-23T15:36:00.002+08:002009-12-23T20:33:40.043+08:00Takda ႏွင့္ Light တို႔ ေတြ႔ၾကသည္တြင္ Mikami အား ေနာက္ဆံုးတာ၀န္ ေပးလိုက္သည္။ ယင္းမွာ Near အားသတ္ရန္။<br /><br />ေနာက္တရက္ Takada သတင္းေၾကျငာရန္ NHN သို႔လံုျခံဳေရးမ်ားႏွင့္ ေရာက္လာေလၿပီ။<br />သူ ကားထဲမွ ထြက္ကာ အေဆာက္အဦတြင္း ၀င္ရန္ ေျခလွမ္းလိုက္စဥ္..<br />NHN ၀င္းအျပင္ဘက္တြင္ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ ကားတစီး အတင္းေမာင္း၀င္လာကာ ၀င္ေပါက္ေရွ႕ လူအုပ္ထဲသို႔ မီးခိုးမိႈင္း ပစ္သြင္းလိုက္ေလသည္။<br /><br />ရုတ္တရက္ တိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးမ်ား ရႈပ္ယွက္ခတ္သြားသည္။ တိုက္ခိုက္လာေသာ ကားမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေမာင္းေျပးသြားေလသည္။<br /><br />Takada နားတြင္ Ridner သာက်န္ခဲ့ေလသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ NHN ထဲသို႔ အေျပး၀င္မည္အျပဳ ဆိုင္ကယ္တစင္းထိုးစိုက္လာကာ<br />"ဒီလို တိုက္ခိုက္ခံရတဲ့အခ်ိန္ ဒီထဲေျပး၀င္ရင္ မွားမွာေပါ့။ အထဲမွာ မတိုက္ခိုက္ဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဒီေနရာက ထြက္ေျပးတာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ Takada ျမန္ျမန္ေလးတက္ပါ"<br />ဆိုင္ကယ္သမားက လွမ္းေအာ္ေျပာေလ၏။<br /><br />Ridner ဆိုင္ကယ္သမားမည္သူဆိုသည္ကို ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္သည္။<br />... Melo ...<br /><br />"ဟုတ္တယ္ Takada၊ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔။ သူနဲ႔အတူ လိုက္သြားတာ အေကာင္းဆံုးပဲ"<br />သူ႔ကိုယ္ရံေတာ္ ေျပာသည္ကို လံုး၀ ယံုၾကည္စြာ Takada ဆိုင္ကယ္ေပၚပါသြားေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအခါမွ Ridner က်န္လံုျခံဳေရးမ်ားကို အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။<br />"A Team နဲ႔ B Team က Takada ကိုလိုက္ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ က်န္တဲ့ အဖဲြ႔ေတြ ခုနက ကားေနာက္ကို လိုက္"<br /><br />ဆိုင္ကယ္ကို လံုျခံဳေရးမ်ား မွီလာသည္။<br />"Takada ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲ"<br /><br />"ဟုတ္ၿပီ။ ကားနံပါတ္ ၇ ထဲ ေျပာင္းစီးခို္င္းပါ"<br /><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ကယ္သည္ ရုတ္တရက္ လမ္းေဘး လူသြားလမ္းတခုထဲသို႔ ခ်ဳိးေကြ႔သြားသည္။ မထင္မွတ္လိုက္သည္ ျဖစ္၍ လံုျခံဳေရးကားမ်ား အရိွန္လြန္ကာ ထြက္သြားေလသည္။ လူသြားလမ္းျဖစ္ေန၍ မည္သို႔မွ်လည္း လိုက္၍ မရ။<br /><br />Melo သည္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္းႏွင့္ သူ႔ခါးကို ဖက္ထားေသာ Takada ၏လက္ကို လက္ထိပ္ခတ္လိုက္ေတာ့သည္။<br /><br /><br /><br />စံုစမ္းေရးဌာနခ်ဳပ္တြင္<br /><br />Takada ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္သတင္း တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္ေနသည္ကို ၾကည့္ရင္း စံုစမ္းေရး အဖဲြ႔၀င္မ်ား ေခါင္းရႈပ္ေနၾကသည္။<br /><br />"ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္"<br /><br />"ဒါ Near လက္ခ်က္ပဲလား"<br /><br />Light မွာလည္း ေခါင္းစားေနေလၿပီ။<br />... ၃ ရက္ေနရင္ ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းထားတာပဲ။ ဒီေကာင္ ဒါလုပ္လို႔ ဘာအက်ဳိးရိွမွာလဲ ...<br /><br />သူေတြးေနစဥ္မွာပင္ Near ဆက္သြယ္လာသည္။<br />"Takada ကို ျပန္ေပးဆဲြသြားတာ ငါတို႔ မဟုတ္ဘူးလို႔ မင္းသိေအာင္ ေျပာထားတာ"<br /><br />"ဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ Melo ေပါ့"<br /><br />"ေအး။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ငါလႊတ္ထားတဲ့လူက Melo လုပ္တာပါလို႔ ငါ့ကို သတင္းပို႔ၿပီးၿပီ"<br /><br />"ဒါျဖင့္ မင္း Melo ကိုဆက္သြယ္လို႔ရမလား"<br /><br />"ငါတို႔မွာ ဆက္သြယ္ဖို႔ နည္းရိွေပမယ့္ ခုလိုအခ်ိန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဒီေကာင္ ငါ့ကို အဖက္လုပ္ၿပီး စကားေျပာမွာ မဟုတ္ဘူးကြ"<br /><br /><br />Near ဖုန္းခ်သြားေသာ္ Aizawa က<br />"ကဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ Light"<br /><br />"ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူး။ သူ႔ဖုန္းကလဲ ပိတ္ထားတယ္"<br />... ခုမွေတာ့ ထိုင္ေစာင့္ယံုရိွတာေပါ့ ...<br /><br /><br />ၿမိဳ႕ထဲတေနရာ<br />ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္သြားေသာ ကားကို လံုျခံဳေရးမ်ားက မီးပြိဳင့္တခုတြင္ ၀န္းရံပိတ္ဆို႔မိသြားေတာ့သည္။ မီးမ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းထိုးကာ ေသနတ္မ်ားႏွင့္ ခ်ိန္လ်က္။<br /><br />ကားတြင္းမွလူသည္ ေအးေဆးစြာ လက္ေျမာက္ထြက္လာရင္း<br />"ဟဟ ေနၾကပါဦး။ ဂ်ပန္မွာ ဘယ္တုန္းက ဒီဟာေလးေတြ ကိုင္ခြင့္ရိွလို႔လဲကြ။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ေဘာ္ဒါ မင္းတို႔ ဆရာမကို ဘယ္ေခၚသြားတယ္ဆိုတာလည္း ငါေျပာျပမွ ျဖစ္မွာမဟုတ္လား။ မင္းတို႔ ငါ့ကို မသတ္ရဲ.."<br />သူ႔စကား မဆံုးမီပင္ ေသနတ္သံမ်ား ဆူညံသြားကာ လဲက်ေသဆံုးသြားေတာ့သည္။<br /><br />"Kira ကိုေစာ္ကားတာကိုက ေသဒဏ္ထိုက္ၿပီးသားကြ"<br />တေယာက္က ေရရြတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။<br /><br /><br />အျခားတေနရာတြင္ကား<br />ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ Takada သည္ Light ေျပာသည္မ်ားကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနသည္။<br />Light သည္ Kira စံုစမ္းေရးလုပ္စဥ္က ရရိွထားခဲ့ဖူးသည့္ Melo ႏွင့္ Near ပံု အၾကမ္းျခစ္ထားသည္မ်ားကိုျပ၍ သူ အဓိက သတိထားရမည့္သူမ်ားဟု ေျပာျပထားခဲ့သည္။<br />... ဒါဆို ဒီလူဟာ Mihael Keehl ဆိုတဲ့ Melo ပဲျဖစ္ရမယ္ ...<br /><br />သူတို႔ဆိုင္ကယ္သည္ အေမွာင္ထုထဲ ရပ္ထားသည့္ ကြန္တိန္နာ ကားတစင္းအတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္သြားသည္။<br /><br />ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္း၊ ဦးထုပ္ကို ခၽြတ္ကာ<br />"မင္း၀တ္ထားသမွ် ခၽြတ္ၿပီး အဲဒီပံုးထဲ ထည့္လိုက္ပါ"<br />အသင့္ခ်ထားသည့္ ပံုးကို ျပၿပီး Melo ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />Takada သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္သည္။ Melo ဆိုသည္မွာ ေသခ်ာသြားေလၿပီ�